Poef hoe moet ik dit beginnen.

Deze maandag heb ik de definitief diagnose Tos (taalontwikkeling stoornis) gekregen na 3 jaar testen en al jaren het eigenlijk al weten dat er iets '’fout'’ was.

Na 3 jaar definitief kunnen zeggen tegen mensen dit is mis maar dat mensen het gewoon niet kennen en er ook geen moeite voor willen doen. Ik voel me machteloos om gewoon te zien dat ik elk jaar en nog steeds bij elke toets moet uitleggen; Nee ik heb geen dyslexie, Ik heb een tos. En na dit 20x te zeggen alsnog krijgen te horen oh ja dus soort van een dyslexie. Ik moet er gewoon van huilen als alles wat mijn school moet doen niet wordt geregeld of half en hun z'n groot ego van wij kunnen het wel terwijl niks lukt en hulp om de hoek klaar staat.

Maar ik ben wel alsnog blij want ik strijd er elke dag voor en het lukt toch wel, want ik heb nu een diagnose en ik krijg nu een beetje hulp en ik weet dat ik nog 80x moet zeggen tegen een docent van Hey waarom schrijf je op mijn toets beter formuleren op je gaat toch ook niet tegen een blind persoon zeggen schrijf beter? Maar ik weet dat ik daarmee het goed doe en ik hoop dat ik daar ook mee kan zorgen dat mijn school maar ook andere scholen niet alleen hulp geven aan iets waar ze al een stereotype over hebben maar ook iedereen.

Ik hoop dat er nog meer kinderen zijn met een Tos die hun verhaal willen delen maakt niet uit op welk niveau of welke leeftijd.

(sorry voor het iets minder grammatica correcte verhaal Tos probleempje)