Echt om hulp vragen?

Hoi hoi,

In mijn vorige topic vertelde ik dat ik er over zou gaan praten met die vriendin (over hoe slecht het gaat en ik wou haar vertellen over het snijden), dus een paar dagen geleden gingen we afspreken en hebben we een wandeling gemaakt over de hei. Ik vond het heel erg eng om er over te beginnen, omdat ik er eigenlijk gewoon niet over kan praten. Dus begon ik er niet over, maar zij ook niet.. We gingen over andere dingen praten en de hele tijd lag het zware onderwerp tussen ons in en toen zei ik dat ik het heel lastig vind om er over te praten. Maar uiteindelijk is er dus helemaal niks van gekomen.

Nu voel ik me heel slecht. Omdat ik zo een lafaard was om het niet gewoon te vertellen. Dus die avond ging het weer mis, ik sneed me weer en de gedachtes gingen maar niet weg. Het voelt alsof mijn hoofd de gedachtes gevangen houdt voor geen reden want ze moeten weg, maar dat doen ze niet, ze lijken erg veel plezier te hebben om me zo te laten voelen (dit klinkt ook weer zo dom, laat maar).

Nu heb ik eigenlijk de vraag, of ik echt om hulp moet vragen. Ik weet dat ik het niet kan, maar het moet wel. Ik kan het niet meer in m’n eentje aan. Ik heb niet echt iemand om het wel tegen te zeggen, ik zal je een lijstje geven:

• Mijn ouders :: Nee, voor hun ben ik altijd de “perfecte” dochter geweest en ik wil niet dat ze me anders gaan zien, ik wil niet dat ze denken dat ik zwak ben. Ze zeggen wel dat ik alles kan zeggen, maar ik ben bang dat het dan toch toevallig bij mijn broers en zus terecht komen.
• Mijn zus :: Ook niet. Het zou haar niet heel erg boeien. Bij mij komt ze nog weleens ‘s avonds naar me toe en dan praat ze voluit over haar leven (drinken, haar vriendje, echt bijna alles eigenlijk), maar dat laat mij dan heel erg voelen alsof ik achter loop, want ik heb dat allemaal niet. Niet dat ik wil drinken of een vriendje wil (ik weet m’n seksualiteit geen eens, ook zo stom), maar ze heeft zoveel vrienden en ik gewoon niet, besef ik me dan. Ze is heel erg egoïstisch en ik heb niet het gevoel dat ik haar dit kan vertellen (ook al heeft zij er ervaring mee), als ik het zo hard zeg.
• Vriendinnen :: Ik heb het dus al een keer geprobeerd, en het lukte gewoon niet dus ik denk ik het ook niet.
• School (volgend schooljaar) :: Ik weet het niet, volgend jaar krijg ik een nieuwe coach (voor mij individueel) en ook een nieuwe mentor (voor de klas), omdat ik dus van klas ga wisselen, wat misschien niet doorgaat omdat het dan één grote klas wordt, wat ik dan weer heel raar vindt want hoe zeiden ze vorig jaar dan dat ik wel kon wisselen? Maar goed, ik weet dus niet of ik ze in vertrouwen moet nemen, want ze gaan het dan natuurlijk ook aan mijn ouders vertellen…

Het gaat dus ook niet bepaald beter met me, ook aangezien ik dit topic weer zo laat schrijf (ongeveer 12 uur ‘s nachts). Ik snijd me dus weer veel en ik let ook steeds meer op mijn gewicht. Ik schrik er wel van. Wat zou mijn kleine ik teleurgesteld in me zijn joh. Ik weet eigenlijk niet meer wat ik moet doen. 

Kunnen jullie me alsjeblieft helpen? Ik wil heel graag antwoord, want ik doe heel erg me best om überhaupt nog in leven te blijven, maar niemand ziet het. NIEMAND ZIET MIJ.

Sorry,

Xxx