Skip to main content
Vraag

Wat zal de toekomst brengen? Uit huis?

  • nov 20, 2026 11:03 p.m. UTC
  • 1 reactie
  • 12 Bekeken

OnlyMe
Forum|alt.badge.img+12

Hey iedereen,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik heb geschreven en hier ben ik weer, met een nogal grote ontwikkeling. Ik zal mijn best doen om het kort te houden, maar ik ben nogal een kletsmajor 🤗.

Ik woon nu al bijna 2 jaar bij mijn pleeggezin, omdat bij mijn biologische familie ik emotioneel, mentaal en fysiek werd mishandeld. Ik moest 4 jaar vechten om uiteindelijk uit huis te mogen, ik begon het te zeggen op mijn 11e en werd vlak na mijn verhuizing 15, nu ben ik bijna 17.

Ik draag daarom nogal wat trauma en dingen mee in mijn rugzakje en het is logisch dat het even wennen is in een pleeggezin en dat diepere connecties even duren.

Ook snap ik dat het pleegouderschap super zwaar is, je moet dealen met een extra kind, en ook nog eens eentje die extra hulp nodig heeft, je moet dealen met biologische ouders die in je nek hijgen en dealen met onverwachte situaties zoals een pleegvader die veel reist voor werkt, of een pleegopa die overlijdt.

Dat is heel vervelend en maakt alles nog een beetje extra zwaar.

 

Ik vlak na school weer was begonnen de vraag gesteld: “Wil jij 1x in de 2 weken naar je pleegoom en tante in het weekend?”

Mijn pleegvader ging 2 dagen daarna op reis voor 2 weken voor werk, dus ik liep 2 weken rond met error omdat we er nog geen gesprek over konden voeren.

Wat deze vraag in mij opriep:

  1. Trauma, het niet gewild zijn, het té veel zijn, niet welkom
  2. het is 2 uur en 40 minuten naar mijn pleegoom en tante toe met het ov, en dan moet ik ook nog terug. Dat is 5 uur en 20 minuten, 6x overstappen in totaal met een extra tas, met het ov reizen kost mij veel energie.
  3. Ik wil gaan werken en sporten in het weekend, sporten zou nog kunnen op 2 plekken, maar werken, consequent elke week wordt dan heel moeilijk.
  4. Het enige voordeel hieraan is dat mijn pleegoom en tante hele fijne en relaxte mensen zijn met relaxte weekenden, dus dan kan ik lekker tot rust komen.

Na 3 weken kwam er eindelijk een gesprek en toen was het:

Wij zijn een beetje uit de opvoedfase.

Wij zijn heel moe.

Wij willen graag tijd met zijn 2en, dit is de manier, want anders houden wij het niet vol de komende 2 jaar.

 

En het ligt niet aan mij als persoon, maar ik ben wel het kind in huis, dus het ligt niet aan mij, maar eigenlijk wel.

 

Ik snap dit allemaal heel goed, het is heel logisch dat je qualitytime wilt met je partner. En dat je moe bent is geen wonder er is veel gebeurd de afgelopen 2 jaar.

Maar aan de andere kant ben ik wel een verantwoordelijkheid die ze op zich hebben genomen. En dat het de oplossing is dat ik dan weer weg moet? Dat voelt voor mij  alsof we het hele riedeltje weer opnieuw gaan doen.

Ook zijn zij niet de enige die moe zijn, ik ben helemaal kapot. Ik sta stevig in mijn schoenen en ik zeg echt wel wat ik wel en niet nodig heb, maar ondertussen ben ik ook nog steeds een hartstikke kwetsbaar kind. En het is nou niet alsof ik de moeilijkste puber ben. Ik heb 15 jaar aan energie in te halen, ik heb heel veel trauma en ik zou niet verbaasd zijn als ik depressief ben.

Bovendien ga ik dit jaar beginnen aan traumatherapie, wat ook gewoon heel veel energie gaat kosten en wat mij gewoon voor minstens 1 dag per week helemaal leegzuigt aan energie. Ook wil ik mijn sociale leven in stand houden en het goed blijven doen op school.

 

Toen hebben we de pleegzorg gevraagd of die konden kijken voor opties dichterbij huis, maar dat kwam op niet echt iets uit.

 

We hebben een groter gesprek gehad, met de pleegzorg, mijn pleegouders, hun begeleider, mijn begeleider en ik. Mijn begeleider was heel ongelukkig ziek geworden, dus stond ik er écht alleen voor.

Ik heb gevraagd hoe mijn pleegouders het voor zich zagen als ik 1x in de 2 weken naar mijn pleegoom en tante zou gaan en toen kreeg ik een vaag antwoord als: “Soms zal je gehaald worden, soms het ov, soms zullen wij je brengen.” Dat geeft mij totaal geen beeld van de verhoudingen daarvan. Ook is het voor mij niet duidelijk of ik opgehaald wordt van een bepaald station elke keer dat ik terug kom (scheelt mij reistijd + energie en is niet superver rijden)

Ook heb ik gevraagd of dit dan ook écht de oplossing is, of dat het nu 1x in de 2 weken is en later steeds meer omdat er steeds meer onverwachte omstandigheden bij komen. En ik ga bijvoorbeeld in 2 specifieke maanden niet weg willen, omdat die maanden veel energie van me vragen ivm feestdagen en opkomende examens dit jaar en volgend jaar. Ook hier kreeg ik geen duidelijk antwoord op.

Ook heb ik dit rustig uitgelegd: “Voor mij spreken acties luider dan woorden, en die acties zeggen mij dat ik welkom ben, maar niet welkom. Ik heb al heel lang maar half mezelf mogen zijn, en het kost mij anderhalf om dat voor mekaar te fixen voor iedereen, maar het ding is, ik heb simpelweg geen anderhalf meer om te geven. Ik kán dat niet meer, en ik wil het ook niet meer want dat is gewoonweg niet gezond.”

Ook heb ik gezegd dat ik vanaf dag 1 een voor altijd wilde, en dat heb ik vanaf dag 1 duidelijk gemaakt. En ik wil die ja ook vanuit een ander, want anders heeft het voor mij geen zin om iets op te zitten bouwen. Dus vroeg ik om een ja of nee en ook heb ik het gezegd: “En als het een nee is, is het een nee, dan hebben jullie het verkeerd ingeschat en dat is niet erg, jammer, maar niet erg, dan kunnen we opzoek gaan naar een andere plek voor mij.”

En het was een ja, maar onder voorwaarde, en voor mij is een ja onder voorwaarde een nee, want ik wil een volledige ja, en die kunnen ze me niet geven en ik verdien eindelijk eens een keer een volledige ja, want ik wil niet altijd mezelf in mn uppie moeten beschermen omdat niemand anders die rol op zich neemt.

Dus ik heb ook gezegd: “Als dat de ja is, dan is het voor mij misschien een nee.”

Die dag heb ik heel lang buiten rondgewandeld en in de avond ben ik op mijn kamer gebleven, de volgende ochtend ook en toen in de avond wilde mijn pleegvader met met praten en toen vertelde ik dat ik alles al gezegd had.

“Ja maar wij merken wel een omslag bij jou.” vind je het gek? Ik zit hier gewoon met de mogelijkheid dat mijn hele leven weer eens fucked is en jij denkt dat ik dan nog ga doen alsof ik blij ben?

Dat had ik graag gezegd, maar ik ben geen moeilijke puber dus toen zei ik dat ik onder omstandigheden normaal zou doen. Toen wilde mijn pleegvader nog meer praten, maar ik was zo van: “maar ik heb nu toch al gezegd dat ik normaal zal doen, wat wil je nog meer?” en toen gebeurde er nog iets en toen zei mijn pleegmoeder: “Nou, pak dan gelijk je koffers maar.”

En dat is niet de eerste keer dat ze dat zegt, maar dat voelde heel onveilig, mijn pleegouders zijn normaalgesproken hele fijne goede mensen, en alhoewel ik niet de beste band heb met mijn pleegmoeder, hebben we ook geen haat naar elkaar. Maar ja, dat geeft mij wel een gevoel van “oh, dat is dus hoe we dit gaan eindigen.”

 

Ik zit nu heel erg in conflict met mezelf en ben ook best wel boos op mijn pleegouders. Ik voel me heel alleen en verdrietig en ik heb wel mijn begeleider enz, maar ik zie even niet meer voor me hoe ik de komende 2 maanden door moet komen.

Mijn pleegmoeder was ook jarig, ik heb haar niks gegeven, niet eens kunnen feliciteren, gewoon de hele dag op mijn kamer gezeten, ik kon het niet over mijn hart verkrijgen. Want als ik dr had moeten feliciteren dan was dit er waarschijnlijk uitgefloept: “Ja, mijn cadeautje is dat ik hier niet blijf, want dat wilde je zo graag. Ik zal alle lasten lekker zelf weer op mijn schouders nemen, en nog een beetje extra om het voor jou makkelijker te maken. Want het is immers je verjaardag.” maar dat heb ik niet gezegd. Gelukkig, denk ik?

 

Hebben jullie tips?

 

-OnlyMe

1 reactie

Tover01
Forum|alt.badge.img+20
  • Ster
  • nov 21, 2026 9:56 a.m. UTC

Hey lieve ​@OnlyMe  dat is nogal wat zeg! Het klinkt alsof jullie elkaar bijna moe zijn? Elkaar figuurlijk in de weg lopen of zo. Ik kan natuurlijk niet oordelen hoor maar dit lijkt me idd super moeilijk en hoe kom je daar nou uit met elkaar? En wat zegt zo'n begeleider dan als je dit vertelt?  Als ik je verhaal goed lees dan denk ik (en echt sorry als ik onzin zeg hoor ik probeer mee te denken 😊) dat jij eig al zo volwassen en zelfstandig bent dat je niet per se meer in een "gezin" achtige sfeer moet zijn maar misschien meer op jezelf? Of juist wel in een gezin maar dan wel heel zelfstandig misschien. Naar nogmaals ik kan het helemaal verkeerd hebben hoor. Maar omdat je zo goed kunt vertellen wat je nodig hebt en zelf inziet. En hoe je over alles vertelt is vind ik heel compleet en volwassen. Je wilt je eigen weg belopen en soms met hulp maar dan als jij het echt nodig hebt. Dat is logisch vind ik. Misschien zou je de Kindertelefoon ook eens kunnen vragen welke stappen je kunt zetten. Of die begeleider. Een vertrouwenspersoon kan ook.  En dan in kaart brengen wat voor jou goed is. Ik vind je iig heel goed vertellen en heel volwassen overkomen.  Nu nog de goede steun daarbij gun ik je. 

Liefs, Tover xxxx