Een half jaar geleden vroeg mijn docent of er iets aan de hand was omdat ze vond dat ik er verdrietig uit zag maar ik zei dat ik er liever niet over wou praten en ze zei dat als er wat is, ik altijd bij haar terecht kan. 4 maanden later vroeg ze opnieuw of er wat aan de hand was en ze zei dat ik in de lessen geestelijk erg afwezig was en ze vroeg of ik wou praten. Ik zei nee, terwijl ik dat eigenlijk wel wou. Ik struggle namelijk erg met mijn faalangst, maar ik twijfel of dat echt een groot probleem is of niet. Want ja, wat moet mijn docent ermee dat ik faalangst heb? En boeit het haar uberhaupt wel? Want ja, het is maar faalangst en niet iets heel ernstigs ofzo. Ze kan niet veel doen ofzo, en ik wil wegens persoonlijke redenen ook niet dat mijn mentor en ouders het weten. 
 

ik zou graag willen praten met haar, maar is het echt nodig? Of is het niks belangrijks?