Hoi hoi. Ik ben een jongen van 16. Had een geweldige echt geweldige vriendin van dezelfde leeftijd.

Ik had een tijd terug mijn meniscussen en kruisband afgescheurd in mijn sport. En sport was naast haar alles waar mijn leven om draaide dus dat was/is echt een shock. Nu had ik een vriendin. Wie me echt enorm hielp in deze tijd. Van ik wil niet meer opstaan in de ochtend naar ik ga buiten met mn brace zitten en genieten van de zon.

Maar. Ik was niet zo geweldig als zij. Ik sloot me emotioneel helemaal af. Van ja het gaat wel. Terwijl ltt niemand daarin trapte en zij keek er ook dwars doorheen. En eerder ookal dingen. Als altijd ja zeggen omdat ik dacht dat dat goed was in een relatie als je het eens was. Maar dit ging zover dat ik nooit meer dingen koos die ik wilde.

Na goed zij maakt het terecht uit. En ik ben echt niet boos op haar ofz echt niet. Zoals ik zei ze is geweldig nog steeds ik verklote dit gwn enorm. Ze zei het me. Meerdere keren ze zei het me. Maar ik was tja tekoppig ig. Ik deed het niet en nu is het uit. En kan ik al 2.5 weken lang aan niets anders denken dan haar. Aan hoe een ongelovelijke klootzak ik ben. Want ze zei het. Meerdere keren en ik deed het niet.

Ik wil haar zeggen dat het me spijt dat ik niet beter was. Dat ik hoop dat ze een beter iemand vind en dat soort dingen. En ja ergens hoop ik dat er nog een toekomst tussen ons zit. Maar ik wil dat appje niet sturen want ik wil haar niet nog meer pijn doen dan ik al deed. Dus wat moet ik doen? Appen of niet?

Groetjes

( datum weggehaald door De Kindertelefoon vanwege anonimiteit )