denken aan zelfmoord, maar wil ook leven en niet opgeven

Hoi noem me evelien (niet mij echte naam)

ik zit op het gymnasium(8.4 gem) en ga naar de 2e. Ik heb vrienden van de basisschool waar ik regelmatig mee praat en heb op de middelbare school vrienden,ik voel niet echt een connectie met de nieuwe vrienden maar ga met ze om want het kan gezellig zijn alleen voel ik me als een blok aan hun been ze zijn wel aardig enz alleen ook rijk. Ik kom uit een achterbuurt en hou dat geheim voor ze want ik wil geen medelijden (stiekem wel maar ik haat het) binnenkort laatste toetsweek en ik lig onder de stress want ik ben perfectionistisch maar heb geen motivatie. Ik heb er geprobeerrd met mijn moeder over te praten maar ze wil niet luisteren en zegt gewoon dat ‘ik niet de beste hoef te zijn’ alsof dat zo makkelijk is. Ik kan moeilijk nee zeggen maar zeg het spmeestal toch. Ik weet niet wat ik moet doen en tast volledig in het duister. Ik sil in de zomer vakantie een enorme glow up doen maar kan de druk niet aan. Ik heb met de mentor geprobeert re praten alleen die zegt dat ik gwn een boftraining moet doen. Maar dat zal ik nooit doen  want ik ha niet over mijn problemen praten met vreemde mensen (wel met jullie want dit is anoniem) ik heb niet per se een psycholoog. Maar wel eentje die met me knutselde vroeger mij moeder wilt dat ik weer met haar ga praten maar ik wil niet dat mijn klas genoten het weten. 
 

school is een straf en als ik thuis kom met een slecht humeur (gebeurt een keer per 2 weken) dan zegt mijn moeder dat het altijd gebeurt en dat ik iedereen verstoor met mijn slechte energie (ze is hooggevoelig net zoals ik) dit doet me pijn want ze vraagt me nooit hoe het op school was  en wenst me nooit een goede dag als ik weg ga, ik geef haar altijd een knuffel en wens haar een goede dag. Ze is geen slechte moeder maar wel een emotioneel negerede moeder ze negeert me en als i, met haar over mijn problemen wil praten dan geeft ze mijntelefoon en mijnperfectionisme de schuld. Terwijl mijn telefoon mij blij maakt en mijn perfectionisme een onderdeel van me is (het begon in groep 4 omdat ik mijn moeder blij wou maken) n7 probeer ik mijn moeder niet meer blij te maken met de cijfers maar mezelf. Toen ik zeven was zat ik in een depressiefe periode en  wil niet terug hoewel ik weet dat ze altijd een onder deel van me blijft en dat niet wil onderdrukken. Ik ben de therapeut vriendin en vind dat niet erg. Hoewel mijn moeder nooit het voorbeeld heeft laten zien kan ik gwn moederlojk luosteren en begrijpen hoe anderen zich voelen en helpen of alleen een luisterend oor bieden, ik neem het voorbeeld uit boeken. Het therapeut vriendin zijn vind ik fijn zo krijg ik een emotionele echte band wat ik altijd zoek alleen kan ik zelf nergend met mijn gevoelens kwijt ik weer iik kan ze kwijt aleen wil ik sterk staan ofz (ik ben de langste en heb het gevoel dat het ongemakkelijk zou worden door lengt verschil). Ik ben niet per se tevreden met hoe ik eruot zie maar zienwel gwn potentieel schoonheid.

laatste tijd denk ik aan zelfmoord. Maar ik wil ook leven en niet opgeven. Soms dagdroom ik van : wat als ik gwn van emotionele uitputting flauwval? 1 keer had ik bijna mezelf om het leven gebracht maar dach aan de zieke dieren (ik wil dieren arts worden om zielige dieren te reddne) en dus deed ik her niet.

wat moet ik met mijn leven doen? (Ik heb mijn blije momenten maar als ik aan school denk trekt mijnkeel dicht, hoewel ik uitkijk naar de 2e)

( tekst aangepast door De Kindertelefoon, details over zelfdoding worden weggehaald omdat die triggerend voor anderen kunnen zijn, regel 6 )