om eerlijk te zijn schaam ik mezelf er bijna voor dat ik hier een topic over maak. ik begrijp trouwens ook dat je gaat lachen als je het leest of als je klaar bent en ik neem je dat niet kwalijk.

Zoals ik wel in andere topics heb benoemd, heb ik een broer. Dit topic gaat vooral over hem. Hij is een beetje, heel erg, anders dan iedereen eigenlijk. Hij is geestelijk gehandicapt. Over een paar jaar is hij in kalender jaren 18. Maar mentaal nog steeds tussen de 6 en 9 jaar oud. Nu je dat weet, zal je ongeveer wel snappen wat voor type mijn broer is.

Laten we hem trouwens even L noemen om het wat makkelijker te maken.

Zo'n 3 jaar geleden begon L geesten te zien in de buurt van waar hij woonde. Hij woont bij een instelling van Cosis (het is een soort stichting in Noord-NL en er zijn hier zo'n 200 dingen van verspreid over Groningen, Drenthe en waarschijnlijk ook een paar in Friesland en Overijsel). Hij zei opgegeven moment dat er een portaal zat waar geesten vandaan kwamen bij een speeltuin ofzo in de buurt. L begon minder te slapen omdat die geesten hem wakker hielden en hij was er bang voor omdat er ook kwade tussen zouden zitten. Toen kwam L opeens met het verhaal dat ze daar binnen zaten. Dus dat ze binnen in het gebouw zijn gekomen. We hadden er niet veel mee gedaan omdat hij met jongens om gaat die niet zo'n goede invloed op hem hebben. Hij is toen verhuisd naar een andere slaapkamer omdat daar een grote verbouwing kwam en hij kreeg toen een dromenvanger van ons. We hebben er toen een hele tijd niks van gehoord tot ik gister met hem belde omdat we nogal een eind bij elkaar vandaan wonen.

Hij vertelde mij dat hij en een vriend een ouija board hebben gebruikt. L vroeg aan de geest of de geest vrienden met hem is. De geest antwoorde “nog niet”. L vertelde toen dat hij bijna naar buiten ging en ik grapte met hem dat hij geen kinderen mocht kidnappen (ik vind kleine kinderen erg schattig, dus zoiets wordt altijd tegen mij gezegd). Daarop antwoorde hij heel serieus tegen mij “geen kinderen, maar wel geesten”. Ik dacht echt dat ik het verkeerd had gehoord. Mijn moeder had ondertussen die instelling geappt over wat L aan het doen was en hoe onverstandig het is. Ik probeerde L zo lang mogelijk aan de telefoon te houden en hem proberen om te praten. Ik geloof zelf niet perse in geesten, maar er is geen bewijs dat ze bestaan, maar ook geen bewijs dat ze niet bestaan. Maar als ze echt bestaan, er zijn honderden films die waarschuwen voor geesten. De meesten zijn nep natuurlijk, maar kijk naar Ghostbusters bijvoorbeeld. Die jongens vangen spoken/geesten omdat ze gevaarlijk zijn voor de mensen. De enigste twee films die ik kan noemen waar geesten niet gevaarlijk zijn, zijn Harry potter en Casper en het kleine spookje.

Je zou zeggen dat dat genoeg zou zijn om L te stoppen. Maar hij bleef volhouden dat niet alle geesten gevaarlijk zijn. Hij wou contact met ze omdat ze een verhaal hebben. Ik wil dat prima geloven, maar als ik een geest was geweest, wou ik met rust gelaten worden. Denk maar eens aan Marilyn Monroe. Als iemand contact met haar had opgezocht nu ze dood is, dan had ze waarschijnlijk geprobeerd een tweede keer zm te plegen als geest.

Ik probeer nu zelf te snappen wie zijn schuld dit is. Op die instelling zouden ze als het goed is moeten weten dat L geesten ziet en er oprecht ook bang voor is. Is het mijn schuld dat ik hem niet geloofde en dat hij wou bewijzen dat hij gelijk had? Is het de schuld van die vriend dat die L heeft meegetrokken tot dat bord? Is het de schuld van de mensen op die instelling?

Als hij gelijk heeft en het is hem echt gelukt om een geest op te roepen, en nog erger, een kwade geest. Geesten hebben bovennatuurlijke krachten. Of misschien is het wel een geest die juist L wil beschermen en mij als een bedreiging gaat zien? Ik wil niet geloven dat het echt is, maar er zou altijd een kleine kans kunnen zijn dat het wel echt is, toch?

Ik wil L beschermen omdat hij al anders is. Hij denkt omdat hij ouder is, dat hij zoveel slimmer is dan ik en dat hij mij moet beschermen. Maar hij beseft niet dat hij een gevaar voor hemzelf is. Hij wil niet beseffen dat ik ook wel eens gelijk kan hebben. Een tijdje terug had ik een topic gemaakt over dat L volop voor de gek is gehouden door twee meiden die zm zouden plegen voor zijn neus. 

Ik snap dat mensen nu gaan zeggen dat ik me geen zorgen moet maken. Ik weet dat. maar hij is mijn grote, kleine broer. Ik heb altijd al voor hem gezorgd en je kan niet opeens uitzetten dat je voor iemand uitkijkt. 

Dus heeft iemand tips waar ik iets aan heb, wat niet inhoud dat ik moet praten met een ADHD’er die toch niet luistert, en dat niet is dat ik mijn ouders het moet vertellen?