ik weet eigenlijk niet hoe ik moet beginnen dus misschien is het begin een beetje onduidelijk en off-topic

Ik ben opgevoed door mijn ouders. mn moeder zei altijd dat ze het helemaal prima vindt als ik bijvoorbeeld van meisjes houd. of in mijn geval, jongens en meisjes. ik ben al uit de kast bij mn ouders en zusje en bij 2 vriendinnen. (Ik vond het erg spannend tegen ze te zeggen aangezien ik eerder uit de kast ben gekomen bij een ander meisje (oude vriendin) waardoor er nu verhalen rond gaan.. (zie andere topic))

Ik ben natuurlijk enorm blij dat ze me supporten voor mn biseksualiteit. 

Echter, heeft mijn moeder mij altijd verteld hoe raar het is om trans (of iets anders) te zijn. Zo ben ik opgevoed. ze maakte elke keer grappen over dat als ik ooit uit de kast zou komen voor trans (of iets anders) dat ze dat echt nooit zou supporten. 

Ik ben dus nooit echt girlie geweest (rood was altijd mn favo kleur, en jurkjes vind ik echt verschrikkelijk!!)

Ik heb ook kort haar (doet er niet toe, weet ik) maar ik wil het nog korter. van mn moeder mag dat absoluut niet, het duurde al maanden om haar over te halen om het kort te laten knippen (Nogsteeds onder mn schouders) 

Als ik kapsels zie van jongens, wil ik dat soms ook.. maar ja, dat kan ik echt vergeten.. ik voel me niet echt een meisje.. maar ook weer wel.. ik voel me ook geen jongen, ik voel me deels een meisje en een beetje jongen (als jullie begrijpen wat ik bedoel) Ik wil trouwens echt mn haar bruin verfen met wat rode strepen (echt off-topic sorry mensen)

Ik voel me beter met de pronouns she/they dan she/her, om eerlijk te zijn. 

wel weet ik zeker dat mn moeder me absoluut niet gaat accepteren dus uit de kast komen wordt hem niet..

Wat moet ik hiermee? Is dit gewoon een fase of is dit wie ik ben?