Hey! Ik hoop dat je nog veel meer reacties krijgt maar ik vind je in elk geval sterk dat je jezelf blijft en niet gaat veranderen om die vervelende lui! Blijf jij lekker wie je bent en dat is een mooi en bijzonder persoon! En als je kunt zou je de Kindertelefoon kunnen bellen voor meer en deskundig advies! Maar van mij iig een hug 🫂 en waardering! 💪 Sterkte! 😘

Liefs Tover xxxx

https://www.kindertelefoon.nl/bellen 

* en nog Gecondoleerd! Sterkte! 

bedankt x <3

hoi! 

Oh nee wat erg voor je! Ik snap je gevoel hierover volledig. Ik heb dit ook meegemaakt met mn overgrootvader(zie topic). Wat stom dat je toch moet gaan! Zou het een idee zijn om een dokter / therapist te raadplegen en die om een doktersbriefje te vragen? Dat zou kunnen helpen! Heel veel sterkte! Mijn steun heb je ! 

Liefs Anymoymousi😘

Hey ​@Shushushuu 💜

Wat heftig om te lezen wat je nu allemaal tegelijk meemaakt — het verlies van je opa, gedwongen naar school moeten terwijl je duidelijk rust nodig hebt, én dan ook nog het gevoel van buitengesloten zijn op je nieuwe school… Dat is echt veel. Geen wonder dat je je overweldigd voelt.

✨ Allereerst over je opa
Je opa was duidelijk belangrijk voor je. Als iemand zo’n vaste steun is geweest in je leven, doet het ongelooflijk pijn om die te verliezen — ook al was hij 95. Leeftijd maakt het verlies niet minder. Het is echt oké dat je hier zwaar onder bent. Verdriet vraagt tijd, en jouw lichaam en hoofd geven dat nu aan: ik heb rust nodig. Je voelt dat zó duidelijk dat zelfs je docenten en therapeut het bevestigen. Dat betekent iets.

☁️ Je ouders forceren je, en dat is oneerlijk
Dat je ouders je niet serieus nemen hierin is ontzettend frustrerend. Soms snappen ouders niet hoe zwaar iets voelt, zeker als ze denken: “School is belangrijk.” Maar mentale gezondheid is óók belangrijk. Je therapeut zegt niet voor niks dat je rust moet nemen. Misschien kun je (met hulp van je therapeut?) proberen dit opnieuw bespreekbaar te maken, bijvoorbeeld met een brief of gesprek waarin je rustig uitlegt wat je doormaakt. Of misschien kan een docent, zorgcoördinator of vertrouwenspersoon op school even met je ouders praten?

💀 Over de "hc wijven" en school
Wat je zegt over je klas: herkenbaar en rot. Die “kakker-energie”, de groepjes, de vooroordelen tegen hoe jij eruitziet... Het zegt echt meer over hen dan over jou. Maar dat maakt het niet minder pijnlijk. Je wil gewoon jezelf kunnen zijn — en dat zou moeten kunnen zonder gelach of stomme grappen. Je wolfcut en piercings zijn een deel van wie jij bent, net zoals hun polo’s of opgestoken kapsels dat voor hen zijn. Alleen zij denken blijkbaar dat zij ‘de norm’ zijn. 🙄

⚡️Hoe overleef je morgen? Een paar tips:

• Plan oplaadmomenten in — Zoek tijdens pauzes een rustige plek waar je even op adem kunt komen. Misschien met oortjes, een boek, of gewoon even in stilte. Je hebt recht op die rust.

• Kies één doel per dag — Bijvoorbeeld: “Ik zorg dat ik op tijd begin” of “Ik praat met één persoon die oké is.” Je hoeft de dag niet te ‘winnen’, je hoeft hem alleen te overleven.

• Schrijf het van je af — Desnoods op je telefoon of een brief aan jezelf. Soms helpt dat echt om even ruimte in je hoofd te maken.

• Zoek bondgenoten — Als er ook maar één persoon is die niet meedoet met die rotopmerkingen, probeer daar contact mee te houden. Eén goede blik of lach kan je hele dag lichter maken.

💌 En weet dit:
Je rouwt. Je bent net verhuisd van school. Je probeert gewoon jezelf te zijn in een wereld die daar nog te weinig ruimte voor geeft. Jij bent niet zwak, jij bent aan het vechten — elke dag.

Je bent écht niet alleen in dit soort gevoelens, en dat je het hier durft te delen zegt alles over hoe dapper je bent. Ik hoop dat je het morgen redt, en dat je jezelf zachtjes blijft herinneren aan dit:

Je hoeft niet perfect te zijn. Alleen echt. En dat ben je al.

🖤 Je bent geliefd — zoals je bent, niet pas als je in een groepje past.
xx

Ben

Gecondoleerd met het verlies van je opa en veel sterkte