hoii, 

bij mij thuis gaat het niet zo super fijn. er is veel frustratie & voel ik me eigenlijk 24/7 heel erg boos en bang, en heb ik heel veel stress. ik heb al sinds ik me kan herinneren geen goeie band met me ouders. ik werd vroeger fysiek mishandeld (dat is nu wel gestopt) maar de trauma blijft wel en vind ik het ook nog heel moeilijk om überhaupt thuis te zijn erdoor. ik ben er ook laatst achter gekomen dat het niet heel gewoonlijk is dat je heel vaak door je gezin gekleineerd word, of belachelijk gemaakt. elke dag zijn mijn broertje en vader heel erg tegen mij bezig omdat ze denken grappig te zijn maar word ik er alleen maar boos en geïrriteerd van. ik kan me ook niet herinneren wanneer ik voor het laatst echt gemeende liefde heb gekregen hier thuis, en vind ik het moeilijk dat veilige vertrouwde mensen waarmee ik praat over alles, meer om mij geven dan mijn ouders. ik word helemaal gek hier thuis & ik wil het bespreken met iemand maar ik begin me schuldig te voelen omdat me ouders soms wel lief kunnen zijn & veel voor me doen, en wil ik niet aanstellerig overkomen of de situatie erger maken dan dat het is, maar ik wil niet zo langer leven thuis & vind ik t vervelend dat thuis geen fijne plek voor me is. 

heeft iemand misschien wat tips hoe ik hiermee om moet gaan?