Lieve Girlll,

Ik vind het echt heel naar om dit te horen. Ik denk je hebt een leuke naam gekozen, leuke usericon en je bent pas 15 en je leven gaat nog beginnen!

Maar dan toch een poging tot zelfdoding; dat vind ik écht héél heftig! Je zegt zelf dat je een overdosis hebt genomen met de hoop 'niet wakker te worden'. Ja dat kun je wel een zelfmoordpoging noemen.

Wil je alsjeblieft volgende keer wel tienduizendkeer nadenken voor je zoiets doet? Ik denk namelijk dat je straks door deze moeilijke periode heenkomt, en dan gewoon een heel leven voor je hebt. 15 jaar en dan al afscheid willen nemen van het leven? Dat is echt heel heftig en ik zou willen geloven dat er tig manieren zijn om uit je situatie te komen. Wel snap ik dat het moeilijk is en je zegt dat je ook al 2 jaar in therapie bent, ik neem aan voor suicide (en mogelijk depressie) klachten.

Allereerst: 💞 *knuffeltje*  💞

En ten tweede, kun je niet iets vinden wat goed werkt voor jou? Soms denk ik met mensen die het psychisch moeilijk hebben: je moet er tussenuit, in een andere situatie. Misschien in buitenland gaan studeren over een paar jaar, of gaan reizen en de wereld verkennen, een leuke liefde vinden waardoor je opeens het leven heel anders benadert en een nieuwe draai gevonden hebt in het leven. Dat zou ik je zo erg gunnen!

Je hebt maar één leven (waar we zeker van zijn tenminste) en dus hoop ik dat je goed voor jezelf gaat zorgen en het jezelf gunt dat je een mooi leven hebt. Laat ik je zo de vraag stellen: wat is er mis met jou dat je jezelf het leven niet gunt? Ben je crimineel, heb je mensen met messteken om het leven gebracht, ben je kinderverkrachter of moordenaar. Als het antwoord nee is, wat kan dan de reden zijn dat je het niet waard zou zijn? Natuurlijk ben je het wel waard en juist de mensen die het psychisch wat minder goed mee gaat zijn juist de bijzondere mensen. Denk aan veel actices die hebben het soms ook moeilijk en plegen ook bovengemiddeld veel zelfmoord. Enorm zonde want juist bijzondere mensen vind ik extra smaak geven aan het leven.

Beloof jezelf dat je echt je best gaat doen om van jezelf te houden en gun jezelf tijd dat het misschien nog wel een aantal jaar kost om uit deze spiraal te komen en je leven weer op poten te krijgen. Dan ben je blij dat je poging niet is gelukt omdat je dan nog een heel leven voor je hebt en is alles toch nog goed gekomen. Wees aardig voor jezelf en gun jezelf leuke momenten en praat veel met vriendinnen en op je therapie. Ik hoop dat dat gaat werken en dat het allemaal goedkomt!

Hou van jezelf! 💖

Liefs, xxVera 💋

Hey,

Ik weet niet echt hoe ik moet reageren, want alles voelt gewoon leeg.

Het is alsof ik in een zwart gat zit waar ik al zo lang in rondval. En hoe langer het duurt, hoe minder ik nog geloof dat ik eruit kom.

Iedereen zegt dat het beter wordt, dat ik sterk ben, dat ik iets waard ben... maar ik voel er niets bij. Ik voel me alsof ik er niet meer echt ben. Alsof ik alleen nog besta omdat m’n hart klopt, maar verder eigenlijk al opgegeven heb.

Die overdosis was geen schreeuw om aandacht, het was een poging om rust te vinden. En ik baal  dat het niet is gelukt.

Ik weet dat ik hiermee misschien mensen afschrik of verdrietig maak, maar ik ben gewoon op.

Misschien zeg ik het binnenkort tegen m’n therapeut. Maar ik ben bang. Bang dat het toch weer niks oplost.

Ik weet dat mensen zeggen dat het leven waardevol is, maar ik voel het gewoon niet meer.

Je reactie doet me wel wat het is heel lief dat je moeite voor me doet...

– Girlll x

​@Girlll,

Je zit in een nogal lastige situatie zien we. Onthoud dat je er niet alleen voor staat. Je kunt met De Kindertelefoon elke dag van 11:00 tot 21.00 uur bellen (0800-0432) of met ons chatten als je anoniem je verhaal wil delen of samen met de Kindertelefoon wil kijken hoe je je situatie kunt verbeteren. Ook kan je voor hulp of ondersteuning contact opnemen met 113 Zelfmoordpreventie via www.113.nl.  Zij zijn 24 uur per dag bereikbaar via telefoon en chat.

In Vlaanderen is er ook een hulplijn, waar je kunt bellen, chatten en e-mailen. Hun website vind je via https://www.vlaanderen.be/organisaties/zelfmoordlijn. Ook zij zijn dag en nacht bereikbaar.

Heel goed van je dat je dit durft te vertellen!

Veel sterkte!

Carolien (De Kindertelefoon) 

Lieve Girlll,

Nogmaals ik vind het echt enorm heftig wat je vertelt. Dat je eigenlijk geen hoop meer ziet.

Ik ben geen professional en ik hoor dat je een therapeut hebt dus je ontvangt ook al professionele hulp. Maar soms is dat niet genoeg om je het gevoel te geven dat jouw leven ook waarde heeft.

Je klinkt echt als zwaar depressief. Je erkent dat je doorhebt dat anderen je proberen te vertellen dat je leven waarde heeft, maar het lijkt je weinig te doen. Dat is echt heel zorgwekkend en duidt op een zwaar ziektebeeld. Je zit echt wel in de problemen, meisje. En ik kan je hier niet zomaar helpen ook al zou ik dat zóóóó graag willen!

Mag ik je wel met klem op één ding wijzen: héél veel mensen die het moeilijk hebben en worstelen met depressie, komen dit óók weer te boven. Dus het is echt mogelijk dat je je nu gewoon KUT voelt. Maar dat je later in het leven je zaakjes weer op orde hebt en bijvoorbeeld een leuke relatie hebt, kinderen krijgt en positief staat in het leven. Geef de moed niet op? Dit is de enige echte kans die je hebt, grijp die aan hoe moeilijk het is ook is. Misschien is het een kwestie van een paar jaar overleven en zit je dan weer in een andere situatie.

Wil je misschien een paar dingen proberen:

• Ga sporten, sporten maakt hormonen aan die je beter en minder somber kunnen voelen. Probeer dat gewoon eens. En dan ook sporten dat je lichaam echt hard moet werken dus zoals hardlopen. Kun je zo mee beginnen, rondjes lopen om je huizenblok bijvoorbeeld. Kost je niks. Alleen moeite. Probeer dat eens elke dag x aantal rondjes rondom je huizenblok en liefst nog iets anders erbij. Juist die beweging kan ook je hoofd meer voorzien van spreekwoordelijke 'zuurstof'.
• Zoek hulp bij mensen die je echt kunnen helpen. Professionele hulp is goed maar misschien niet altijd toerijkend. Wat denk je van een praatclub of een groepje met gelijkgestemden dat je merkt dat je niet de enige bent?
• Je hebt ook van die initiatieven dat je een 'buddy' krijgt toegewezen. Een betrokken iemand die gewoon heel normaal een keer iets met je wilt doen zoals een ijsje eten of fietsen door de stad, of wat dan ook. Gewoon even eruit. Dat kan je misschien goed doen? Je hoeft dan geen zware psychologische gesprekken te voeren met diegene maar gewoon even wat sociaal contact kan ook al verfrissend zijn.
• Wil je alsjeblieft geen overhaaste beslissingen maken? Je bent jong en hebt een leven voor je. Ook al voelt dat nu niet zo, feit is dat heel veel mensen die worstelen met gevoelens zoals jij hebt hier ook weer uit kunnen komen en dan juist héél blij zijn dat ze nog leven. Uit het leven stappen kun je één keer doen, maar blijven leven dat doe je elke dag. Kies voor het leven, is mijn advies en ook mijn wens voor jou dat je dat serieus een kans geeft, ook al duurt het misschien nog een aantal jaar voordat je het leven echt leuk vindt, er is toch licht aan het einde van de tunnel.

*kusje* en *knuffeltje*

Veel liefs, xxVera 💋

Hoi,

Toen ik las dat je  zoveel pijn voelt dat je niet meer wakker wilde worden uit een overdosis, raakte me  dat diep. Ik kan alleen maar herhalen wat hierboven al door anderen geantwoord werd: hoe overweldigend het leven soms is en hoe eenzaam en slecht je je ook voelt, er is altijd een uitweg.  Ik ken je persoonlijk situatie natuurlijk niet en misschien spelen er allerlei dingen maar het is belangrijk dat je je realiseert dat wij een leeftijd hebben die voor velen heel moeilijk is, je bent zeker niet alleen.  En dat is natuurlijk het goede aan problemen die te maken hebben met de veranderingen door de puberteit: ze gaan vanzelf weg met het groot worden.

Sterkte!

Hey ​@Vera16xx  en ​@Diana dankje voor jullie lieve reacties x

Maar vinden jullie niet dat je een levenswaardig leven zou moeten kunnen lijden? Ik vind dit persoonlijk dezelfde keuze als iemand die fysiek ziek is en er klaar mee is...

​@Girlll  ik ben het met je eens, dat fysiek en mentaal lijden op hetzelfde niveau staan en dat dat tot dezelfde keuzemogelijkheden zou moeten leiden.  Maar (en vergeef mij als ik me vergis, ik weet niet zo heel veel van psychische problemen en antwoord hier uit mijn hart) misschien wordt de rottigheid die jij nu beleeft veroorzaakt door alle veranderingen die je lichaam en geest op jouw/onze leeftijd te verduren krijgen en gaat alles over een tijdje vanzelf weer beter.  Of gaat het beter door hulp of doordat je leert leven met jezelf en je omgeving met jou.  En dan zou het natuurlijk heel jammer zijn als je jezelf die kans op een leuker leven ontzegt.

Sorry als ik dit allemaal niet zo goed onder woorden kan brengen maar jouw verhaal grijpt me wel heel erg aan en ik reageer nogal emotioneel.  Ik hoop echt dat het beter wordt voor jou en dat je toch nog een reden vindt om het licht te zien.

Hey ​@Diana het komt echt niet door de veranderingen die ik nu doormaak en ik geloof ook niet meer in de hulp want die heb ik al 2 jaar. Het is gewoon echt op… Bedankt voor je lieve reacties hee xx

Hey, 

Phoeh wat herken ik me in jouw verhaal. De twijfel of het een echte poging was, de leegte, het gevoel dat toch niets meer binnenkomt van mooie woorden, het lege gat wat steeds moeilijker wordt om eruit te klimmen,.. 

Allereerst ja als het een poging was met de intentie om dood te gaan is dat een zelfmoordpoging. Ik heb zelf al 2 jaar lang een depressie die is voortgekomen uit anorexia. Misschien is dat eens een optie om in therapie te bekijken? Veel mensen zeggen tegenwoordig dat ze echt depressief worden van school en het weer en bla bla bla maar ik denk bij jou wel aan een echte depressie. 

Het handige is als dat gediagnosticeerd is kan er verder gekeken worden naar psycho educatie (uitleg over depressie) en eventueel medicatie worden opgestart. Ik zit nu zelf op 100mg sertraline (antidepressiva) en dat helpt me wel, het onderdrukt vooral mijn gevoelens zodat ik mijn suïcidale gedachten ook wat meer kan controleren. Ik kwam voor die medicatie mijn bed niet uit, hoe graag ik ook wilde, het lukte me gewoon niet. En nu lukt dat beter. Tuurlijk heb ik slechte en goede periodes maar het ondersteund wat mee. 

Ik kan niet met zekerheid zeggen dat jij ook een depressie hebt, maar als iemand die het zelf heeft kan ik dingen wel vermoeden. 

Houd je ons op de hoogte?  (als je wil natuurlijk)

Liefs en knuffel

Silence 

Heeeeelll veel sterkte ​@Girlll. Weet dat je niet alleen bent. Er struggelen veel meer mensen net als jij. En weet dat er veel mensen zijn die van je houden.

Hi ​@Silence en ​@Wolf 

Ik heb de diagnose depressie wel al langer gekregen en neem ook antidepressiva (venlafaxine), maar heb niet het gevoel dat het betert… Ben zo bang

Bedankt voor jullie moeite xx