Hoi ​@Zeepsopje,

Wat ontzettend moedig van je dat je dit deelt. Het klinkt alsof je door een hele moeilijke periode gaat en dat de wereld om je heen, inclusief jijzelf, verwarrend en overweldigend voelt. Het is logisch dat je je hierdoor onbegrepen en bang voelt.

Het is heel herkenbaar wat je beschrijft. De indrukken van buitenaf, geuren, geluiden, beelden, die zo intens binnenkomen dat je je overprikkeld voelt, is iets waar veel mensen mee kampen. Dat je je dan terugtrekt, is een heel normale reactie. Je lichaam en geest geven aan dat het even te veel is en zoeken een manier om rust te vinden. Je bent zeker niet raar of stom, zoals je vriendin's klasgenoten beweren. Dit zijn onzichtbare uitdagingen waar jij dagelijks mee omgaat en daar mag je juist trots op zijn.

Dat het voor jou ook moeilijk is om te begrijpen wat er met je gebeurt, maakt het extra zwaar. Je piekert veel en dat kan het inslapen inderdaad bemoeilijken. Dat is een vicieuze cirkel: je bent moe, maar kunt niet slapen omdat je hoofd vol zit. Het is fijn dat je vriendin je steunt, maar het is heel naar dat zij grappen over zich heen krijgt. Het is begrijpelijk dat je je daar schuldig over voelt, maar het is niet jouw schuld. De schuld ligt bij de mensen die haar pesten.

Je geeft aan dat je bang bent om gek verklaard te worden als je hierover praat met je ouders en dat je opziet tegen onderzoeken. Die angst is heel normaal. Er hangt helaas nog steeds een stigma rondom psychische en neurobiologische aandoeningen. Maar besef goed dat het zoeken naar antwoorden en hulp juist een teken van kracht is, geen zwakte. Het is de eerste stap om te begrijpen wat er aan de hand is en hoe je ermee kunt omgaan.

Een diagnose, of dat nu autisme is of iets anders, is niet het eindpunt. Het is een vertrekpunt. Het is een naam voor de ervaringen die jij beschrijft. Het is een soort handleiding die jou en de mensen om je heen kan helpen begrijpen waarom je dingen op een bepaalde manier ervaart. Het is geen label dat bepaalt wie je bent, maar een hulpmiddel dat je kan helpen om te ontdekken wat je nodig hebt om je beter te voelen.

Het hoeft allemaal niet zo overweldigend te zijn. Je hoeft niet meteen in een groot onderzoekstraject te stappen. Er zijn kleinere, laagdrempelige stappen die je kunt zetten.

Praat met je ouders, het is logisch dat je dit spannend vindt, maar je ouders kunnen je steun en hulp bieden. Je kunt ze vertellen wat je hierboven hebt geschreven. Je kunt ook overwegen om een brief te schrijven als je het lastig vindt om het te vertellen.

Misschien voelt het veiliger om eerst met iemand buiten je gezin te praten, bijvoorbeeld op school. Zij kunnen je helpen een brug te slaan naar je ouders en verdere hulp.

Je huisarts is een vertrouwenspersoon en is de eerste stap naar verdere hulp. Je kunt bespreken wat je voelt en wat de huisarts je kan adviseren, bijvoorbeeld een verwijzing naar een psycholoog.

Onthoud dat wat jij ervaart heel reëel is. Je hoeft hier niet alleen mee rond te lopen en je bent niet de enige die hiermee worstelt.

Zou het een eerste stap zijn om over deze gevoelens te praten met je vriendin, als een veilige uitlaatklep?

xx liefs Wolf 🐺

Als je het denkt dat je het hebt praat er met je moeder over dan kunnen ze een onderzoek doen om te kijken of je het hebt  want dan kunnen ze er op school.rekening mee houden 

Vroeger werd ik snel boos. Mijn vader zei dat het kwam door veel prikkels volgensmij. Volgensmij ben ik wat gegroeid dat ik net prikkels niet snel boos word meer.

En ik merk dat ik de ritme erg fijn vindt eigenlijk alles moet op dezelfde ritme en op hetzelfde manier.

Dan kan het zijn dat je het hebt want mijn nichtje die heeft ook elke keer tegen veel prikkels en daar hebben ze het bij gevonden dus het kan zijn dat je er symptomen van hebt van autisme