Hallo, ik ben 12 jaar en ik kan me niet anders herrineren dan dat mijn ouders mij slaan en op andere manieren pijn doen.

Het begon al toen ik heel klein was, ik had altijd ruzie met mijn twee jaar jongere broertje en ik kreeg daar als straf billenkoek voor, geen avondeten, of mijn ouders zette mij in de hoek.

Ik mocht ook nooit leuke dingen doen met vrienden, en het merendeel van mijn vrienden werden niet goedgekeurd, dus had ik bijna niemand om mee te praten ofzo.

Mijn ouders zeggen dat ze heel veel om mij geven maar dat voelt niet zo.

Ik ben ongeveer 4 jaar geleden op mijn achterhoofd gevallen en had toen een lichte hersenschudding. En vorige week sloeg mijn vader me op die plek keihard omdat ik perongeluk tegen zijn arm aankwam. Hij begon helemaal te schreeuwen tegen mij dat ik uit moest kijken en ik ben naar mijn kamer gerend terwijl hij aan het roepen was dat ik beneden moest blijven. Even later kwam hij naar me toe en gaf me een knuffel. Hij dacht ook gewoon dat alles goed was. 3 en een half uur hoofdpijn gehad en ik mocht niet eens een paracetamol omdat ik me "aanstelde”. Gisteren wou ik weten wat zijn reactie was als ik het zou omdraaien. Dus hij stoot mij perongeluk aan en ik sla hem (niet echt hard maar een zacht tikje) tegen zijn achterhoofd. Hij begint weer te schreeuwen dat ik moet kappen en mijn moeder doet gezellig mee.

Ik heb de laatste tijd erg veel suicidale gedachtes hierdoor en het wordt alleen maar erger. Ook doe ik aan een lichte vorm van self harm . Ik heb het gevoel alsof alles dat gebeurt mijn schuld is en daarom straf ik mezelf. Ik beeld me vaak in hoe dat mijn ouders zouden beseffen wat ze allemaal fout hebben gedaan op mijn begravenis. Ik weet eigenlijk niet eens of ze überhaubt zouden komen. 

Ik zit nu in het tweede jaar op het vwo en ik haat de school. Het is echt ranzig. Ik deed vorig jaar tto (tweetalig onderwijs dus alle vakken behalve talen in het engels) en gymnasium, maar dat ging niet zo heel goed. Mijn cijfers voor Grieks waren alleen maar onvoldoendes en dus had de school gezegd: 'Je moet in de bovenbouw een keuze maken tussen Latijn en Grieks dus dan kun je nu een vervroegde keuze maken en Grieks laten vallen’. Ik dacht dat dat wel goed klonk dus vaarwel Grieks. Verder had ik de meest kutste docent van de hele school voor Engels. Ze keek mijn toetsen express fout na en ik dacht dat ze het goed na had gekeken maar dat was dus niet zo en daar kwam ik pas thuis achter dus terug naar school kon niet. Dat rotwijf zat elke les te zeggen dat ik niet een rollende r moest hebben (sorry hoor ik ben een Nederlander) en misschien van tto en gymnasium af moest gaan aangezien ik er toch niets van kon. Ik had een afspraak met school dat ik rustiger aan moest doen met de laatste toetsweek omdat het me niet zo lukte en ik zou zowieso doorgaan naar 2 vwo tto gymnasium. De toetsweek ging niet zo goed en ik haalde veel onvoldoendes en aan het einde van het jaar kreeg ik een telefoontje van mijn mentor die vrolijk zei dat ik tto en gymnasium moest laten vallen en blij kon zijn dat ik niet was blijven zitten. Mijn ouders hadden een agressie-aanval en ik ging heel boos en verdrietig de zomer vakantie in. 

In de vakantie ging mijn moeder zeuren dat ik niet contact mocht maken met mijn vrienden omdat het niet gezellig was maar ik vind mijn vrienden gezelliger dan mijn ouders. Dus vaarwel connecties met de buitenwereld, telefoons weg, laptop weg, geen dingen waarmee ik iemand kon bereiken. En ik had de ergste vakantie van mijn leven.

Vandaag was ook weer een mooie dag. 

Als eerste begint de ochtend met een slecht humeur van mijn ouders die mij uitschelden. Daarna kom ik op school en ben ik mijn spullen vergeten, en mijn laatste blok duurde een halfuur langer omdat mijn leraar zei dat we best nog even door konden werken. Daarna kom ik thuis en mijn moeder is boos omdat ik laat ben. Ik ga mijn huiswerk doen en kom er achter dat ik morgen een project in moet leveren waar ik nog niet aan begonnen ben. 

Ook kreeg ik op mijn tiende nieuws te horen dat niet zo leuk was:

Ik kwam dus thuis van school en ik vertelde mijn moeder dat mijn juf weg moest tijdens de les omdat de zus van haar vriend een miskraam had gehad en ze die moest troosten. Diezelfde avond vragen mijn ouders mij om even bij hun te komen zitten en vertellen ze mij dat ik een tweeling ben en dat mijn zusje (dat gevoel heb ik, maar we weten het eigenlijk niet zeker) dood is gegaan in de buik omdat ze van de navelstreng los is gekomen. Mijn ouders vertellen mij dat ze een vroege scan hadden gemaakt en dat ze anders niet hadden geweten dat dat kindje bestond. Ik kreeg natuurlijk een grote shock en was de hele avond aan het huilen. 

Vaak denk ik dat ik gewoon door moet leven en dat ik een offer ben voor haar. Ik moet leven en zij hoeft dat niet. Ik wil al heel lang dood maar ik ben nog niet op het punt om daadwerkelijk zelfmoord te plegen. Vandaag was ik daar ook om aan het huilen omdat ik niet wil dat dat punt komt. Omdat ik niet wil dat er een punt komt dat ik het echt niet meer aan kan en gewoon stop met alles.

Soms zit ik zo een boek te lezen of een film zit te kijken ofz en dan praten ze over maskers van dat je zo en masker zeg maar ophebt bij andere mensen en niet jezelf bent en ja dan dacht ik dus altijd volgens mij heb ik geen masker maar nu denk ik van wel want ik doe bij mijn ouders alsof dat ik alles kan en dat ik ook echt de tijd en energie daar voor heb en dan denken hun dat alles goed gaat en geven ze me extra taakjes waardoor ik nog erger dood ga. en ook altijd als ik iets zeg over mijn vrienden zijn t meestal de slechte dingen omdat die opvallen maar de goede dingen niet en dan zeggen ze dat hun allemaal raar zijn maar eig niet en pas geleden was ik weer aan het huilen want dat heb ik wel vaker dan ga ik huilen in de avond echt 1 of 2 keer in de week en dan hebben mijn ouders dat niet door en mijn moeder zegt altijd dat ze t doorheeft wanneer er iets aan de hand is met mij of mijn broertje maar daar klopt niks van, dan ga ik zo denken over leven en dat ik gwn niet wil leven maar ik wil niet dood en dat mijn ouders ervoor hebben gezorgd dat mijn jeugd verpest is omdat ik nooit op internet mocht.

Ik dacht ook altijd dat t normaal was om geslagen te worden en geen eten te krijgen en dat ik niet goed genoeg mijn best deed omdat mijn moeder altijd pijn had en dat ik dan klusjes moest doen omdat zij n operatie had in haar pols en dat ze eig niets op kon tillen en ze zei ook zo voor dat ze de operatie had dat wij mee moesten helpen met t huishouden enz maar dat lukte me gewoon niet.

En ook bij mijn vrienden heb ik een masker denk ik, ik doe alsof ik gwn mn ouders haat maar dat t me wel gwn lukt om er doorheen te komen maar in reality is dat dus niet zo en ik ga dit waarschijnlijk allemaal nooit tegen mijn ouders zeggen want een masker afzetten is echt t engste ever en vooral bij diegene waardoor je t masker juist bent gaan dragen. En ook elke ochtend dan word ik blij wakker maar alleen op schooldagen eig omdat ik dan denk van jeej ik mag naar schoole en ik kan bij mijn vrienden zijn enz en dan hoef ik niet bij mijn ouders te zijn.

En ik dacht dat mijn broertje nog steeds dacht dat billenkoek normaal is omdat er blijkbaar veel van de mensen die hij kent dat hebben of doen. En ik dacht vroeger altijd ook dat t normaal was om billenkoek te krijgen en dat t pas kindermishandeling heete als je er littekens aan overhield of ging bloeden of als je dood ging maar verhongeren kwam niet eens in me op het was altijd alleen maar de dood of iets dat net iets minder erg was. Ik dacht altijd dat mijn ouders aan mijn kant stonden maar blijkbaar dus niet want zeggen wel dat ze altijd van me zullen houden enz no matter what maar het zijn gwn leugens ze gaan voor mij met school praten over waarom dat ik zo gestrest ben en slechte punten haal enz en of dat we er iets aan kunnen doen maar dat kan niet omdat ik me zo doodstress over mn thuissituatie dat ik gwn niet ergens anders over kan denken en dat ik daarom mn toetsweek niet haal. 

Mijn regels thuis zijn dus stomme dingen zoals geen televisie of gamen voor dat je naar school gaat geen eten of drinken mee nemen naar je kamer en elke dag gewoon goed je best doen, was doen, vaatwasser en tafel afruimen en je moet elke week iets knutselen want anders gaan de spullen nooit op, ik moet elke dag mijn lenigheid oefeningen doen, (ik zit op synchroonzwemmen) ik moet elke dag mijn huiswerk maken en leren en opschrijven hoe lang dat ik denk dat ik erover ga doen en hoe lang dat ik er over deed en mijn hoofdpijnen bij houden (ik heb vaak tunnelvisie enzo dus dat moet voor de huisarts) en alle kut shit die ik niet wil doen en als ik ook maar 1 ding vergeet worden ze echt super boos.

En pas geleden keek mijn broertje me dus echt aan van wat hoezo ga jij weg want hij had nie door dat ik ergens naartoe moest en hij keek me echt aan van hoe ga ik het overleven met papa en mama want hun krijgen echt heel veel agressie aanvallen en mama wil dat het hele huis super netjes is en wij moeten dus alles poetsen enzo terwijl mjjn ouders zitten te zeuren dat we het nie goed genoeg doen maar ook als er iemand op bezoek komt ofzo moeten we echt de hele dag super super hard werken want anders dan is het huis niet mooi genoeg ofzo idk en pasgeleden was ik thuis maar ik zag mijn ouders niet dus ik ging huiswerk doen ofzo en toen kwamen mijn ouders terug en mijn moeder vroeg om hulp en ik zei ik kom er bijna aan maar toen werd mijn vader agressief omdat ik mee moest helpen met de boodschappen uit de auto te halen. Dus ik laat zo heel braaf mijn spullen ff liggen en help mee met allles binnen te zetten en dus dan word mijn vader ineens helemaal boos omdat ik niet alles in de vriezer heb gezet in 5 minuten terwijl ze de hele auto vol hadden staan.

Ik heb met een vriendin die een soort gelijke situatie heeft een heel plan gemaakt van hoe we van huis kunnen weglopen en ik twijfel of dat ik het echt ga doen. Ik houd van mijn ouders maar ik haat wat ze doen en ik wil hun niet kwetsen maar als ze zo doen wil ik ze soms het liefste dood en dat is eigenlijk heel erg.

Ik had ook een vertrouwenspersoon op de basisschool en die was ingehuurd door mijn ouders, en ik vond haar bestaardig maar ik durfde haar niets te vertellen omdat ze alles doorvertelde aan mijn ouders.

Ik had vandaag ook een gesprek met mijn broertje en blijkbaar voelt hij zich hetzelfde als ik.

Ik heb vaak gedacht aan hulp inschakelen maar ik durfde het niet omdat ik houd van mijn ouders en niet wil dat ik naar een pleeggezin moet ofzo.

Als mijn ouders zouden gaan scheiden houd ik het al helemaal niet meer vol.

Ik denk dat het beste is om gewoon door te proberen te gaan met leven en als ik 18 ben uit huis te gaan. Maar ik weet niet of ik het nog wel zo lang vol houd.

Dus ja, dit was mijn levensverhaal even samengevat.

Tekst aangepast door de Kindertelefoon ivm forumregel 6: plaats geen triggerende details.

Tekst ook aangepast door de Kindertelefoon ivm leesbaarheid.