Dit keer heeft het heel weinig met me ouders te maken, Maar met mijn broertje.

Mijn broertje heeft al heel lang vervelend geweest, ik weet, iedereen heeft weleens een irritant broertje of zusje, ik heb ervaren wat hun ook hebben. Maar wat mijn broertje zo speciaal maakt is dat hij een vette eikel is. Als wij een discussie aan tafel hebben, heeft hij altijd kut kommentaar. Dan zegt hij dingen als "boeit me niet, hou je bek of hou eens je moet je bent echt vervelend." Allemaal onnodige kommentaar. Hij heeft mijn zusje al eerder een gemene preek gegeven omdat mijn zusje een klein beetje troep achter liet. Hij zegt voor helemaal niks sorry en hij sloopt ook zijn kamer en het huis omdat hij confrontatie van mijn vader al genoeg is terwijl mijn vader zo rustig mogelijk houdt. Ik heb dit zelf gezien. Hij is het aller ERGSTE!!

Vandaag hebben we een reservering gemaakt voor een restaurant voor vier mensen (ik, mijn moeder, zus en nog iemand) , we waren aan het denken wie de vierde person zal worden omdat iemand anders die zei al op het laatste moment Nee. Best wel vervelend, daarvoor zat mijn broertje al weer met dat kut gedrag bezig. Onnodige opmerkingen de hele tijd bedoeld om te kwetsen. Hij wou de vierde plek innemen.

Een moment van stilte, mijn zusje en ik keken elkaar aan en wisten wat we dachten, wij maakte het duidelijk dat wij hem niet erbij worden omdat hij de sfeer verpest. Hij vond dat helemaal niet leuk, hij gaat van tafel af en gooit nog wat spullen rond, mijn zusjes handtas die ze van iemand kreeg die was daar ook in belandt. Nog wat gescheld en zo voort.

Ik voel me thuis niet meer veilig omdat mijn broertje hier ook woont. Hij verpest alle sfeer omdat hij alles kut vindt, wij zijn eerlijk over iets en dan vindt hij het nog steeds kut. Ik voel altijd als ik langs hem loop een slecht gevoel, alsof hij iets zal doen. Ik wil hem hier niet meer thuis. Maar dat mag waarschijnlijk niet van de wet. o ja, en vertrouw me, we hebben al ZO veel probeert om hem te helpen, wij zijn nu therapie aan het uitproberen. Hij heeft nog geen gesprek gehad. Als dat hem niet eens red, dan wil ik hem hier niet meer. Ik maak mij ook altijd zorgen dat hij iets gaat doen omdat hij enorm slecht is met zijn boosheid handelen.

En nu vraag ik, wat moet ik doen nu?? Vooral als therapie niet eens werkt! Moet ik veilig thuis bellen en mijn ouders recht op mij verliezen riskeren? Ik weet het al bijna niet meer. Alstublieft help.

Mijn ouders slaan hem ook bijna nooit.