Mijn broertje en zusjes vergeten mij. Heel letterlijk bedoel ik dat. Ik ben de hele dag alleen, op een woongroep, omringt met insecten en vuilnis. En de enige rede dat ik kan opruimen is met de gedachte “Als je zo dood gaat in je slaap kunnen ze niet boos op je worden” of erger “Als je zelfmoord pleegt zit alles als netjes in dozen, een brief en ik ben klaar”

Ik ben kort voor “onderzoek” opgenomen geweest in een jeugd kliniek. Ik heb geen therapie gehad. Ik werd geobserveerd en verder niks qua hulp.  Mensen denken dat het niet erg genoeg met me gaat voor therapie, ik laat geen gedrag zien, ik volgde netjes het rooster zoals afgesproken. Andere mensen zijn degene die mij het gevoel gaven dat ik naar therapie moest in de eerste instantie

Dus wie moet ik geloven? 

1 dag na het ontslag v de opname zou mijn tante van de andere kant van het land op visite komen. M'n moeder liet nog weten of ik werd opgehaald. En na een paar keer een paar dagen vragen hoor ik niks tot ongeveer half 1 's middags, de dag van. Mijn tante is er al een paar uur. Mijn moeder vergat het te zeggen. Dus last minute fiets ik die kant op. Als ik aankom, is iedereen bij de winkel. Terwijl m'n ma wist dat ik eraan kwam. Mijn ma zei tegen me tante, in vertrouwen “Kijk in de vitrine. Naam* heeft het hele gezin gemaakt, behalve Lampenkap, die is ze vergeten. Had ze wel weggehaald, maar dacht niet dat ze nog zou komen.” 

Een week of 2 later word ik 16. Om midden in de nacht appt m'n moeder “gefeliciteerd… Blabla… we zullen je echt niet vergeten hoor!”... Ik werd opgehaald, kom bij m'n ma thuis en rond het hele huis waren tekeningen van m'n broertje, maar de leeftijd was bij bijna allemaal fout. 20, 18 of 15 stonden er. Maar ik ben 16. Hij wist het niet meer. In familie tekeningen rond het huis zie je me ook niet. Zijn cadeau was een doosje chocola waar “We are family” op stond. Samen met mijn moeder gekozen. 

Mijn zusje van 3 sprak mijn naam als laatste uit, echt maanden later want ik kan er nooit zijn door afstand. 

De hele vakantie door zat ik in opname of bij dagbesteding. En ik heb daardoor veel gemist in de vakantie aan activiteiten. Al die dagen was ik druk. De groep kocht geen tickets voor me, maar mijn moeder verzweeg dat ze uberhaupt ergens naartoe gingen, dus daar kreeg ik sowieso geen uitnodiging voor. Iedereen heeft plezier terwijl ik in de dagbesteding paarden stallen sta te mesten. 

In de opname appte me tante me. Ze vertelde hoe ze binnenkort ging trouwen. Ik app mn moeder “is tante naam* verloofd?”. Ja dus, en al een tijd. Ze had blijkbaar iedereen in het gezin uitgenodigd. Mijn moeder appt me “ze krijgt 140 gasten, je oma is er en de christelijke familie, heb je niks mee. Het is 4 uur rijden in totaal en receptie is pas om 20:30. Dat is denk ik veelste veel” “Dat moet je jezelf niet aan doen, familie van mn pa gaan opmerkingen maken en dan moet in de eer aan mezelf houden om de dag niet te verzieken. en mijn moeder de hele dag 🤢” Ik was onder de indruk dat niemand zou gaan, mijn moeder leek niet heel happy. 

Op mijn b-day vragen mijn broertje en zusje wat ik ga dragen naar de trouwerij. En mijn moeder zwijgt. Ik zeg “O, jullie gaan?” en de kids waren helemaal happy erover. 

Vandaag belt mijn broertje, hij was niet naar school omdat ie zo moe was. Ohw waarom? Vraag ik. De trouwdag van onze tante. Mijn broertje van 8 met zwaar autisme kan wel 4 uur in de auto, de hele dag naar een trouwerij. En ikke niet? Cool cool  

Dit zijn kleine gevallen. Misschien vergroot mijn brein het. Maar het is zo pijnlijk. Want hoe weet mijn zusje van 3, broertje van 2, het verschil tussen mij als iemand op visite en hun bloed eigen zus, niet dus. 

Vroeger leefde ik voor mijn moeder, voor mijn familie. Voor mijn huisdieren en hobby's. Mijn vrienden en school. Ik heb niets meer. Mijn vissen zijn dood omdat me moeder ze telkens vergat, ik heb geen school, spreek amper vrienden meer (eens in de paar weken of maanden, en zien doen we niet), en wat heb ik aan mijn familie? Ze hoeven me niet meer om door te gaan met bestaan. Ik ben zo moe door al het nadenken. Ik teken als jaren amper, maar de laatste tijd brengt het meer rommel dan plezier. Rommel waar ik geen energie voor heb. 

Ik help niemand. En de hele dag door zit ik als een paranoïde gek in bed flash backs te hebben. Ik zit te hele dag te denken aan dood gaan. Aan alle manieren hoe. De gruwelijkste dingen. Ik trek het niet meer, Ik heb 12/17/18 hulpverleners betrokken die ik heb ontmoet dan. Meer zelfs. Dat is toch al een teken op zich? 

Ik zie mijn maatschappelijk begeleider vaker dan de vrouw die mij op aarde heeft gezet. 

Ik blijf wel leven, maar ik vind het zo zwaar. Over 3 dagen kan mijn toekomst al anders zijn. 1 E-mail en ik kan gaan inpakken voor een tijdelijke plek om te wonen in een circus of haaien tank voor wat ik weet. En niemand blijft bij me lang genoeg om me te helpen. 

Sorry voor de depressie dump. Ik huil al uren m'n longen eruit. Ik moet het gewoon kwijt. Sorry

Liefs

Lampenkap