ik wil zo graag uit huis want ik oan het niet meer

Ik ben heel duidelijk iets wat je kan noemen een "glass child" mijn ouders zijn altijd met mijn zusjes bezig en ik zit maar te kijken vanaf de sidelines of ik zit in mijn kamer. Daar hebben mijn ouders problemen mee. Dat ik op mijn kamer zit wat ik niet snap want waarom boeit hun het dat. Maar ze hebben dus geen reden ze vinden het gewoon irritant. Mijn zusjes hebben allebei problemen een heeft adhd de ander autisme en adhd ze maken vaak ruzie maar omdat ik heel veel jaar met ze scheel kan ik niet zo goed met hun omgaan. Maar mijn ouders hebben altijd aandacht voor hun en belonen hun slechte gedrag. Mijn moeder komt bijna elke dag weer iets brengen voor ze wat ze heeft gekocht. En als ik een keer iets vraag kreeg ik deze zin: "Maar jij doet niks voor mij dus waarom zou ik dat voor je kopen." Ookal vraag ik om kleren. Op het gegeven moment was ik er klaar mee en ben ik begonnen met werken zodat ik en niet thuis hoef te zijn en mijn eigen geld heb waar ik alles mee kan kopen dat ik allang wil. Ik heb trouwens ook maar een paar klusjes in huis: de vaatwasser, de papierbak legen en een nieuwe vuilniszak in de prullenbak zetten. Dat is het enige waar ze over met mij praten alleen dat. Zij begrijpen mij niet en ik hun ook niet. Mijn therapeut verwacht dat zij allebei ocd hebben (had hij mijn verteld hij onze evaluatie toen ze weg gingen) en ik kon het er niet minder mee eens zijn. Ik haat het ook wanneer zij boos zijn op mijn zusjes en dan all hun woede op mij leggen en naar mij schreeuwen. Ik kan nog uren van alles schrijven waarmee ze me echt hebben gekwetst maar anders wordt deze te lang. Baiiii!! <3