Hii ​@natuurlijk_roodharige 

Aw dat vind ik echt heel erg! Mss kun je voorzichtiger een gesprek erover beginnen? Door te vragen dat je merkt dat hij de laatste tijd niet zo vrolijk meer is en het wel gaat? Ik denk dat het wel traumatisch voor hem is geweest, dus mss dat je voorzichtig over hulp zoeken kunt beginnen?

xx Lieve!

Hallo ​@Lieve2009 ,

Bedankt voor je reactie🖤 (ik kan geen rode hartjes meer vinden). 

Ja ik denk inderdaad dat hij een trauma heeft (en ik misschien ook? Weet ik niet eigenlijk), maar ik weet niet echt hoe ik daarover moet beginnen. Het enige moment waarop ik met hem praat is als ik (of hij) gaat koken, want anders slaapt hij (vanwege nachtdienst) of hij zit heel verdrietig (of zo) op de bank een boek te lezen of gewoon voor zich uit te staren, en ik durf er dan ook niet echt met hem over te beginnen. 

En eigenlijk denk ik dat ik dat gesprek ook moeilijk zou kunnen starten, want ik vind het nog steeds heel moelijk om over mijn moeder te praten, zeg maar. Dus dan ben ik al aan het huilen voordat ik een goede zin heb gemaakt (bij wijze van spreken). Ik denk dat het probleem is dat het bij ons allebei wel hoog zit, en dat daarom niemand erover praat. Het is gewoon heel moeilijk. En het is toch al 4 jaar geleden, dus ja. Ik weet het gewoon niet. En ik denk mijn vader evenmin.

Sorry als dit heel emotioneel klinkt en veel liefs van mij ❤

Hii

Dat snap ik wel ❤ Sorry ik ging mss teveel in op jouw vader, terwijl het voor jou ook heel erg is. Zou een brief kunnen helpen? Mss hebben jullie eigenlijk beide wel hulp nodig om er beter mee om te kunnen gaan?

Liefs xx Lieve

Hey, 

wat dapper dat je dit op het forum wilt delen. Ik denk dat het goed is om er met iemand in je omgeving over te praten die jullie beide kent (bv. een ander familielid), misschien dat dat kan helpen om je vader te laten weten dat jij of misschien wel meerdere mensen zich zorgen maken om hem. 
Misschien kan het ook helpen om tegen je vader te zeggen hoe trots je op hem bent, dat zijn vaak toch lichtpuntjes die de pijn in een depressie iets kunnen verzachten. 
Verder is het misschien een optie om zelf ook iets van hulp te zoeken of een keer met iemand te praten over je moeder als je al aangeeft het er nog heel moeilijk mee te hebben wat natuurlijk volkomen begrijpelijk is. 
 

Ik wens jou en je vader heel veel sterkte maar ook geluk toe in deze lastige tijd❤️

Liefs, Helpy W

Hallo ​@Lieve2009 ,

Het is niet erg hoor. Ik was me er eigenlijk ook niet zo bewust van dat ik er ook onder leed.

Maar die brief is wel een goed idee. Dan zal ik daar dan wel verder ingaan op hulp voor hem en misschien ook voor mij.

Veel liefs van mij❤ 

PS: Ik heb het rode hartje ook gevonden🙃

Hallo ​@natuurlijk_roodharige ,

Veel succes!❤

Liefs xx Lieve

ps. dankjewel dat je me in je tekstje handtekening hebt gezet!!! Heel lief!!😊

Hallo,

​@Helpendehand toen ik reageerde, was je reactie nog niet te zien sorry daarvoor. Bedankt voor je bericht, ik vond hem heel mooi❤️. 

Eigenlijk weet ik niet zo goed wie ik dat dan zou kunnen vertellen. Mijn opa (van mijn moeders kant), waar ik regelmatig langskom (hij woont in de buurt), is al zielig genoeg (hij heeft zijn dochter, vrouw en kleinzoon verloren) dus ik denk niet dat hij mijn vader kan helpen. Mijn andere opa en oma (van vaders kant) zie ik maar weinig, die wonen anderhalf uur met de auto van mij vandaan, en die zien we bijna nooit. Maar als ik weer bij hen ga logeren (of eerder) dan zal ik het er wel met hen over hebben.

Ik zal hem vertellen dat ik trots ben op hem in mijn brief😊.

Veel liefs van mij❤️

PS: ​@Lieve2009 geen probleem je hebt me toch goed geholpen? Jij trouwens ook bedankt dat ik in jouw tekstje sta😉❤️ (sorry, ik ben niet zo origineel met emoji's)

Wat ik zou doen is met hem gaan praten kijken hoe gaat en je zorgen vertellen 

Hallo,

Nou had ik dus een brief geschreven, en mijn vader heeft die blijkbaar gelezen. Maar gisteren vroeg hij of hij met me kon praten. Ik dacht dat het over die brief ging, dus ik zei ja.

En hij begon inderdaad over die brief en dat hij dat ontzettend lief en zo vond. En toen ging hij opeens huilen en toen heeft hij alles (ten minste, ik hoop dat dat alles was) verteld waarmee hij zat. Er waren nog veel meer dingen aan de gang die ik nooit had kunnen bedenken: hij wilde eigenlijk wel weer een relatie, omdat hij iemand wilde die hem begreep, maar ook weer niet, want hij was bang dat die ook zou overlijden, hij was bang dat hij in geldzorgen zou komen vanwege de inflatie, de kat moest eigenlijk naar de dierenarts maar dat kon hij nauwelijks betalen, hij maakte zich de hele dag zorgen om mij (volgens hem was ik de enige die nog van hem hield) en nog meer.

Ik probeerde om de professionele zorg aan te kaarten, maar ik weet niet of hij dat goed gehoord/begrepen heeft want daar ging hij niet op in en hij heeft er niks over gezegd.

Ik ben hier behoorlijk van geschrokken. Gisternacht kon ik nauwelijks slapen en ik loop al de hele dag te piekeren wat ik moet doen. Wat moet ik hiermee? Hoe kan ik hem helpen? Hij verdient dit echt niet!

Sorry als het veel te lang is en veel liefs van mij❤️

Hii

Dat snap ik wel, mss kan je dat gewoon zeggen? Je hoeft ook niet met een oplossing te komen 💖 Dan kunnen jullie het er nogmaals over hebben, en kan je ook weer beginnen over de professionele hulp. Dus dat je zoiets zegt van: ik heb er even over nagedacht en vind het heel erg dat je hier zo mee zit en lastig om er wat op te zeggen. Dan komt het gesprek weer een beetje op gang

Hoop dat je hier wat aan hebt💖

xxx Lieve!

Hallo iedereen,

Het is niet de bedoeling dat dit een blog wordt of zo, maar er zijn toch een paar dingen gebeurd waar ik me een beetje zorgen om maak.

Mijn vader kon met een collega van dienst ruilen en nu is hij ‘s middags in het observatorium (of hoe het ook heet). Aan het einde van de week is de observatie-fase afgelopen en dan gaat hij met de medeonderzoekers het verslag afwerken. Dat zal 3 weken duren, en dan is hij van 9 tot 5 op zijn werk (of langer als hij moet overwerken, hij had gezegd dat ik daar rekening mee moest houden).  Daarna ga ik samen met hem de laatste 2 weken naar Tsjechië.
 

Momenteel logeer ik voor 3 daagjes bij mijn opa, maar mijn vader vertrouwt zichzelf niet meer. Hij is bang dat hij in een opwelling ‘s nacht opstaat en zichzelf van het leven berooft. Dat laat wel zien hoe erg het met hem gesteld is. Nu ben ik natuurlijk bij mijn opa, maar hij belt me toch soms even op. 
 

Gelukkig hebben we nu wel en soort therapie gevonden. De huisarts kende een lieve psycholoog, en mijn vader praat regelmatig met haar. Ook belt/chat hij weleens met 113 als het echt zwaar wordt. Ik weet niet of dat goed of slecht is, want hij wil per se bij mij op de kamer slapen (dat gaat nu moeilijk, want ik slaap in opa’s logeerkamertje, maar hij zei dat hij wel in mijn kamer slaapt. Beetje vreemd, maar als dat voor hem werkt, dan werkt dat) en dat is een best slecht teken (lijkt mij), maar tegelijkertijd wil ik zijn professionele hulp ook wel positief inzien.

Dus vandaar mijn vraag: ik ben heel blij voor mijn vader dat hij zo’n aardige psychologe heeft (ik heb haar ook ontmoet) maar tegelijkertijd heb ik het gevoel dat hij niet echt vooruitgaat, maar eerder achteruit. Het zou kunnen zijn dat de psychologe had gezegd dat hij dat moest doen, maar hij zei dat hij het volledig zelf bedacht had. Kan ik het vertrouwen of stel ik me aan? En wat kan ik doen om hem toch verder te helpen? Sorry, ik kan niks beters bedenken. Hij zit al bij die psychologe en zo, maar ik heb het gevoel dat het eigenlijk niet zo goed gaat🙁

Veel liefs van mij❤❤

Wat een verdrietig en zwaar verhaal deel je. Het verlies van je moeder heeft je vader diep geraakt, en dat zie je aan zijn gedrag en gevoelens. Jij hebt een groot hart dat zich om hem bekommert, en dat is heel waardevol.

Het is belangrijk te weten dat rouw en verdriet op verschillende manieren kunnen uiten. Bij je vader zie je dat hij zijn emoties niet altijd toont, maar dat betekent niet dat hij ze niet voelt. Soms kan het helpen om samen herinneringen aan je moeder op te halen, zoals foto's bekijken of verhalen delen. Dit kan hem helpen om zijn verdriet te verwerken en zich minder alleen te voelen.

Daarnaast is het goed om praktische steun te bieden. Misschien kun je samen kleine dingen doen, zoals een wandeling maken of samen eten. Dit kan niet alleen helpen om zijn stemming te verbeteren, maar ook om jullie band te versterken.

Als je merkt dat je vader het moeilijk heeft, is het belangrijk om open met hem te praten. Laat hem weten dat je er voor hem bent en dat hij niet alleen hoeft te zijn in zijn verdriet. Soms kan het ook helpen om samen professionele hulp te zoeken, zoals een rouwtherapeut, die hem kan begeleiden in dit proces.

Onthoud dat rouwen tijd kost en dat iedereen dit op zijn eigen manier doet. Het is oké dat je vader niet altijd laat zien wat hij voelt. Jouw zorg en liefde voor hem zijn al een enorme steun.

xx liefs Wolf 🐺