Hoi iedereen!

Dit wordt een lang verhaal en ik waardeer het heel erg als je hem tot het einde leest.

Hier komt ie

Ik ben een meisje van 14 en heb een zusje en broertje, van 12 en 7. Heel mijn leven ben ik mishandeld en tot op het heden is dit nog gaande. Maar nu is het niet meer fysiek maar mentaal. Mijn moeder doet dit nu vooral. Ze is lichamelijk niet meer in staat om mij te slaan (niet dat het nog uitmaakt, ik voel die pijn überhaupt niet meer) en is daarom overgegaan naar het kwetsen van mij. Ik weet oprecht niet meer wat erger is. Het kwetsen is zo erg dat ik eigenlijk niet meer “thuis” wil komen. Ik zie school als mijn thuis. “Thuis” kan ik niet op mijn schoolwerk concentreren, omdat ik een kleine appartement heb. Daardoor moet ik mijn huiswerk e.d. maken wanneer iedereen slaapt. Het maakt me moe, heel erg moe. Ik kan het dan vooral niet aan om steeds maar weer te horen hoe slecht ik ben, omdat ik per ongelijk mijn fles niet heb gewassen. Of mijn siblings lunch niet maak. Ik werk hard, om dag en nacht te kunnen functioneren. Ik moet van alles nog regelen voor mijn ouders: brieven schrijven naar de gemeente, sollicitatie brieven schrijven, moeten aanzien dat mijn ouders moeite hebben om dingen zoals belasting te betalen. Het is teveel, veels te veel voor mij. Maar het aller ergste vind ik de kritiek die ze op mij hebben. Een 7 voor een toets? Hup het hele huis schrobben met men fucking t-shirt. Per ongelijk terug praatten als ze me uitschelden? Silent treatment. En het kutte hieraan vind ik dat ze zeggen dat ik te weinig emotie toon. JA NATUURLIJK! Want weet je waarom mama? Jij sloeg me totdat ik huilde (totdat ik smeekte voor vergiffenis op mijn knieën), en sloeg me nog harder als ik huilde. Tuurlijk ben ik gestopt met het tonen van emotie. Jullie hebben daarvoor gezorgd. Het feit dat het op een punt is gekomen waarbij ik mezelf niet kan aankijken zonder haat. Dat ik niks doe, dat ik dit laat gebeuren. Tuurlijk gebeurt dit ook bij mijn zusje en broertje, maar veel minder erg dan bij mij. Omdat ik de schuld van hun vaak op me neem. Ze verdienen dit allemaal niet. Ik ben dood moe, ik ben klaar met vechten. Ik zie geen uitweg. Ik zie de dood als beloning. Mijn eerste poging was op 9 jarige leeftijd. Ik was 9… Ik weet het echt niet meer. Waarom voelen mijn ouders geen regret nadat ze me uitschelden? Boeit het ze dan zooo weinig? Hoe hard moet ik mijn best doen om jullie liefde te krijgen?

Vinden jullie dat ik het verdien… Dat ik het verdien om dood te gaan, zodat ik eindelijk rust heb? (guys hulp hiervoor werkt ook half, want dan moeten ze thuis komen controleren enz. maar het moment dat ze weggaan ben ik alleen en dan ben ik sws de lul. Dus nee dat is geen optie)

Ik heb een oprechte vraag, jullie lezers hoeven niet per se op mijn volgende berichten te antwoorden maar ik zou graag hier af en toe stukjes uit men (ja dits heel kinderachtig) dagboek willen delen. Het voelt voor mij goed als iemand het leest, dan voel ik mij teminste gehoord.

Dankjewel voor het lezen!

Groetjes M