hoi allemaal,

ik ben nieuw hier en weet nog niet helemaal hoe het werkt. ik ben een meisje van 17 en ik heb recent een trauma op gelopen in het ziekenhuis. ik was een erg lange tijd ziek en opeens ging alles heel slecht en moest ik geopereerd worden.

dat gebeurden allemaal zo opeens dat de dokter nu zegt dat ik een trauma heb aan het ziekenhuis. elke keer als ik er kom sluit mijn hoofd zich af en wil ik alleen maar schreeuwen en huilen. ik ben  dan de hele tijd heel snel kwaad en kan iedereen de ogen uit krabben. ik haat het zo ontzettend erg daar. 

dat ik ineens werd opgenomen was mijn vader de hele tijd bij mij. hij bleef slapen in het ziekenhuis en hielp me. mijn vader en ik zijn heel erg het zelfde maar ook heel anders tegelijk. (moeilijk uit te leggen) dat vond ik heel lief van hem en ik ben ook nog steeds heel dankbaar daarvoor maar het was gewoon niet zoals het hoorde te zijn. 

mijn vader zetten toen ik in het ziekenhuis lag vlak nadat ik was geopereerd heel erg veel druk op mij. de ene minuut was hij aan het preken hoe ik niet goed genoeg mijn best deed om beter te worden. en de andere minuut deed ik het super goed. hij forceerde mij om telkens te eten terwijl ik om de 4 minuten moest overgeven ( wat ontzettend veel pijn deed door de operatie die ik had gehad) en wou heel graag dat ik actief iets ging doen terwijl ik eigenlijk heel moe was en gewoon doodziek. het enige wat ik van hem vroeg was of hij me met rust kon laten en stil kon zijn. ik wou niet dat hij tegen me praten omdat ik niet de energie had om een gesprek aan te gaan met iemand op dat moment. het enige wat ik wou was rust en dat gaf hij me niet.

naast de lichamelijke vermoeidheid die ik had werd ik hierdoor ook geestelijk vermoeid en ik was de hele dag door overprikkeld alleen had ik gewoon geen puf meer in me om voor mezelf op te komen.

nu elke keer als ik naar het ziekenhuis ga krijg ik wat mijn dokter noemt een traumaresponse. het helpt niet dat de enige persoon die met me mee naar het ziekenhuis gaat mijn vader is. ik heb al een gevraagt om een vriendin mee te nemen om me af te leiden maar dat vond hij absoluut geen goed idee. en elke keer als mijn vader begint met praten als we in het ziekenhuis zijn ( ik vraag elke keer gewoon om stilte en rust.) raak ik gewoon zo erg in de stress. 

ik weet echt niet wat ik hiermee moet.