Oké so like mijn Duits docent heeft en hart van goud op een gegeven moment (ik denk iets van 4 maanden terug) zag ze de sh littekens toen vroeg ze als ik erover wou praten en dat hadden we toen gedaan. We bleven gesprekken houden ongeveer 1 á 2 keer per 2 weken. Met haar praten voelde echt fijn want ze zei dat ze mij echt serieus nam (andere docenten nemen mij niet serieus) en dat ze gelooft dat ik de waarheid spreek.

Toen kwam mijn mijn mentor er 3 maanden geleden achter dat die docent en ik gesprekken hadden en toen zei ze tegen mij:' Als je nog een keer met haar praat zijn er consequenties.' Alleen toch besloten die docent en ik om de gesprekken gewoon voort te zetten omdat het mentaal gewoon echt niet goed ging met mij. 3 weken geleden kreeg ik opeens een bericht van die docent: 'Ik mag geen gesprekken meer met jou voeren van de afdelingsleider(en nog wat dingen).' Dus ik kreeg een hele breakdown want zij was eigenlijk de enige reden dat ik het nog niet met mezelf had opgegeven. Ik ben erachter gekomen dat mijn moeder de school had gebeld die dag ervoor om de school te informeren over die docent. Ik was meer aan het huilen omdat ik dacht dat die docent boos op mij was enz. Die dag daarna kreeg ik nog een bericht van die docent; als ik alle berichten wou verwijderen, en om het thuis/op school niet meer over haar te hebben. Toen kwam het echt hard aan want het kwam over alsof ze tegen mij zei:' Vergeet mij compleet, en doe alsof we elkaar nooit hebben gekend.' Maar hoe vergeet je iemand met wie je echt een oprecht diepe band had en je je alleen veilig voelde bij die persoon.

Steeds als ik haar nu tegen kom op de gang ga ik helemaal in freeze-modus ik kan niet praten en bewegen. Ik ben gewoon bang dat 1 verkeerd ding het einde is. Ze heeft mij ook in dat bericht gevraagd dat als mijn mentor/afdelingsleider aan mij vroeg als ik ooit gesprekken had met die docent  om dan nee te zeggen, dat die gesprekken al heel lang zijn gestopt(wat dus niet zo is). Alleen ik durf niks meer ik kan mijn mentor niet eens normaal aankijken. Gewoon dat gevoel alsof 1 verkeerd woord of actie het einde zou zijn, gewoon bang dat ze haar baan erdoor zou verliezen. Nu zijn de gesprekken echt definitief gestopt en ik mis haar oprecht want ik durfde alleen bij haar mijn volledige verhaal te doen. Ik loop nu gewoon met allemaal dingen die ik bij haar kwijt wil maar dat kan gewoon niet meer, het is zelfs al een risico als we buiten de Duits lessen om in dezelfde gang zijn. Ik heb oprecht geen idee meer wat ik moet doen, en ik ben gewoon echt mentaal moe.

Ik heb geen idee meer wat ik moet doen enz, wat vinden jullie dat ik moet doen want ik kan er zegmaar niet over praten bij andere docenten/school-maatschappelijk-werk/familie/trauma-therapie omdat ze allemaal aan dezelfde kant staan en spoiler alert: dat is niet mijn kant.