Skip to main content

ben ik een probleemkind?

  • April 21, 2025
  • 2 reacties
  • 58 Bekeken

heey, 

ik ben soms bang dat ik een probleemkind ben, dat komt door meerdere dingen

als eerste moeten jullie weten dat toen ik op de middelbaare kwam ik een jaar jonger was dan de rest omdat ik op de basisschool een groep heb overgeslagen en dat ik toen in 2022-2023 blijven zitten en heb dat jaar over moeten doen . nu is het 2024-2025 en zit ik wel in de tweede op het vwo.

in de eerste eerste (eerste x brugklas) overleed mijn tante aan kanker, dit vond ik heel erg omdat zij voelde als een soort moeder.  ongeveer twee maanden later werd er bij mij een test gedaan of ik een test nodig had voor adhd of add, hier kwam uit dat dit niet nodig was en dat ik hoogbegaafd ben

als ik thuisschool had was ik zelf allang naar havo geswitched omdat ik het niet leuk vind om zo lang te leren en dat iedereen zoveel van je verwacht. maar ik zit op een normale school en ik wil niet weer switchen van klas en mn ouders (vooral mn vader) niet teleurstellen.

 

in 2022-2023 ging het langzaam slechter ik stond toen dus 6 tekorten en moest blijven zitten. de reden daarvoor was dat ik te jong was en dat het wel daardoor zou komen en omdat ik dit jaar veel had meegemaakt en dat ik wel slim genoeg was omdat er dus een goeie score uit de test kwam.

 

in 2023-2024 kwam er een jongen op mijn school, ik werd verliefd op hem en hij op mij. maar ik had een fout gemaakt en hij verwijderde me op snap we spraken nooit meer en zeiden geen hoi in de gangen van school. ik miste hem en heb hem meerdere keren weer toegevoegd op snap. hij wou eerst niks van mij. totdat hij van school af giing met de zomervakantie. daarna heb ik hem meerdere keren toegevoegd hij stuurde hartjes ogen en noemde me mooi en we hadden leuke gesprekken maar het eindigde alatijd met dat een van ons de ander verwijderd. nu heb ik hem weer op snap het is al meer dan een jaar geleden dat ik hem voor het eerst leuk vond en ik mis hem nog steeds. nu is het alleen anders. hij noemt me lekker en vraagt of ik het wil doen pas met het trouwen of eerder  en hij wilt fitcheck 360, ik vond het raar maar stuurde het alsnog omdat ik hem niet kwijt wil. hij zei toen gyatttt, ik reageerde hier niet op en stuurde het nooit meer, het probleem is dat ik nog steeds niet over hem heen ben, maar ik vraaag me af of ik hem mis of gewoon de liefde die hij me gaf, want nu is hij veranderd en doet ie anders.

 

dit jaar heb ik een nieuwe mentor op school, in plaats van 4 vriendinnen in de klas nog 2 en buiten de klas nog wel wat meer. met mn vriendinnen gaat het goed. maar met mn mentor niet ze bemoeit zich overal mee en mailt mn ouders over mn gedrag en over dat ik opdrachten niet inlever en dat ze zich zorgen over me maakt. hierdoor worden mijn ouders boos op mij en zij ook. al gaf ze me met het driehoeksgesprek wel een knuffel wat ik raar vond. mn ouders zeggen dat de mentor heel erg haar best voor mij doet en dat zij ook heel erg hun best voor mij doen maar dat ik niks verander en dat niks helpt en dat ik egoistisch ben omdat ik niet mee werk. soms denk ik dat mn moeder overspannen is omdat ze zo druk is en dat dit er dan nog allemaal bij komt.  ik vind dat de mentor niet zo veel op mij hoeft te letten omdat er veel mensen zijn in mijn klas met veel meer te korten (ik sta er dit jaar 3) ze zegt dat ik extra aandaccht nodig heb door dat ik in de eerste ben blijven zitten en dat ik een 'speciaal’kind ben door dit alles voel ik me vaak een probleemkind

 

mijn moeder pakt nu altijd mijn telefoon af vanaf 21:15 tot dat ik de volgende ochten mn hele kamer heb opgeruimd. ik ben hier boos over omdat niemandd hun ouders  zo streng doen over hun kamer en dat mijn moeder deze regel opeens toepaste en het die avond al inging. sinds deze regel stamp ik vaker en sla ik meer met deuren. ik heb zelfs de deur van mn kleren kast er uit geduwd omdat ik hier hard tegen aan duwde, alle scharnieren zitten nu los en de hele deur lag er uit. tegen mn ouders  zei ik dat het al zo was. ook heb ik mijn wimperkruller kapot gemaakt en een haarborstel en dit allemaal in twee weken tijd. ik denk vaak dat ik woede problemen heb.

 

tijdens het driehoeksgesprek zei mijn mentor ook dat ik miss adhd of add heb. en van mijn vader hoorde ik toen dat mijn ouders het daar al over gehad hebben en dat mijn moeder en niet perse een label op wil plakken en niet aan die medicijnen wilt beginnen. schaam mijn moeder zich voor me? nu moet ik dus misschien weer een test doen hierop

 

sinds vorig jaar dacht ik wel lis aan mezelf snijden, ik deed dit nooit en wist dat ik het nooit zou doen maar de gedachte was er. nu een jaar later snijd ik mezelf, dit doe ik sinds januari en ik ben nu een week clean. laatst met gym had een kort broekje aan en zag je meerdere wonden als mn broekje een beetje omhoog ging.  een vriendin van mij zei de hele tijd snijd je jezelf? en ze zei dat ze dat grappig vond om te vragen maar ze lachte er niet bij en was stiller. ik wil niet dat ze zich zorgen maak tover mij

 

ook denk ik vaak wat als ik dood ben, dan is mijn moeder niet zo druk en heeft ze het veel makkelijker. is het niet beter als ik dood ben?

maar ik durf niet dat zou ik nooit doen ik ben doodsbang om mijzelf iets aan te doen, maar vorig jaar was ik ook bang voor zelf beschadiging en dat doe ik nu ook. ik ben bang dat ik in de toekomst dit wel wel ga proberen

heel erg bedankt voor het lezen. ik heb nog nooit dit aan iemand verteld. dus ik hoop dat jullie tiips hebben voor dit alles,

groetjes van mij

 

Tekst aangepast door De Kindertelefoon ivm forumregel 6: plaats geen triggerende content.

2 reacties

  • April 28, 2025

Je zou iemand moeten vinden die goed kan luisteren en met je kan praten en die je vertrouwd. Het is dan wel handig dat je zelf ook goed kan luisteren. Dat mensen zeggen dat je hoogbegaafd zijn ken ik wel… maar dat betekent eigenlijk niks, je zal zelf wat van je leven moeten maken

Wat ik nu lees ben je inderdaad een probleemkind, ga je dat willen blijven of ga je iets zoeken dat goed bij ne past en waar je gelukkig van wordt

 


Wolf
Forum|alt.badge.img+19
  • Ster
  • August 4, 2025

Hey ​@yf275,

Dankjewel dat je zo open bent en alles deelt wat je meemaakt. Ik kan me voorstellen dat het heel zwaar is om met al deze gevoelens en situaties om te gaan. Je hebt al best veel meegemaakt: het verlies van je tante, het blijven zitten op school, de moeilijke relatie met die jongen, spanningen met je mentor en je ouders, en ook worstelingen met jezelf zoals je woede en het snijden. Dat is echt heel veel voor iemand van jouw leeftijd, en het is helemaal begrijpelijk dat je je soms anders voelt, boos, verdrietig, onzeker of gewoon overweldigd.

Het is belangrijk om te weten dat je geen “probleemkind” bent. Iedereen heeft zijn eigen tempo, problemen en manieren om met dingen om te gaan. Het feit dat je hoogbegaafd bent kan het soms juist moeilijker maken, omdat je anders denkt dan veel leeftijdsgenoten. Boos zijn mag ook, maar het is wel belangrijk om manieren te vinden om die boosheid op een veilige manier kwijt te raken. Dingen kapot maken of je woede eruit stampen helpt op de lange termijn niet, hoe logisch het ook voelt op dat moment. Misschien kun je iets zoeken wat jou helpt om je emoties te uiten, zoals sporten, tekenen, schrijven of praten met iemand die je vertrouwt.

Wat je vertelt over het snijden en de gedachten aan jezelf beschadigen en zelfs doodgaan, is heel ernstig, maar ik vind het goed dat je daar eerlijk over bent. Dat laat zien dat je die gevoelens niet wilt verbergen en dat je ze serieus neemt. Probeer daar ook met een volwassene over te praten, zoals een mentor, een schoolpsycholoog of een andere vertrouwenspersoon, zodat je niet alleen blijft met die zware gedachten. Ook al is het spannend, hulp vragen is juist sterk en slim.

Over de mogelijkheid van ADHD of ADD: zo’n test doen kan eng zijn, maar het kan je ook veel duidelijkheid geven over waarom je soms moeite hebt met dingen, en hoe je daar beter mee om kunt gaan. Het betekent niet dat er iets mis is met jou, het is juist meer weten over hoe jouw hoofd werkt. Probeer daar open in te staan, ook al is het moeilijk.

Het klinkt alsof je het thuis ook zwaar hebt, met strenge regels van je moeder en een mentor die je gedrag bespreekt met je ouders. Dat kan voelen alsof je constant onder een vergrootglas ligt en dat het nooit goed genoeg is. Dat kan je onzeker maken en het gevoel geven dat je niet voldoet.

Probeer te bedenken dat je ouders en mentor dit misschien uit bezorgdheid doen, ook al komt het vaak streng of onrechtvaardig over. Toch is het belangrijk dat je ook aan jezelf denkt en ruimte zoekt om je eigen gevoel te uiten, op een manier waar jij je veilig bij voelt.

Je verdient het om gehoord en begrepen te worden. Misschien kun je met je mentor of een andere volwassene praten over hoe zij je beter kunnen steunen zonder dat jij je extra druk voelt. En als je het gevoel hebt dat het thuis echt niet veilig is of dat je niet meer weet waar je moet, kun je altijd contact opnemen met een vertrouwenspersoon, een jeugd- of kinderpsycholoog, of een hulplijn.

Jij bent waardevol, en het is oké om hulp te vragen. Je hoeft dit niet alleen te doen. Blijf vooral jezelf, ook al voelt het soms alsof je dat niet mag. Er zijn mensen die om je geven en die je willen helpen om het beter te krijgen.

xx liefs Wolf 🐺