Heyy,

ik zit zelf ook in de vierde en heb wel vaker last van faalangst, in het geval van presentaties helpt het mij vaak om mijn presentatie al eens te geven voor een paar van mijn klasgenoten waar ik een goede klik mee heb. Als ik dit doe weet een deel van de groep al wat er aan gaaf komen en ben ik minder nerveus. Vriendin maken is altijd moeilijk, maar als iemand een vriendschap met jou niet ziet zitten is dat hun verlies en je vind vast wel iemand anders waar je goede vrienden mee kan worden. Ik heb zelf vaak dat ik pas echt goed kan leren vlak voor de toets omdat er dan veel tijdsdruk op staat, maar het laatste jaar heb ik geprobeerd mijn toetsweekplanning heel ruim in te plannen. Hierdoor begin ik soms echt al 4 weken van te voren. Dit lijkt misschien een beetje extreem maar het zorgt er wel voor dat ik maar enkele vakken per dag hoef te doen en ik kan een soort inhaaldagen inplannen als het me een eerdere dagen niet gelukt is mijn werk af te krijgen. Die examens zijn ook nog verder weg dan je denkt, en het heeft geen zin om daar nu al over te piekeren aangezien je niet weet wat de toekomst nog brengt. Hoop dat dit helpt!!

Hoi hoi ​@anoniempje.008,

Wat jij beschrijft is heel zwaar, en je verwoordt het ongelofelijk goed. Je hebt duidelijk inzicht in wat je voelt en waar je tegenaan loopt, en dat is al een hele sterke eigenschap ook al voelt het nu alsof je vastzit. Je zegt dat je sociale faalangst hebt, en alles wat je beschrijft klopt daar helemaal bij: misselijkheid, paniek als je voor de klas moet staan, bang zijn dat mensen je niet mogen, geen idee hebben hoe je moet reageren op complimenten, en dat eindeloze piekeren over dingen die zijn gebeurd. Dat is enorm uitputtend, en het maakt logisch dat je op een gegeven moment blokkeert.

Wat je ook beschrijft, dat je hersenen gewoon “weigeren” te leren voor een toets is geen luiheid of domheid. Het is een overlevingsreactie. Je brein probeert je te beschermen tegen iets wat het als gevaarlijk ziet (falen, oordeel van anderen, teleurstelling), en kiest dan vaak voor de makkelijkste ‘uitweg’: vermijden. Alleen maakt dat het op de lange termijn natuurlijk erger. En dat weet jij ook wat het nog frustrerender maakt. Je wil wel, maar je brein zegt nee.

Je hebt al eerder faalangsttraining gevolgd via school, en hoewel het fijn was om te merken dat je niet de enige bent, hielp het inhoudelijk niet. Dat is niet jouw fout. Die trainingen zijn vaak te algemeen, terwijl jij duidelijk diepere ondersteuning nodig hebt. Wat je nodig hebt is hulp op een wat hoger niveau, van iemand die echt begrijpt hoe faalangst, uitstelgedrag, sociale angst en mentale blokkades met elkaar verbonden zijn. Daarom is het verstandig om samen met een ouder of verzorger naar de huisarts te gaan. Via de huisarts kun je doorverwezen worden naar een psycholoog of praktijkondersteuner die ervaring heeft met jongeren zoals jij. Dat is geen zwakte, dat is juist krachtig: je neemt jezelf serieus.

In de tussentijd kun je proberen jezelf wat minder streng te benaderen. Je bent geen robot. Angst en druk verlammen je, dat is niet gek. Probeer niet te denken in “ik moet dit perfect doen”, maar in: “Wat is 1 kleine stap die ik wél kan zetten?” Bijvoorbeeld: 5 minuten leren. Alleen je spullen klaarleggen. Een samenvatting lezen zonder druk dat je het meteen moet snappen. Kleine stappen zijn niet waardeloos, ze zijn alles.

Je bent niet lui. Je bent niet raar. Je bent een jong iemand met een overactief brein dat je probeert te beschermen tegen dingen die ooit pijn hebben gedaan. En ja, je examens komen eraan, maar je hoeft het niet alleen te doen. Er is hulp. En je mag die vragen, zonder schaamte.

Je verdient het om met meer rust, zelfvertrouwen en vertrouwen in de toekomst door school te gaan. En geloof me: dat kan. Echt. Je bent niet alleen. 💛

xx liefs Wolf 🐺