Goedenavond

Zoekende Vlierbloesem hier (degene die deze discussie heeft gestart).

Ik zou graag iets willen vertellen aan jullie.

Mijn ouders zijn al 8 jaar gescheiden en dat brengt ruzies en situaties met zich mee. Situaties waarvan je denkt: "Moet er hier serieus over gediscussieerd worden "? Het vonnis over de verblijfsregeling bij mijn ouders laat op zich wachten. Intussen ben ik vrienden aan het maken (die ik nooit echt heb gehad )op een school waar ik in 1ste instantie niet wou naartoe gaan(ik moest dan verplicht naar die school omdat het vonnis er nog niet was.) om dan vervolgens (sommigen onder hun) alleen achter te laten.

In het oude vonnis staat er dat de weekends in de oneven weken voor mijn mama zijn. Althans dat zegt mijn vader. Mijn mama is per ongeluk gemist van weekend in haar werk regeling waardoor ze nu moet werken in de weekends dat ik bij haar ben. Daardoor is er ook niemand thuis het hele weekend.

Gisterenavond (vrijdag 17/01/2025) was normaal het weekend voor haar. Mama had een aantal dagen ervoor gestuurd dat er niemand thuis zou zijn. Toch bracht papa mij en hij wou bewijs inleveren aan de politie dat ze niet thuis was en dus niet keek achter haar dochter.

Ik ben toen een discussie begonnen met hem om te zeggen dat ze wel keek achter haar dochter en zorg draagt voor mij. Maar mijn vader staat gekend om zijn egoïstisch zijn en altijd gelijk willen hebben. Deze discussie was groot en heftig,ik heb dit onopgemerkt gefilmd en doorgestuurd naar mijn mana van wat er gebeurde in de auto.

Ik denk momenteel eraan om uit het leven te stappen. De situatie van gisteren samen met al de andere situaties waar ik me in bevind zijn te veel voor mij en helpen zeker niet om van de zelfmoordgedachten af te komen. Deze gedachtes worden erger met elke seconde en zo is het niet meer mogelijk om er mee te leven.

Op school en andere omgevingen doe ik alsof er niets aan de hand is,ik niet mentaal gebroken ben,dat ik een gelukkig leven leid en een goede leefsituatie en leefomgeving heb. Om dan vervolgens 's avonds in mijn bed te huilen, omdat ik het allemaal niet meer aan kan, mentaal gebroken ben, een slechte opgroeing meemaak, en ondanks al mijn vrienden,toch geen steun terugvind. Het voelt alsof ik in een diepe put ben gevallen,zonder einde. Tot ik er uiteindelijk zelf mee stop en de keuze gemaakt is...

Groet