Hallo beste mensen van het Forum, 

Allereerst nog de beste wensen voor dit komend jaar aan iedereen! Ik ben hartstikke lang niet actief geweest. Er is laatste tijd veel gebeurd in mijn leven, maar nu is er iets gebeurd waardoor ik weer op een rant moet gaan. Ik wil overigens heel graag schelden in deze post omdat ik erg gefrustreerd ben,  maar ik hou mezelf in (aub ik zeg dit niet om sigma te lijken T_T). Dit zal weer een erg lange post zijn.

Zoals de titel al luidt, verlaten mijn mentaal ongezonde vrienden mij telkens. Een vriend van mij was de afgelopen tijd depressief, omdat hij afgewezen was door zijn crush en telkens in een super rare situationship kwam (fyi: een maand nadat hij afgewezen had, had hij opeens half verkering en was het opeens weer uit) en zijn thuissituatie, hij ruziet veel met zijn moeder en zijn broer. 

Ik heb hem vooral veel geholpen met zijn gevoelens en hoe hij ermee om moet gaan. Ik heb hem heel veel advies gegeven en enorm veel tijd geschonken. Maar op een gegeven moment praatte hij in de pauze niet meer met ons, maar luisterde hij naar muziek en ging telkens weg om alleen te zijn om even gitaar te spelen in het muziek lokaal. 

Ik zag dat het niet goed ging en probeerde hem daarom meer te betrekken in gesprekken, maar het werkte nooit. Hij reageerde dan even op mijn grapje en deed zijn oortjes weer in. Vroeger deed hij dit niet. Laatst zag ik hem gewoon normaal doen met andere klasgenoten: kletsen, grapjes maken etc,, wat ik best wel raar vond omdat hij niet diezelfde energie gaf aan ons.

Het vervelende hieraan is dat hij steeds meer met mijn ex omgaat en iemand anders waar ik een slechte geschiedenis mee heb. Ik zei daarom tegen hem dat ze niet echt de beste invloeden zijn (ze zorgden vroeger telkens voor ruzie, zijn egoïstisch, zijn niet gefocust op school, oefenen groepsdruk uit) en dat hij daarom moest oppassen. 

Opeens kregen mijn vrienden en ik een bericht van hem dat we blijkbaar toxic waren. Ik snapte niet waar dat vandaan kwam: ik wist dat hij plagen kwalijk nam, en daarom deden we het niet meer bij hem, en toen ik om voorbeelden vroeg noemde hij dingen die bijna een halfjaar terug gebeurden. Ook noemde hij dat hij het niet vond kunnen dat we elkaar onderling plagen, maar mijn vrienden en ik weten van elkaar dat we dit grappig vinden. Verder zei hij dat we alleen maar roddelden, terwijl we dat bijna niet doen. We doen dat evenveel als iedere andere groep. We hadden hem voorzichtig behandeld en we probeerden hem te betrekken, maar hij had in mijn ogen zichzelf geïsoleerd van de wereld. 

Uiteindelijk heb ik tegen hem gezegd dat als hij geen vrienden wil zijn, dat het ook niet hoeft. Toen had hij de groepsapp verlaten. Ik voel me boos, gefrustreerd, als het ware gebruikt. Dit is niet de eerste keer dat ik iemand emotioneel ondersteun, alleen om vervolgens “verraden” te worden. Dit is mij in het verleden al gebeurd met 3 andere mensen. 

Is er iets mis met mij? Dit is toch niet mijn schuld? Ik kan zoveel schelden als ik wil en zeggen wat ik wil, maar de frustratie gaat niet weg. Ik weet dat ik niet verkeerd zit, maar juist daarom kan ik het niet laten gaan. Ik heb gewoon mijn best gedaan om iemand te ondersteunen en te helpen, om vervolgens gewoon verraden te worden. Ik voel me vies en leeg van binnen, alsof iemand mij van achteren heeft gestoken. Het voelt alsof ik moet kotsen. Ik heb niks verkeerd gedaan, maar alsnog doet de ander mij wat aan. Waarom gebeurt dit alweer, voor de 3e keer? Ik snap het niet. 

Ik heb het gevoel dat ik gek ga worden als ik dit nog een keer meemaak. Ik wil gewoon een goede vriend zijn en iemand helpen, maar ik zie het nut er niet van zitten als ze me alweer gaan verlaten. Dit is de 4e keer, terwijl ik maar een stuk van 8 vrienden heb gehad die ik emotioneel heb geholpen. Van alle gevallen waarbij iemand serieus verdrietig was voor lange tijd, hebben ze me allemaal verraden. Ik heb het gevoel dat ik niemand meer kan vertrouwen en ik voel me gewoon zo alleen, alsof er geen echte houvast is in mijn relaties. Er is niemand waarvan ik zeker weet dat ze er altijd voor mij zullen zijn en dat is een verschrikkelijk gevoel.

Herkennen jullie zoiets in jullie eigen leven? En hoe gaan jullie met dit soort gevallen om? Hoe voorkomen jullie dat dit gebeurt? Is mijn vriend een normale persoon?

Antwoorden of delen van je eigen ervaringen worden erg gewaardeerd!! 

Groetjes en bedankt, 

Sano07