Wat te doen met broertje met autisme

Ik merk dat ik me thuis steeds meer afsluit. Mijn broertje heeft autisme en vraagt veel aandacht. Hij praat vaak kleinerend of bevelend tegen mij, en als ik daar iets van zeg krijg ik meestal te horen dat hij er niks aan kan doen, dat het door zijn autisme komt of dat hij nog maar 9 is.

Daardoor voel ik me niet serieus genomen. Het voelt alsof er wel begrip voor hem is, maar niet echt voor mij. Ik probeer me vaak maar stil te houden omdat ik het gevoel heb dat het toch niks verandert.

Ik trek me daarom steeds meer terug op mijn kamer. Ik luister veel muziek of kijk satire/video’s zodat ik even niet bezig hoef te zijn met alles thuis. Dat zijn eigenlijk de enige momenten waarop ik rust voel.

Ook slaap ik slecht. Mijn broertje wordt ’s nachts vaak wakker, waardoor er veel korte nachten zijn. Mijn zusje heeft daar ook last van. Ik merk dat ik door alles samen steeds vermoeider en sneller geïrriteerd raak.

Ik ben eerder ook depressief geweest, en eerlijk gezegd had de situatie thuis daar deels mee te maken. Daarom merk ik dat ik nu ook bang ben dat het weer slechter met me gaat. Soms voel ik veel boosheid of zelfs haat richting mijn broertje, en daar schaam ik me dan weer voor.

Ik weet gewoon niet goed hoe ik hiermee om moet gaan en ik vraag me af of anderen dit herkennen.