Hoi allemaal (denk ik?),

Ik ga m’n best doen om zo objectief mogelijk en zo helder mogelijk mijn situatie uitleggen. Ik ben op het moment zestien jaar en zit in 5 gymnasium. Mijn mentale gezondheid gaat voor mijn gevoel ieder schooljaar verder achteruit. Dit heeft natuurlijk een aantal oorzaken.  Ik heb vanaf bijna baby af aan al een enorme afkeer gehad tegen dingen die ik niet wil. Als baby zijnde begon ik dan ook te schreeuwen. En toen ik bijna 1 jaar oud was begon ik ook te verwoorden dat ik het niet wilde.
iOp de basisschool (vermoed groep 3) begon daarmee ook mijn afkeer tegen school. Ik heb vroeger altijd al veel buikpijn gehad en ben later gediagnosticeerd met PDS. Daardoor was ik ook wel wat vaker niet op school. Daarnaast ging ik doen alsof ik ziek was, zodat ik niet naar school hoefde. Echter, school ging me wel heel goed af.
 

Na wat onderzoek van mijn ouders is mij vervolgens een hoogbegaafdheid test afgenomen. Daaruit bleek in het kort: trekjes van autisme, ADHD, ADD (hoogbegaafdheid kan “symptomen” geven die hier erg op lijken) en “genoeg rekenkracht” (een hoog iq). Echter, uit deze test kwam ook dat ik eigenlijk 0 intrinsieke motivatie heb, en extrinsieke motivatie me ook weinig doet. Ik ben hierna naar een dalton school gegaan, en nadat ik verhuisd ben naar een andere “goede” basisschool die me wat extra uitdaging kon bieden.
Ik had alleen totaal geen interesse in bijvoorbeeld extra reken opgaven 9/10 keer. Alleen als het me boeiend leek. Ik heb me in groep 7 en 8 ook ontzettend veel ziek gemeld. Dit was ook de periode dat ik met PDS gediagnosticeerd ben. Ik heb denk ik meer dan de helft van het schooljaar gemist. Ik liet alleen mijn ouders me niet alleen ziekmelden vanwege buikpijn. Ik voelde me namelijk ontzettend ongelukkig op school.
Ik heb alleen nooit een goede band gehad met mijn ouders. Ik voer nu nog steeds geen gesprekken die dieper gaan dan, hoe was het op school en we gaan morgen hierheen etc. Fast forward naar de middelbare school. De eerste ging me wel oké af, met wat ups en downs. Ik heb me wel veel ziek gemeld nog steeds. Eind tweede begon ik me al ongelukkiger te voelen, ik heb me ouders toen ook verteld dat ik overwoog om van school te wisselen. Ik zit namelijk op een categoraal gymnasium en voor atheneum of havo zal ik van school moeten wisselen. Mijn ouders namen het zoals gewoonlijk totaal niet serieus en zeiden dat ik niet zo moest zeuren. Mijn resultaten waren immers geweldig. In de derde werd mijn afkeer voor school alleen maar groter en heb ik het wisselen van school nog een keer aangekaart. Helaas, was weer pure onzin. Mijn resultaten waren wel iets lager met hier en daar een onvoldoende, maar ik stond gemiddeld hartstikke prima. Klas 4, ik voel me echt ongelukkig op school en doe steeds minder. Opletten in de lessen is mentaal heel uitputtend, en maatschappijleer vind ik verschrikkelijk maar moet ik dat jaar afronden. Uiteindelijk heb ik maatschappijleer afgerond met een 7,7. Ieder maatschappijleer school examen lag ik er 3-7 dagen er compleet af. Helemaal uitgeput, door het feit dat ik voor een vak dat ik diep van binnen niet boeiend vind, moest leren.
 

Ik heb m’n ouders uiteindelijk verteld dat ik mijn school echt teveel vind. Ik heb er spijt van dat ik het niet zacht had uitgedrukt, maar gewoon dat ik naar havo wilde. De school waar ik naartoe wilde, was vol op atheneum. Nu zijn we bij het heden, dit jaar voelt als een levende hel. Ik voel me iedere dag slechter. Ik heb al jaren gevapet en gerookt, maar ik raak steeds verslaafder. Ik heb op het moment minder dan 24h geen nicotine gehad, en heb permanente brain fog bijna. Mijn SE week heb ik compleet verknald, 1 voldoende (5,6) en de rest onvoldoende. Mijn ouders hebben deze resultaten natuurlijk ook gekregen en vroegen natuurlijk wat er gebeurd was. Ik leg ze uit dat het dit jaar zoveel lastiger is dat ik het gewoon niet red en alles heb gegeven, maar dat het niet lukt. En dat een volgende SE week dus niet anders zal uitpakken. Dan zeggen ze ja je wil toch ook niet blijven zitten? Ik zeg, nee, dat heeft ook geen zin, want er is dan niks veranderd. Ik kaart dus aan, dat havo misschien de oplossing is. Komt mijn moeder ermee dat ik toch geen vuilnisman wil worden (iets in de richting zei ze) wat absoluut nergens op slaat. In ieder geval, school kom ik niet van af en het gaat mentaal steeds slechter.

Ik was al een tijd passief suïcidaal (geen zelfmoord willen plegen, maar het niet erg vinden als je plotseling door een externe factor overlijd), maar ik kamp nu steeds vaker met suïcidale gedachten. En denk regelmatig aan zelfmoord methoden. Ik heb er nu nog grip op, maar ik wil niet dat het verder ontspoord. Daarnaast eet ik ook amper nog, wat mijn ouders ook merken. Maar in plaats van dat ze vragen hoe het komt worden ze boos?? Mijn ouders zeggen als ik mijn school niet oplos, dat ik niet meer zo vaak weg mag. Ik ga namelijk regelmatig de deur uit om even te ontspannen en te ontsnappen aan de realiteit. Naar vrienden doordeweeks, en zuipen in het weekend en leuke dingen doen. Ik merk nu ook, dat ik steeds meer neig naar andere verdovende middelen buiten alcohol. Zodra ik geen muziek op maximaal volume heb staan, of iets van afleiding zoek. Voel ik me levenloos en constant somber. Voor mijn gevoel, is er 1 oplossing, naar havo. De oorzaak van al deze klachten is immers school. Maar het lijkt er niet op dat mijn ouders daarmee in zullen stemmen. Ik heb al contact gehad,  met mijn HB coördinator. Helaas heeft dat niks uitgehaald. Ik heb trouwens ook al bij een psycholoog op de basisschool en middelbare school gelopen en dat heeft weinig uitgehaald.

Hoe zorg ik dat er weer licht aan het einde van de tunnel komt? Want veel langer zo doorleven gaat niet, en ik wil niet de controle kwijtraken…

Hopelijk heb ik een soort van te volgen verhaal geleverd. 

Mvg

P.S: sorry voor het lange verhaal (ik heb nog een heleboel weggelaten)

Tekst aangepast door De Kindertelefoon ivm de leesbaarheid