Hallo, 

Ik had nooit verwacht dat ik hierop iets zou gaan schrijven, maar ik doe het nu toch. Ik heb ook eigenlijk niet echt een vraag ik wil gewoon ergens mijn verhaal kunnen doen.

Ik ben een jongen en ik ben 14 jaar oud. Ik heb mij de afgelopen jaren natuurlijk steeds meer begonnen te ontwikkelen van een kind naar een jongvolwassene, de puberteit kwam vroeg voor mij en ik wou opzoek naar een vriendinnetje. Ik heb hierdoor vrienden verloren en ik was een beetje een “player”. Daar ben ik gelukkig uitgegroeid en ik heb mijn plek in de samenleving gevonden, mijn vriendencirkel is erg klein, wat mensen op school denken boeit me niet en ik hield me zo veel mogelijk bezig met het leuk hebben en proberen een carrière te maken in de alter-hiphop industrie. Zo was mijn leven 1 en al lachen tot 14 augustus 2024, ik was op vakantie met een van mijn beste vriendinnen en zijn ouders.

Ik had voor de grap eerder die week wat mensen op Snapchat toegevoegd via “snel toevoegen” waarvan ik vond dat ze wel een leuke naam hadden. Wegens privacy redenen zal ik haar naam hier niet noemen maar voor het verhaal noem ik haar even Egel. We begonnen die avond gewoon leuk met elkaar te praten en dat was gezellig, de weken die daarop volgden werd het steeds leuker en ik viel voor haar. Ik voelde me zoals ik me nog nooit gevoeld had bij een ander meisje en ik wist zeker dat dit iets oprechts en goeds was. Op 29 september 2024 heb ik haar toen gevraagd of ik haar vriendje mocht zijn, ze zei ja. De maanden daarna waren de beste van me leven, ik had het naar me zin en ze leerde een hele hoop dingen zoals dat jongens mogen huilen, emoties kunnen hebben en ik niet alleen voor haar hoefde te zorgen. Ze was de eerste persoon bij wie ik me volledig open durfde te stellen en kwetsbaar durfde te zijn. Ik kreeg zin om beter voor mezelf te zorgen en wou meer uit het leven gaan hebben, ze betekende (nogsteeds) alles voor mij. Mijn vrienden werden die van haar en we konden goed opschieten met elkaar gezin. We deden romantische dingen voor elkaar, waren er voor elkaar en konden hard lachen.

Sinds begin januari ging het wat minder met mij, door al het voelen van die emoties waar ik me eerst voor afsloot kwam ook oud zeer omhoog, ik viel terug in die deprimerende sleur en had last van trauma’s die ik ontwikkelt heb door gepest op de basisschool. Ik kreeg het langzaam zwaarder en voelde de grond weer onder me wegzakken. Ik had haar nodig om me daaruit te trekken maar heb haar niks vertelt, ze had het zelf zo moeilijk met andere persoonlijke privé dingen die ik hier niet zal noemen. Ze had het al zwaar genoeg,achteraf weet ik natuurlijk dat het  beter wel steun te zoeken bij haar, maar ik had niet gedacht dat ik deze domme kutfout zou begaan. Ik viel dus langzaam “uit”. Ik werd steeds depressiever en ik en Egel hadden iets minder contact en ze nam iets meer afstand. Uiteindelijk vroeg ik of dit was omdat ze het uit wou maken, dit bleek na een paar moeilijke gesprekken niet het geval, ze had het gewoon zwaar en het was haar allemaal te veel. Ik stelde voor dat ze misschien een pauze van mij nodig had, na nog een aantal moeilijke gesprekken besloten we dat een weekje te proberen. Binnen 24 uur had ze al spijt en wist ze dat dit voor haar niet zou werken. We hadden weer goed contact en ze trok mij we naar toe, ik ging nogsteeds langzaam kapot van binnen. Ik was van die hele situatie nog ietsje extra van slag en voelde me schuldig en dacht dat het allemaal wel aan mij zou liggen.

Als klap op de vuurpijl kreeg ik 2 dagen daarna ruzie met mijn beste vriend, hij had geheimen van mij aan een paar random mensen vertelt en we hadden wat onenigheid. Dit was verder niet heel groot, we stelden ons allebei nog al aan. Dit had wel veel impact op mij. Dusdanig veel dat ik mezelf op die avond (27 januari) van het leven wou beroven. Ik wist niet wat te doen, ik was van plan het snel te eindigen. Ik had eerder die dag iemand ontmoet op TikTok. Een meisje uit Amerika, ze was wel aardig maar het boeide me verder niet zoveel. Ik zat op me bed, jas aan, klaar om zelfmoord te plegen. Ik zocht een excuus om het uit te stellen. Net op het punt dat ik weg wou gaan appte dat Amerikaanse meisje mij. Ik zag dat als mijn reden het uit te stellen.

Ik was overspoeld door emoties en dacht niet meer goed na wat ik eigenlijk aan het doen was. Voor ik het wist had ik een foto van mijn piemel naar haar gestuurd. Ik had gelijk spijt, ik wilde hem verwijderen maar het was al te laat. Ze had hem geopend en gescreenshot. Ik barste in huilen uit, wat had ik gedaan. Het meisje bleek geen meisje. Het was een Engelse jongen die mensen oplichtte door dat soort foto’s te verzamelen door zich voor te doen als een meisje onder de nepnaam: Cassendra. Ik werd gechanteerd. Ik wist geen raad meer en heb 20 euro geleend van een vriend en die aan de jongen betaald. Daarna heb ik hem geblokkeerd en alles verwijderd. Ik moest huilen en begon naar God te bidden voor vergiffenis (ik ben christelijk, als ik mezelf nog wel zo mag noemen).

Ik heb Egel toen eerst laten weten dat ik gestopt was met tegen het “Amerikaans meisje” te praten. Iets meer dan een uur later heb ik toch besloten het op te biechten, ik wou eerlijk met haar zijn en mijn domme fout toegeven. Ze verdiende het niet dat dit een geheim bleef, dat had ik ook helemaal niet gekund. Ik appte haar dat ik iets doms gedaan had en met haar moest praten, ze nam niet op. Na 10 minuten te falen haar te bereiken, hield ik op en begon ik voor de zoveelste keer in die periode te bidden. Net toen ik klaar was belde ze me op, ze vroeg wat er was, ze had me appjes niet gelezen maar hoorde me huilen. Ik raapte de moed bij elkaar en vertelde haar eerst dat ik iets doms gedaan had en ik heel erg veel spijt heb en alles zal doen om het goed te maken. Daarna zei ik dat ik foto’s had uitgewisseld met dat “Amerikaanse meisje”. Ze begon langzaam te huilen en zei dat ze haar beste vriendin even wou bellen. Ze hing op en ik begon te huilen als nooit te voren, ik schreef die avond talloos veel brieven waarin ik me liefde voor haar uitte en me excuses op elk mogelijke manier aanbood. Ik heb uiteindelijk geen van de brieven gegeven, sommige te intens, andere onleesbaar door de tranen. Ik heb die nacht geen oog meer dicht gedaan en heb alleen maar gehuild tot het licht opkwam. Ik heb mij die dag ziekgemeld, aan haar locatie te zien had zij dat ook. Ik had besloten dat ik dit goed aan wou pakken en dat ik er oprecht alles aan ging doen. Ik heb altijd geaccepteerd dat ik slecht ben in knutselen, toch heb ik toen een mooie kaart in elkaar gezet en daar verteld dat ik haar in het echt wil zien omdat dat beter is, ik zal niet alles zeggen dat is te lang.

Ik heb dat na 2,5 uur af, ik wou er toch iets bijgeven om te laten zien dat het me spijt en ik van haar houd. Ik kon niks bedenken en ging op TikTok kijken of ze nog nieuwe dingen “ge-repost” had. Veel dingen waarin ze begrijpelijk boos en verdrietig was, dat vond ik zielig en ik heb nog nooit iemand ooit zo goed begrepen. Ook zag ik een video die ze had herplaatst die iets van  context nodig heeft. Ze was de week daarvoor helemaal obsessed met een TikTok trend waar mensen het hadden over hoe een jongen op TikTok 200 reden geschreven waarom hij van een bepaald meisje hield, dit ging zo viral omdat hij pas haar lichaam noemde op nummer 112 (ongeveer). Ze had dus een TikTok herplaatst waarin stond dat niemand überhaupt 200 reden over haar zou kunnen schrijven, laat staan niet haar lichaam noemen. Nou daar was ik het niet mee eens. Ik heb met de hand 300 redenen geschreven waarom ik van haar houd, zonder ook maar 1 keer een fysiek kenmerk te noemen. Dit heeft mij ook weer een paar uur en 5 a4-tjes gekost. Ik heb daarna ook nog in 117 verschillende talen “ik hou van je” opgeschreven, nogmaals met de hand. Ik hou heel erg van kunst en wou haar dus ook nog iets artistieks geven, ik heb een tekening gemaakt van haar lievelings TikTok tend waar ze altijd hard om moest lachen. Voor de mensen die het kennen, het gaat om de “nooo mi girlfriend” trend. Dat heb ik allemaal in enveloppen gedaan en ben toen de 18 kilometer naar haar vaders (haar ouders zijn gescheiden) huis gefietst. Ik heb het neergelegd, aangebeld en hoorde om het hoekje hoe haar vader de enveloppen pakte en Egels naam riep en de deur weer sloot. Ik ben toen naar huis gefietst in tranen nogsteeds.

Een paar uur later, die voelde als maanden, ontving ik een berichtje op Snapchat. Ik zal het kort samenvatten. Ze vertelde dat ze de moeite wel waarderen, maar dat het niet veranderd wat ik heb gedaan en ze uitleg wilt. Ook vertelde ze me dat ik haar vertrouwen en geloof in liefde beschadigd had en als laatste, dat daden meer zeggen dan woorden dus dat mijn sorry niks voor haar betekende. In mijn uitgebreiden reactie daarop heb ik haar gezegd dat ik een gedetailleerd uitleg filmpje zal maken en die naar haar op zal sturen, hiermee ging ze akkoord. Na nog een nacht niet te slapen, besloten we allebei weer een dag thuis te blijven. Ik besloot gelijk in de ochtend het filmpje te maken. Ik heb me goed voorbereid en in steekwoorden opgeschreven wat ik wou zeggen en na 4 pogingen was ik tevreden genoeg met het filmpje. De eerste paar keer kwam ik te vaak niet uit me woorden of barste ik in huilen uit. Nadat ik dit filmpje gestuurd had, ging ik in spanning afwachten. Na 10 minuten opende ze het al. Ze ging weer offline en ik dacht ze zal wel gewoon weer een tijdje over haar antwoord moeten nadenken. Na 2 uur gewacht te hebben moest ik iets doen anders trok ik het gewoon niet meer en heb ik een klein, schattig, romantisch knutsel dingetje gemaakt. Ik wou die naar haar toe gaan brengen dus ben ik nogmaals naar haar huis gefietst.

Zo’n 15 minuten voordat ik er was belde ze me op. Ik wist niet wat ik moest zeggen en het was ongemakkelijk. Ik vertelde dat ik in de buurt was en vroeg of ze met me wou praten in het echt. Ze wou dat graag en we sproken af dicht bij haar huis, ik appte haar dat ik er was en moest even wachten. Toen zag ik haar aan komen lopen van een afstand, ik zette me muziek uit, droogde me tranen, pakte me moed bij elkaar en rende op haar af. Ze zag er zo prachtig uit, ik vroeg of ik haar een knuffel mocht geven en daar stonden we doen. Zij vastgeklampt om me middel, huilend, ik probeerde haar gerust te stellen en vroeg of ze op een bankje gaan zitten. We hebben een beetje gepraat maar vooral even non-verbaal onze emoties uitgewisseld. Na een klein uurtje liep ik haar naar haar huis, we hadden inmiddels al weer een beetje gelachen. Ik ben naar huis gefietst met de hoop dat het nog goed ging komen. Die avond galmde de woorden “daden zeggen meer dan woorden, dus je sorry betekent niks voor mij” door me hoofd. Toen dacht ik van, nou dan zeg ik geen sorry en ga ik allemaal goede daden doen. Toen besloot ik elke dag een goede daad te gaan doen in plaats van sorry zeggen.

Ik opende haar TikTok reposts om te checken hoe het ging en het eerste wat ik zag was de quote: “social media kills romance”. Dus toen had ik besloten als eerste goed daad mijn Instagram, Snapchat en TikTok te verwijderen. Ik zat er toch teveel op, ik appte haar dit via whatsapp. Ze vond het fijn. Die avond trok ik alles uit de kast om een mooie kaart te maken voor de volgende dag op school. Ik had uiteindelijk een leuke schattige kaart en ik heb het poppetje “meneer Amor” verzonnen dat steeds terugkomt in de knutselwerkjes (Amor betekent liefde). De volgende dag heb ik die kaart in haar kluisje gelegd samen met een klein luchtje, een setje oorbellen, een flesje ice tea en haar favoriete snoepjes. Ik kon niet stoppen met aan haar denken dus schreef tijdens de lessen briefjes voor haar en stopte die erbij, helaas bleek ze die dag nog niet op school. Die avond heb ik een kort nummer over haar geschreven, snel opgenomen en op een qr code gezet. Ik heb die qr code uitgeprint en een beetje leuk opgemaakt met een klein kaartje met kusjes erop en natuurlijk meneer Amor die hem op repeat heeft. Dit lag de volgende dag in haar kluisje.

Op school begonnen mensen door te hebben dat er iets mis was en ik hoorde dat die beste vriend waar ik een geschil mee had gehad slechte dingen over mij zei. Hij was nog wel goed bevriend met Egel. Na school liet ze weten dat ze het leven en appte ze al ietsje minder droog. Ik heb haar die avond naar mijn voetbaltraining nog cadeautjes gebracht, allemaal stond op “elke dag een goede daad ipv sorry: dag …”. Zo had ik voor het hele weekend alvast alles gegeven. Op de zaterdag kreeg ze 8 enveloppen met namen erop van haar ouders, vriendinnen, broer en haarzelf. In elk van die enveloppen zat een persoonlijk gedicht voor diegene waarin ik mijn excuses aanbied en om vergiffenis vraag. En op de zondag kreeg ze een mooie tekening met een persoonlijke betekenis. Ik begon last te krijgen van moeheid, ik sliep nogsteeds niet tot weinig en huilde mezelf de hele nacht lang ziek. Voor maandag had ik een schilderij gemaakt van aartsengel Uriël. De christelijke aarstengel voor creativiteit en romantiek.

In het weekend hadden we ook weer gezellig en fijn contact gehad met een paar diepe gesprekken, het leek weer beter te gaan. Ik was die maandag 3 februari te ziek om naar school te gaan. Einde van de middag, toen zij bijna uit was wou ik naar haar huis gaan fietsen om het schilderij te geven. Ik appte en zij appte dat ik even moest wachten. Ze belde me en zei met hulp van haar vriendin dat het uit was. Ik hing op gooide me telefoon door de kamer en sloeg alles kort en klein, ik kon niet meer. Ik was zo verdrietig dat ik niet eens kon huilen. Ik wilde niet meer leven, ik liep weg van huis, na een paar kilometer was ik klaar alles te eindigen, vlak voor dat deed werd ik tegengehouden door een hardloper. Hij keek me geschokt aan en zij dat ik het niet moest doen en dat hij aan me ziet dat ik nog een reden heb om te leven. Ik zei sorry en liep verder. Ik besefte dat dit klopt, ik had nog een reden. Mijn reden was Egel, ik moest haar zien.

Ik ben naar haar huis gelopen. Na 4 uur kwam ik eindelijk aan. Ik was kapot en met een gebroken hart belde ik haar op. Ik vroeg of ze thuis was, ze was met haar moeder in de Mac Donalds. Ik vertelde haar wat er gebeurd was en ze zei dat ze er zo snel mogelijk aankwam. Na een half uurtje in me eentje in de kou te wachten parkeerde er een auto en stapte ze uit. Ze liep naar me toe en bracht me mee naar binnen. Als het goede mens dat ze is had ze wat lekkers van de Mac meegenomen voor me en ze gaf me een dekentje en een knuffel. Ze was super supportive en ik kon een beetje bij haar huilen en we hadden een fijn gesprekje. Na een uurtje zette ze me me de fiets af bij de bus. De laatste trein ging ik niet meer halen, ik moest een uurtje wachten op de nachtbus. Om 2 uur snachts kwam ik thuis. Mijn ouders waren boos maar ook wel begripvol. Ze hadden het wel met me te doen. Ik heb toen nog even prettig met Egel geappt en heb mezelf in slaap gehuild. Het schilderij heb ik maar zelf op de muur gehangen.

Hoe het daarna is gegaan is dat we contact hebben gehouden, ik ben nog een paar keer naar haar huis toe geweest, 1 keer heeft ze mij in haar armen genomen en heb ik alles eruit gehuild (nog nooit ZO hard gehuild) en heeft ze me geholpen dat ik gewoon naar huis ging en niet onderweg mezelf iets aan zou doen. In deze weken wist zij niet of ze me nog een kans wou geven of niet. Ik heb haar nog af en toe cadeautjes gegeven en ik blijf haar elke dag veel appen. Ik check altijd of het goed met haar goed en ik kijk een beetje voor haar uit. Ik reageer altijd snel en lief. Ik steek gewoon nogsteeds elke dag alle moeite, energie, tijd en passie in haar. Hoe zij doet is heel wisselend, de ene dag doet ze heel gezellig en praat ze veel met me (ze heeft zelfs een aantal keer een hartje gestuurd nog, gezegd dat ze van me houd en onze oude ons mist en belooft dat niks tussen ons komt), maar de andere dag reageert ze niet, laat ze me op geopend en stuurt ze 1 kort berichtje als reactie op mijn uiting van gevoelens en emotie.

Ik en mijn omgeving lijd onder de onduidelijkheid maar ik blijf wachten op haar. Ik wil haar en alleen haar. De hele school weet inmiddels wat er gebeurt is, ze bedenken er zelfs meer bij. Ik zou een relatie hebben met een ai en daarnaar de foto gestuurd hebben. Ik heb het inmiddels trouwens goedgemaakt met die ene vriend waarmee ik het conflictje had. Ik heb ontdekt hoe echt sommige vrienden zijn.

Mijn overgebleven beste vriend maakt zich zorgen om me. Hij zegt dat ik me eroverheen moet zetten en dat ik mijn zin en passie voor het leven verlies en door al het wachten gewoon langzaam wegzak en hij het vreselijk vind dat aan te zie. Hij heeft ook gelijk, hij is er voor me en dat is fijn. Toch gaat er niks boven die prachtige glimlach van haar. Ik blijf wel wachten.

Dat is de kortste versie mogelijk van mijn verhaal. Maak niet dezelfde domme fout als ik het verpest je leven.

Ik gun jullie allemaal alle liefde toe! :)

( deel van de tekst aangeoast door De Kindertelefoon vanwege regel 6, zelfmoordmethoden worden weggehaald omdat dat anderen kan choqueren of juist op een idee kan brengen )