Skip to main content

familieproblemen met vaders kant

  • February 9, 2025
  • 1 reactie
  • 56 Bekeken

Forum|alt.badge.img

Hey, ik heb eigenlijk niemand om hierover mee te praten dus ik doe het maar hier. 

Ik heb al jaren problemen met mijn vaders familie. Het is niet alsof we elkaar niet mogen ofzo maar niemand heeft ooit de moeite gedaan om me überhaupt te leren kennen, alleen omdat ik wat jonger ben. Ik heb alleen maar oudere neven en nichten terwijl ik zelf pas 14 ben, waardoor ze allemaal eigenlijk al een heel leven voor zichzelf hebben en ik vooral word neergezet als het nichtje dat zichzelf afsluit van de rest en slechte cijfers haal. Hier kan ik niks aan doen omdat het met mij gewoon slecht gaat en dit het niet beter maakt.  Mijn oma heeft een duidelijke favoriet onder mij en mijn neven en nichten, waardoor ik eigenlijk geen band met haar heb, wat best moeilijk is omdat mijn andere oma dementerend is en al mijn vrienden wel grootouders hebben die leuke dingen met hun doen en waar ze een band mee hebben. Mijn oom heeft vorig jaar zelfmoord gepleegd, waardoor onze familie wel een tijdje wat dichterbij was, maar dat helpt eigenlijk niks als het toch allemaal norse, ongeïnteresseerde mensen zijn. Vandaag heeft mijn andere oom zelfs gezegd dat ik hem geen "ome ..." meer hoef te noemen omdat zijn kinderen dat ook nooit bij mijn vader hebben gedaan. Ik heb eigenlijk vooral het gevoel dat ik zodra ik 18 ben geworden compleet al het contact ga afkappen omdat ik hier toch alleen maar verdrietig en irritant door voel. 

1 reactie

Wolf
Forum|alt.badge.img+19
  • Ster
  • August 4, 2025

Hey ​@L.1234, ik voel echt mee met wat je zegt, dat klinkt heel zwaar en eenzaam. Het is super pijnlijk als je het gevoel hebt dat je er niet bij hoort, vooral in je eigen familie. Het is lastig als mensen je niet echt willen leren kennen of je alleen zien zoals jij jezelf helemaal niet voelt. Dat je dan ook nog zo'n verschil merkt in hoe je oma met anderen omgaat, maakt het extra moeilijk. Niemand verdient het om zich zo buitengesloten te voelen, vooral niet van familie waar je juist steun van zou willen.

Dat je overweegt om het contact na je 18e af te kappen is begrijpelijk, want soms is afstand nemen het beste om jezelf te beschermen. Het is oké om voor jezelf te kiezen en te zorgen dat je omgeving je goed doet. Maar het is ook fijn als je iemand hebt die je wel echt ziet, begrijpt en steunt, ook al is dat niet binnen je familie.

Heb je misschien iemand buiten je familie waar je je verhaal kwijt kunt? Een goede vriend(in), een mentor, of misschien een vertrouwenspersoon op school? Soms kan praten met iemand die écht luistert al een wereld van verschil maken. En misschien kun je ook dingen zoeken waar jij blij van wordt, waar je je wel thuis voelt, bijvoorbeeld een hobby, sport of een club.

xx liefs Wolf 🐺