Hallo ik ben een 17 jarige jongen die de laatste jaren erg veel moeite heeft door mijn vader. Sinds de laatste 5 jaar heb ik bijna elke dag ruzie met hem. Vroeger had ik een goede band met hem, maar uit het niets sinds ging hij altijd tegen mij schreeuwen en schelden. Ik heb een oudere broer en hij wordt veel beter behandeld door mijn vader. Als mijn broer bijvoorbeeld mijn vader uitscheldt of iets anders doet straft mijn vader ons allebei, ook als ik er niks mee te maken had. Alleen na een dag doet mijn vader al weer normaal tegen mijn broer en is hij nog voor minstens een week boos op mij voor niks

Ook praat mijn vader alleen maar over school en mijn bijbaan, dat ik meer moet studeren en werken. Dit is vaak het enigste waar we over praten. Als ik 1 onvoldoende heb (ook al heb ik qua andere cijfers alleen maar voldoendes) wordt hij erg boos en schreeuwt en scheld me uit dat ik niks kan of verslaafd ben. Dit deed hij nooit bij mijn broer ook al haalde mijn broer veel slechtere cijfers dan dat ik nu haal (beide havo). Ook heb ik soms lange dagen op school en ook activiteiten, waardoor ik laat thuis ben. Als ik thuiskom kijkt mijn vader me niet eens aan en negeert hij me als ik gedag zeg, als ik dan mijn jas en schoenen uitdoe begint hij te schelden dat ik hem geen gedag heb gezegd en me autistisch, contactgestoord en asociaal te noemen. Daarna gaat hij meteen vragen of ik mijn huishoudelijke taken af heb en in magister kijken of ik huiswerk af heb dat pas op die dag was gegeven en vraagt of ik dat al af heb. Als ik zeg dat ik dat niet kon doen, omdat ik de hele dag weg was wordt hij weer boos en schreeuwt dat ik niet zo onbeschoft moet doen tegen mijn ouders.

Naast school en werk wordt mijn vader ook altijd boos op mij als ik een vraag niet weet wat hij stelde, als ik zeg dat ik het niet weet wordt hij ook boos en zegt dat hij niks aan me heeft. Sinds ongeveer 5 jaar voel ik met niet op mijn gemak om in dezelfde kamer als mijn vader te zijn, omdat hij vaak uit het niets boos wordt op mij alleen. Altijd als niks aan de hand is en het eindelijk een beetje normaal is tussen ons begint hij redenen te bedenken om boos te worden op mij. De ene keer zegt hij dat ik verslaafd ben aan mijn telefoon wanneer ik 5 minuutjes mijn appjes check, of hij begint boos te worden dat ik niet al 2 weken heb voorgewerkt aan huiswerk. Ik kan bijna geen een dag zonder zorgen thuis zijn doordat het voelt alsof mijn vader mijn leven zuur wilt maken. Ik heb niet echt een persoon, familielid of vriend waarmee ik het hier over kan hebben en ik weet dus ook niet wat ik meer moet doen. Deze forum schrijven was 1 van de laatste dingen wat ik wilde, maar nu is het tot een punt dat ik geen zin meer heb om uberhaupt nog te leven met elke dag te horen dat ik niks kan.