ik was met mijn moeder aan het praten en ik vroeg na een tijdje of ze er van op zou kijken als ik een vriendje had. Ze zei: nee. Toen vroeg ik of ze er van op zou kijken als ik een vriendin had. Ze zei weer nee, wat ik heel fijn vond. Ik zei dat de kans dat ik een vriendin krijg groter is en toen zei ze dit: ja… ik snap het wel denk ik. Soms wil je  misschien iemand die meer op jouw niveau van nadenken zit, ik bedoel, jongens denken toch heel anders. Of misschien om een tongzoen mee te oefenen… ja dat kan. Zolang jij gelukkig bent ermee denk ik dat het wel kan toch? Ik heb ook een kennis die ook heel lang een vriendin had dus het is dus blijkbaar wel mogelijk… 7 jaar waren ze samen of zo, dus ja

daarna ging ze helaas heel snel naar een ander onderwerp, iets in onze familie wat nu best wel speelt, daar hebben we het dus al weken over. Ik dacht echt van ‘

ja jeetje, dit is best een ding voor mij hoor. Kunnen we hier niet effe iets meer tijd aan besteden??

Het is niet alsof ik hier al een half jaar mee loop dus praat maar weer lekker door ja!!’ (Ik was stil aan het huilen btw, denk dat ze het wel zag)

ik had liever nog even door gepraat hierover omdat ik nog even wilde benadrukken dat het niet is om te oefenen maar dat ik ook echt verliefd kan zijn op een meisje. 

Ik wil dus eigenlijk nog een gesprek hierover hebben maar ik weet niet goed hoe ik dat dan moet beginnen, ik weet wel vrij zeker dat het gaat lukken. Maar ik vind het dus wel vervelend want mijn plan was om het in het eerste gesprek erover te hebben.

daarna moet ik m’n vader er nog over vertellen, denk dat het wel zal gaan. Hij accepteert me wss maar mss vind hij me erg jong. Hij kreeg zelf voor het eerst een vriendin op z’n twintigste (ik ben 14)