Hoi! ik ben PT, en het gaat al jaren slecht met me.

ik ben een behoorlijk uitbundig persoon, daarmee bedoel ik vrolijk en energiek. ik ben anders dan de meeste mensen, ik heb roze haar, draag nooit spijkerstof en ben redelijk immuun tegen kou.

maar daar gaat dit niet over he.

Ik verberg mijn pijn achter 147 lagen energie en vrolijkheid, waar nooit iemand doorheen gekomen is.

Pijn van alleen zijn, vergeten worden. Pijn van iedereen vertellen, dat er niks is, en glimlachen. pijn van achtergelaten worden. pijn van te horen krijgen dat je beste vriendin niet vindt dat jij hetzelfde terug bent. pijn door iedereen, onbedoeld, schade aanbrengen. pijn door alles.

Mijn cijfers lijden er ook onder, en ik wil alles drastisch veranderen. ik wil minder achter een scherm. ik wil elke ochtend hardlopen. ik wil minder ongezond eten. ik wil beter mijn best doen op school. op sport. ik wil een gesprek voeren met mijn ouders, zonder uitgelachen te worden. zonder te horen te krijgen dat ik goed ben, dat mijn ideeën nergens op slaan. ik wil sterker worden. ik wil mezelf kunnen verdedigen, fysiek en mentaal. 

maar ik durf niet. ik durf niet naar mijn ouders te gaan en te zeggen: “maar nou moeten jullie even stoppen, me laten spreken en niet onderbreken!”  ik durf niemand over de 147 lagen verborgen pijn te vertellen.

niemand vertrouwde me-        en toen ben ik het vertrouwen in mezelf verloren.