hoi. ik zit ergens mee maar heb niet echt iemand die ik ermee kan of wil belasten. ik heb super leuke vrienden maar ik wil het niet met hun bespreke ofzo.

mijn moeder is 3 jaar geleden overleden aan kanker, ik was 12 btw. ze was regelmatig in het ziekenhuis, want het ging al 3 jaar niet goed met haar.. dus het was bijna vanzelfsprekend dat ik met mn vader na of tijdens school naar het ziekenhuis moet gaan. ook ben ik half servisch, waarvan mn moeder uit servie kwam. we hebbben daar dus ook familie wonen. toen ze uiteindelijk is overleden had ik er niet bijzonder veel moeite mee, want ik dacht dat ze gewoon een langdurig ziekenhuis bezoek had.
Tot een half jaar geleden is die gedachte gebleven. nu is alles moeilijk, zit ik midden in de pubertijd en mis ik mijn moeder met elke stap die ik zet. ik heb ruzie met mijn vader, hij heeft ook een nieuwe vriendin die ik niet mag, heb ik ook al een jaar problemen mee.. het zit gewoon niet mee,.

Ik stres hem om school, sport, alles. vorig jaar stond ik zo zelfverzekerd en blij in het leven en nu ben ik gewoon één emotioneel wrak die nergens zin in heeft, altijd chagarijnig heeft en aan niks anders kan denken dan aan school, dat ik beter moet presteren omdat ik het anders niet haal en dat ik mn moeder nodig heb.
 Mij.  vader begrijpt mij ook niet met als ik ergens moeite mee heb, ik mag ook na 10uur ook niet meer op mn telefoon om zogenaamd mn slaapritme weer op orde te krijgen, maar mijn telefoon helpt mij gewoon savonds om de avond te overleven naast dat ik een hele crash out krijg omdat ik zo mega veel stres om alles en iedereen.
ik ben niet suicidaal ofzo, maar op sommige momenten zie ik alles zo niet zitten en wil ik gewoon verantwoordelijk zijn voor mn eigen leven en niet dat een ander (mn vader) dat voor me moet bepalen.. ik zit er gewoon enorm mee. als ik zoiets aangeef bij iemand is het gelijk '’ga naar een psycholoog die zijn daarin getraind'’, maar ik heb de behoefte niet om een interview te doen met zo een persoon om vervolgens op nergens uit te komen.. 

sorry voor dit lange bericht, maar weet het gewoon niet meer en dacht van ja dit bestaat ook nog, dus hier even mn verhaal delen. zit nu ook helemaal weer te huilen, alles komt gewoon naar boven op zulke momenten.. nouja bedankt voor het lezen en ik zou soort advies ofzo graag ontvangen, weet het namelijk echt niet meer..

Tekst aangepast door De Kindertelefoon. Ivm de leesbaarheid.