Hoi.

ik heb ongeveer 9 maanden terug een vriendin gemaakt. Laten we haar Ann noemen. Ik had haar ontmoet voor kamp. Maar toen had ik nog niet echt iets. Daarna ging ik op kamp en had ik meer contact met haar en we werden vrienden. Steeds meer. Maar daarna ging ze me veroordelen. Zeggen dat ik zwak ben, mijn problemen zijn kleiner dan die van haar, ze schaamt zich voor me, vriendschap eindigen. Ze zei uiteindelijk wel sorry, maar ik denk niet dat ze het wel echt meent. Ze vindt me alsnog nog steeds zwak.

Op vrijdag zat ik in de bus onderweg terug naar huis van kamp. Ik zat naast Ann. 
 

ik heb best wel moeite met mezelf te uiten en te praten, soms komt het er snotterig uit ofzo. Ik heb er echt moeite dat het er zo moeilijk uit komt en ik haat het.

wat Ann doet is lachen er over en me na doen en na praten. Ze begrijpt gewoon niet hoe moeilijk het is. Ik heb er echt moeite mee. Ze heeft dit wel eens vaker gedaan.

om eerlijk te zijn durf ik nu helemaal niet meer te praten. Met haar, bang dat ze me weer veroordeeld en me na doet. 
 

en eigenlijk twijfel ik nu steeds meer over mezelf door haar. Door haar voelt het alsof ik gewoon dramatisch ben en alleen heel veel aandacht vraag en dat ik overdrijf. Eigenlijk steeds meer haat. 
 

nu heb ik nog een vriendin gemaakt laatst. Laten we haar x noemen. Het voelt alsof x toch meer met Ann mee eens is.

mijn vrienden die ik nu maak, ergeren steeds meer aan mij. 
 

nu heb ik nog een vriendin gemaakt laatst en laten we haar c noemen. Ik weet niet of ik wel echt vrienden met haar ben. Mijn andere vrienden Ann en x zeggen dat c erg gemeen is en een ander vriend, laten we hem sass noemen, hij is een jongen met een donker huidskleur, hij zegt dat c hem pest en zegt dat ze hem heeft uitgescholden met het n woord wat heel erg racistisch is.

c zegt dat we vrienden zijn nu. Ik weet niet of ik dat wel wil. Ik wil niet vrienden zijn met iemand die mijn andere vrienden pijn doen.

eerlijk gezegd wil ik nu helemaal ophouden met nieuwe vrienden maken. Ik wil meer werken aan mezelf denk ik. Of ik bedoel mezelf meer afsluiten van de rest. Ik ben hartstikke bang dat ik weer wordt veroordeeld.

ik wil wat meer ruimte.

ik was eerst heel lang alleen. Ik weet hoe het voelt. Ik was erg verdrietig, want mijn enige vriendin die ik had werd depressief. Dus ik was alleen.

en sinds dien ben ik bang om vrienden kwijt te raken die ik nu heb gemaakt, verlatingsangst.

maar nu denk ik dat het me niks meer uit maak. Dan maar weer alleen.

Ik wil niet de vriendschap eindigen, maar meer ruimte.

ik weet niet hoe ik dat zeggen moet. En ik denk niet dat ze me goed zouden begrijpen.

ik wil denk ik eerst met een docent praten wat zei denken wat ik moet doen. Ik voel steeds vaker gewoon slecht over de vriendschap tussen Ann, ik en x.

alleen mr h(mijn favoriete docent) hij begrijpt me.

Wat denken jullie wat ik moet doen? Is mij vriendschap tussen Ann en ik nog goed? Of moet ik wat doen? 
 

bedankt voor het lezen, het is erg lang, maar ik moet het kwijt ik weet het niet meer. 
 

nog 1 ding.

ik heb me h verteld wat Ann heeft gezegd, hij zegt dat ik positief moet kijken naar haar, ze doet ook veel goede dingen klopt wel.

maar ik voel me gewoon steeds meer niet meer op mijn gemak bij haar. Ik weet niet of dit zo hoort bij een vriendschap? 
 

Volgensmij niet toch?

wat moet ik doen? 
 

met mr h praten erover?

ik voel gewoon even dat ik meer ruimte nodig heb. Ze begrijpt me gewoon niet en ze probeert het niet eens. 
 

ik bedoel van, ik vind het best moeilijk te praten met mijn ouders over mijn problemen, ook al weet ik dat ze van mij houden. Ann heeft dat niet. En begrijpt het niet hoe moeilijk het is.

en alsnog zegt ze dat ze me begrijpt. Gewoon flauwekul.

ik weet het echt niet meer.

ik denk dat ik gewoon meer ruimte nodig heb.

tijdens kamp had ik vaak zelf alleen een rondje gelopen. Dat was wel fijn even ruimte. Maar zij zag dat en vindt dat erg grappig. Het is erg ongemakkelijk.