Hey! Wat vervelend dat je dit allemaal meemaakt en het klinkt echt oneerlijk ook! Misschien kun je voor een goed advies de Kindertelefoon eens bellen: https://www.kindertelefoon.nl/bellen zij kunnen je heel goed helpen met wat je kunt doen en wat verstandig is. Ik hoop dat je er dan uit komt met je ouders en misschien kun je bij een leuke sport of vereniging gaan waar je aardige en leuke mensen ontmoet.  Die dezelfde interesses hebben als jij en waar je gezellig en vriendelijk mee kunt omgaan. He kunt er altijd even over nadenken! Liefs, Tover xxx 

Het is echt veel zeg. Je hebt het duidelijk nodig om je hart te luchten. Dat is wel fijn hier maar als het heftig blijft of je er nog erg mee zit kan je ook in real life met iemand praten, dat helpt miss nog beter! Het is wel veel om in je eentje uit te komen vind ik.

heb je iemand?

Nee, ik wil eigenlijk liever niet dat mensen raar of slecht denken over mij doordat er dit speelt thuis. En ik ben ook bang dat het door vertelt wordt en helemaal escaleert tot iets gigantisch

Hoi ​@anoniempje.008 

Wat jij beschrijft is ontzettend heftig en het is heel begrijpelijk dat je je machteloos, uitgeput en alleen voelt. Het lijkt alsof je van alle kanten druk en negativiteit krijgt, van je ouders, van school, en van jezelf  en dat je nergens echt rust vindt. Thuis word je uitgescholden, gekleineerd en krijg je nauwelijks ruimte om te zijn wie je bent. Op school voel je je buitengesloten, omdat je wat stiller of meer terughoudend bent, en dat maakt het alleen maar moeilijker. Je probeert wel aan te geven dat je niet lekker in je vel zit, maar het lijkt alsof niemand echt luistert, en dat doet ontzettend pijn. Je ouders zouden je veilige plek moeten zijn, maar in plaats daarvan ben je continu op je hoede. Dat is niet jouw schuld. Echt niet. Emotionele mishandeling, want dat is wat dit is laat diepe sporen na en het maakt alles zwaarder.

Wat je nu doormaakt is veel om alleen te dragen, maar je hoeft dit niet alleen te blijven doen. Ook al wil je niet naar een pleeggezin, wat logisch is, betekent dat niet dat je geen hulp mag vragen. Je hebt juist iemand nodig die luistert, jou serieus neemt en je ondersteunt zonder meteen rigoureuze stappen te zetten als jij dat niet wil. Je kunt beginnen met kleine stapjes: praat met een vertrouwenspersoon op school, een mentor, of de zorgcoördinator. Je kunt ook anoniem chatten of bellen met organisaties zoals de Kindertelefoon of Mind Korrelatie. Je hoeft niet meteen alles te vertellen, begin gewoon met: “Thuis gaat het niet goed, ik trek het niet meer alleen.” Ook al voelt het alsof je ouders of klasgenoten je niet zien, er zijn wél mensen die je willen helpen, ook al ken je ze nu nog niet.

En zelfs al lijkt het nu alsof jij niks waard bent omdat anderen dat steeds zeggen: jij bent goed genoeg. Jij bent niet dom, niet nutteloos, niet raar. Jij probeert te overleven in een omgeving die niet veilig voelt. Dat je dat tot nu toe hebt volgehouden, zegt alles over jouw kracht. Je bent het waard om serieus genomen te worden, je bent het waard om op een fijne manier behandeld te worden, en je verdient het om je niet elke dag zo te moeten verdedigen voor wie je bent. Dus: blijf niet stil. Vertel het. Niet omdat jij fout zit, maar omdat jij hulp verdient. En er is hulp. Echt.

xx liefs Wolf 🐺