Ik weet niet meer wat ik moet doen. Thuis is het elke dag weer anders. M’n ouders zijn gewoon hartstikke aardig, dan doen ze normaal en zijn ze lief. Maar dat kan binnen een paar seconden helemaal omslaan. Dan schreeuwen ze tegen me alsof ik niks waard ben. Dingen als: “Je bent dom”, “Je kan niks”, “Je houdt je nooit aan de regels”, “Waarom doe je nooit iets goed?” en nog veel erger. Het is elke keer weer een aanval en ik ben het echt zat.

Ze zeiken letterlijk over alles wat ik doe. Of ik m’n huiswerk wel goed heb gedaan, hoe veel of weinig ik eet, hoeveel ik op m’n telefoon zit, welke vrienden ik heb, of ik wel gezond leef, zelfs over mijn hobby’s… Het voelt alsof ik niks mag zijn of doen. En ja, ik weet dat ik soms fouten maak. Ik kom vaak te laat uit bed, ben niet altijd even snel of netjes, en kom vaak te laat, maar dat komt ook gewoon omdat ik nergens zin in heb. Ik zie op tegen de dag voordat ‘ie überhaupt begonnen is.

Op school is het ook niet veel beter. In m’n klas voel ik me gewoon niet op m’n plek. Ik praat niet veel, ben een beetje stil, en dat maakt me blijkbaar ‘raar’ of ‘saai’ voor anderen. Dus niemand probeert echt met me om te gaan. Ik heb gelukkig wel vrienden, maar die zitten in andere klassen of op andere scholen en ik zie ze alleen in de pauze of even buiten schooltijd. Daardoor voel ik me vaak alleen, ook al ben ik op school met honderden mensen om me heen.

Als ik dan een keer probeer te zeggen hoe ik me voel ( dat ik me gewoon kut voel door hoe alles gaat ) krijg ik meteen de schuld van alles. Dan zeggen m’n ouders dat ík het probleem ben. Dat ik niet zo moet zeuren. Maar ik vraag helemaal niet om kritiek of gezeur, ik wil gewoon even dat iemand zegt: “Ik snap het, en ik ben er voor.” Dat krijg ik ook, maar het lijkt alsof ze dat 10 sec later compleet vergeten.

En ik wil ook niet doen alsof ik ze haat of zo, want dat is niet zo. Ik hou wel van m’n ouders, en ergens weet ik ook dat zij om mij geven. Maar het is gewoon moeilijk om dat te voelen als ze me elke dag alleen maar afkraken. Het doet pijn. En het maakt me moe. Alsof ik de hele tijd moet vechten, gewoon om een beetje rust te hebben.