Hoi,

ik begrijp heel goed dat je je eenzaam voelt tussen die mensen die zo anders tegen het leven aankijken. Ik woon in een dorpje in de bible belt, met dus veel overtuigde christenen als buren.  Velen van hen zijn oprecht warme mensen en zij vormen een zeer hechte gemeenschap dus het moet wel moeilijk zijn om dat opeens te moeten missen.

Ik ben absoluut niet gelovig en antwoord graag op je vragen:

• ik leef met de bedoeling om mijn steentje bij te dragen, om deze wereld een beetje mooier te maken voor iedereen, vooral voor mensen die minder geluk hebben in het leven.  Ik leef voor de liefde van mijn familie en vriendje, voor vriendschap, voor de schoonheid van de natuur en muziek en boeken, voor vriendschap en humor.  Ik heb geen strenge bovenmeester nodig om zin te geven aan mijn leven of op het rechte pad te blijven.
• Ik heb geen oordeel over álle christenen.  Sommigen zijn goede mensen (die ook zonder de bijbel waarschijnlijk ook goede mensen zouden zijn), anderen zijn schijnheilige fanatici en de meesten hangen daar ergens tussenin - net zoals dat  met niet-gelovigen ook het geval is.
• Ik ben gewend aan christenen om me heen en heb gelovige vrienden dus voor mij zijn jullie niet zo exotisch.  Maar jullie manier van leven en denken is zo anders dan de mijne dat ik me echt niet kan voorstellen dat ik een relatie met een christenmens zou kunnen hebben.  We zouden echt over alles ruzie maken.  Maar als buren en vrienden en teamgenoten bij sporten zijn christenen in mijn ervaring dik ok.

Mijn ervaring is natuurlijk gekleurd door het feit dat onze christenen mij misschien herkennen als één van hen: ze kennen mij al mijn hele leven, ik ben blank en hetero (zij het een onkuise hetero), mijn moeder is hun huisarts.  Ik denk dat hun oordeel over mij anders zou zijn als ik islamitisch of gay was. 
 

Als ik het hier heb over christenen, bedoel ik de gereformeerden en andere streng protestantse geloofsgemeenschappen, zeker niet iedereen die in de christelijke god gelooft.  De mensen die hun hele leven in het teken van de bijbel leven, dus.

Zou het kunnen dat jij en je klasgenoten een beetje bang zijn voor elkaar omdat jullie elkaars wereld niet kennen?  Kun je niet eens een spreekbeurt geven over wat het geloof voor jou betekent zodat ze weten dat jullie niet bijten?  En misschien kun jij met hen praten over wat zij belangrijk vinden en hoe zij hun leven leiden?  Elkaar kennen helpt om elkaar leuk te vinden. Succes!

Hallo ​@Jen17 ,

Als christen kan ik niet meepraten, maar net als jou geloof ik Jezus, vrede zij met hem, als

• Messias
• Zoon van de maagd Maria, vrede zij met haar
•  Gezonden profeet

want ik ben moslim. Wist je dat als ik niet in Jezus, vrede zij met hem, geloof als profeet, dan ik dan geen moslim meer ben?

Hoe het ook zij, ik snap wat je bedoelt Jen. Als praktiserende moslim heb ik ook moeite om te begrijpen hoe niet-gelovigen hun leven invullen met doel en nut. Zelf leer ik aan een openbare school waar ik ook rare dingen te horen krijg, maar voor hen is dat normaal. Jouw moralen zullen niet aansluiten bij die van hun, dus is het ook niet gek dat jij moeite hebt met het aanknopen van een gesprek. Dat geldt ook voor jouw klasgenoten naar jou toe, dus maak je daar niet al te druk om. Mijn advies is om te kijken naar datgene wat jullie gemeenhebben om zo met elkaar een gepsrek te beginnen. Waar je rekening mee moet houden is dat je jezelf niet verandert voor hen. Als zij bijv. schelden met Jezus, vrede zij met hem, dan moet jij dat natuurlijk niet volgen. 

Wat is HOOP? Ik heb dat nog niet gehoord.

• Zoals ik al zei, ik ben een moslim en zal dus, net als jij, mijn leven in het aanbidden van Allah doorbrengen. 
• Tegen christenen in het algemeen heb ik niks, degene die hun geloof volgen mag ik en degene die haatdragend zijn mag ik niet. Wat wel interessant is wat de Koran zegt, namelijk iets heel moois over de christenen: '...en jij zult zeker vinden dat zij die het dichtst bij in liefde voor de gelovigen zijn, degenen zijn, die zeggen: "Voorwaar, wij zijn Christenen." Dat is omdat er onder hen priesters en monniken zijn en omdat zij niet hoogmoedig zijn.' (Koran, 5:82).
• Ik weet niet wie je bedoelt met 'wij', want christenen over het land verschillen best veel. Ik ken enkel liberale christenen uit de Randstad. Christenen uit de Bible belt ken ik niet, maar ik had laatst een hartstikke leuk gesprek met Jehova Getuigen die langs de deur kwamen. We hadden het over van alles: Jezus, Mohammed, vrede zij met hen, en de gehele mensheid. En weet je wat ik het mooist vond? Dat die meneer zei 'Ik vond het mooi dat je met ons wilde praten, want de meeste mensen openen de deur niet eens.' Ik (moslim) en zij (Jehova Getuiges), vredig in dialoog over hun geloof. Ik vertelde hem ook dat in de Koran Allah het volgende vermeldt: 'O mankind, indeed We have created you from male and female and made you peoples and tribes that you may know one another. Indeed, the most noble of you in the sight of Allāh is the most righteous of you. Indeed, Allāh is Knowing and Aware.' (Koran, 49:13)

Dus, om dit boekwerk van een reactie te sluiten :), ik begrijp je Jen, en ik zou je adviseren om niet te veel zorgen te maken over andere mensen. Als het lukt om met ze te praten, praat lekker met ze. En als het niet lukt, forceer het niet, er zijn genoeg mensen met wie je vrienden kan worden :)

Salam🍉

Dat je je eenzaam voelt op school is vervelend. Heb je buiten het geloof om ook nog andere interesses of ben je echt alleen maar met je geloof bezig? Mocht dat laatste het geval zijn dan is het natuurlijk niet zo raar dat je moeilijk aansluiting krijgt bij niet-gelovigen.

Volgens mij zijn er allerlei verschillende christelijke jongerengroepen. Misschien is dat wat voor je?

Om je andere vragen te beantwoorden:

Waar leef je voor als niet christen?  Ik probeer een zo goed mogelijk mens te zijn. Dat doe ik door liefde te geven aan mensen die mij dierbaar zijn (mijn familie, m’n vriendje, vrienden, noem maar op). Anderen een prettig gevoel geven is iets waar ik veel voldoening uit haal, vandaar dat ik ook op dit forum zit. Mensen helpen, ook al is het maar met iets kleins, is een van de belangrijkste dingen die je kunt doen vind ik. Verder haal ik plezier en zingeving uit dingen als muziek, boeken en films. Mezelf constant verbeteren door nieuwe dingen te leren vind ik ook erg belangrijk.

Het niet aanhangen van een religie heb ik nooit als een gemis ervaren. Heel eerlijk gezegd vind ik het idee dat je als niet-gelovige geen doel kunt hebben om voor te leven of geen zingeving aan je leven zou kunnen geven best wel kortzichtig een ook een beetje beledigend. Door zo te denken doe je echt heel veel mensen tekort. Ik kan me wel voorstellen dat een religie je een bepaald doel geeft en dat het tot steun kan zijn. Ik kan echter prima zonder.  

Ik vind juist je vastklampen aan duizenden jaren oude geschriften en je constant druk maken over wat een (wat mij betreft) denkbeeldige god van je vind een heel benauwend idee. Maar dit is slechts mijn mening. Jij denkt er ongetwijfeld heel anders over.😉

Wat vinden jullie van christenen? Ik ga geen hele groep mensen beoordelen op 1 eigenschap en dat zou niemand moeten doen. Ik ken ontzettend aardige christenen en zeer vervelende atheïsten, en andersom.

Zijn wij echt zo anders?  Ja, natuurlijk zijn wij anders. Jij en ik staan totaal anders in het leven en dat is prima. Dat betekent natuurlijk niet dat we niet normaal met elkaar om kunnen gaan.

Hoi. Zingeving zit in wat je zelf voelt, denkt en wilt. Wat daarvoor je basis is kan verschillen. Bij mij is dat mijn geweten, mijn ervaringen, mijn afkomst, omgeving, familie, sport, scouting en vrienden en deels het vrijzinnig remonstrants christendom. Dat is voor mezelf de basis van alles in mijn leven. En ook zonder 1 van deze factoren (uitgezonderd familie) zou ik zingeving ervaren en proberen een goed mens te zijn. Ik heb geen religie of iets anders nodig om mij daartoe te dwingen. Ik denk zelf. Het zou stuitend hooghartig zijn als ik mij door mijn geloof en kerkelijk bestaan moreel superieur zou voelen en daardoor een anders' bestaan leeg zou vinden.   Zingeving zonder geloof of kerk is niks minder dan met. Daar heb ik geen eindeloze reeks quotes uit een stuk mensenwerk voor nodig. 

Groetjes Tartan 

P.S. " de christen" bestaat niet. Elke religie kent vele stromingen. 

Niks toe te voegen aan wat ​@tim16 en  ​@Tartan15  zeggen.  Zo is het. Liefs Tover xxx

Ik vind dit onderwerp moeilijk. Ik vind het goed dat je anders bent en je eigen kant kiest, als dat reliegie is is dat jouw keuze en dat is goed dat je je eigen pad volgt.

Maar ik zie wel dat het heel erg een 'wel of geen christen' verhaal wordt, waarbij je iedereen indeelt als wel of niet christen. Ook zeg je "want waar leef je voor als niet christen?" daar schrik ik nogal van. Het lijkt er inderdaad op dat je lange tijd in een christelijke bubbel hebt gezeten. Je zegt zelf dat je dit als fijn ervaart. Maar je lijkt wel afstand te houden tot niet-christenen. Dit kan dit vervreemding leiden.

Dat vind ik slecht. Ik vind dat mensen moeten mixen met elkaar en dat het zo is de een is A de ander is B en ik ben C. In jouw geval is het echt een 'kamp' wat men kiest, je bent christen en dan ga je ook eigenlijk alleen met christenen om. De ervaring leert dat je dan veel afstand krijgt tot de andere groep en eigenlijk in een soort sekte leeft. Je gaat niet naar een festival maar je gaat naar de EO jongerendag. Je luistert niet naar popmuziek maar je luistert naar 'Worship' oftewel christelijke muziek, je gaat niet naar een normale school maar natuurlijk naar een christelijke school. Eigenlijk ben je dan jezelf aan het isoleren van de grootste groep en hebt bijna alleen maar interacties met mensen van je eigen groep of kamp. Dat heet verzuiling.

Ik zou hopen dat je misschien nieuwsgierig wordt naar andere mensen en ook het perspectief van de niet-christenen beter gaat begrijpen en je niet zo isoleert in een groep met gelijkgestemden. Ik zelf denk dat je daardoor minder tolerant zou kunnen worden, bijvoorbeeld naar mensen met een LHBTI-achtergrond, naar de natuur/klimaat of naar andere religies of levensbeschouwingen.

Oh en antwoord op 'waar leef je voor als niet christen': ik leef vooral om mezelf en de wereld om mijn heen te leren kennen en te ontdekken, plezier te hebben en lief te hebben. De wereld om ons heen is mooi en divers. Genoeg te ontdekken en te beleven! Als ik eerlijk ben… als christen wil je zo snel mogelijk naar god toe, toch? Dus wat doe dan op de aarde, hoe sneller je dood gaat des te sneller ben je bij god. Zelf vind ik dit een vreemde gedachte en als ik eerlijk ben ben ik blij dat ik geen christen ben. Ik hoor veel narigheid en haat uit die kant vooral naar de LHBTI-kant die juist heel liefdevol en accepterend is naar anderen toe. Dus ik zou zelf nooit christen worden denk ik. Ik denk ook dat het vooral zo is dat je christen wordt omdat je ouders dat zijn en je min of meer gedwongen (zonder dat het jouw keuze was) ook christen moet worden of dat min of meer wel van je wordt verwacht. Ook dat vind ik jammer want ik vind dat het je eigen keuze moet zijn.

Soww hele tekst :) hoop dat je er wat mee kunt, sorry als het kritisch klinkt maar ik heb je eerlijk antwoord gegeven doe ermee wat je wilt! liefs, xx Vera

Thxxx voor jullie reactiessss (:

Ik was totaal niet Christelijk en zat wel op een Chr. school en dat ging prima.

Alleen je kiest (ouders) wel ergens voor dus moet je daarover niet moeilijk doen. Maar ik zie verder niet zo veel problemen of zo