hi 

ik heb geen ervaring met opname maar ik zou dit wel doen want ik zie dat je heel diep zit en als dit echt je enigste kans is zou ik deze wel nemen maar eigelijk weet ik niet zo goed als je naar een psycholoog/ terapeet gaat maar ik zie wel da je hulp krijgt wat is dit dan is dit bv op school met een leerkracht of met je ouders maar zelfmoord is zeker niet de oplossing blijven door zetten ik had ook momenten dat het zo slecht gaat maar mn ex was de enigste die er nog was voor mij hij is de reden wrm ik hier nog ben dus ik ben blij dat je jouw kat hebt want dat zijn toch de kleine beetjes die het toch leefbaar maken  met scheidingen heb ik ook geen ervaring maar met zelfmoord gedachten wel maar dit is ook omdat je alles opkrop in jezelf dit is echt niet goed dus ik zou het zeker doen de opname misschien ga je je weer een beetje opgelucht zijn en kan je er weer tegen aan dus ik wens je veel succes 

xxx nevada

Hey, 

Ik ben een meisje van 15 en ben 2 jaar geleden voor 4 maanden opgenomen in de psychiatrie vanwege anorexia. Daar ontdekten ze nog een depressie en autisme en mogelijks een angst en paniekstoornis. 

Een opname is echt niet de beste tijd van je leven, sommige dingen zijn echt verschrikkelijk, ik ben eens een keer geforceerd geweest om mijn kleren uit te doen en dan in een spiegel te kijken terwijl er anderen bij keken, was bij pmt.

Hoe mijn dagen eruit zagen in de psychiatrie: 

ma: Eerst hadden we dagopening, moesten we bespreken hoe het was gegaan in het weekend, dan hadden we wegen en bloeddruk en temperatuur meten, dan was het snack, je had een vast eetschema en dat moest binnen 15 min opzijn anders kreeg je bijvoeding, dan had je 1u ziekenhuisschool, gewoon eigelijk school zoals normaal, dan had je individuele opdrachten, die kreeg je van je key (persoonlijke begeleider) die je moest maken, dan was het middageten, kreeg je denk ik een half uur voor, zoniet dan bijvoeding, dan een half uur rust, moest je neerzitten en je mocht max 1 af en toe 2 keer opstaan en spelletjes spelen, je mocht ook niet naar het toilet gaan. Dan was het op maandag PMT (psychomotorische therapie) ging rond zelfbeeld enzo, dan was het nog eens snack, rust en dan mocht je naar huis 

(Ik had dagbehandeling, anders blijf je slapen en moet je jezelf bezig houden s avonds) 

Di: dagopening met hele groep, ook ouders, dan snack, kort rust, ziekenhuisschool 1u, individuele opdrachten, middageten, rust, groepstherapie (ouders + jezelf in grote groep met psychologen) , snack, rust, naar huis 

Woe: dagopening, rust, snack, rust, ziekenhuisschool 1u, individuele opdrachten, middagmaal, rust, naar huis om 13u

Do: dagopening, wegen etc, snack, rust kort ziekenhuisschool, individuele opdrachten, middageten, rust, ik weet niet meer precies wat ik deed op donderdag maar ik denk fear food koken, snack, rust, naar huis 

Vrij: dagopening, rust, snack, rust kort, ziekenhuisschool 1u, individuele opdrachten, middagmaal, rust, individueel gesprek met diëtiste eventuele aanpassing eetschema, rust, snack, rust, naar huis. 

Je had ook nog minstens 1x per week een gesprekje met je key. 

Zoals je ziet heb ik heel veel rust gezet, dit was ook echt zo, ik sliep heel vaak op de leefgroep maar stel je wordt ooit opgenomen, neem zeker spullen mee om te doen!! Zolang je je gedraagd en meewerkt valt het mee. 

Je zegt dat psychologische hulp lang duurt, dit kan echt inderdaad lang duren maar een wachtlijst voor een opname duurt vaak nog langer..  Ik zou eerst echt blijven zoeken naar een psycholoog/therapeut en dan kun je je stilaan aanmelden voor een eventuele opname. Je gaat echt niet zomaar in opname leert de ervaring mij, maar ik denk dat ze je misschien sneller laten opnemen als je al veel andere hulp hebt geprobeerd. Misschien is medicatie iets voor je depressie? Ik neem zelf Sertraline en opzich helpt dit wel wat maar het geeft je ook wel een 'numb' gevoel. Heb je al een psychiater? Die kan mee kijken welke medicatie gepast is. 

Liefs 

Silence

​@Nevadatjee

Even voor de verduidelijking, ik praat elke week met een soort psygoloog.(maar dat boekt eigenlijk geen vooruitgang)

En ik zit nu ook iets meer dan 2 jaar thuis van school, dus op school praten gaat 'm niet worden.

Dankjewel voor de tips!

Hoi ​@anoniemdus ,

Wat goed dat je professionele hulp zoekt! En ook op dit forum ondersteunen andere gebruikers je graag.

Onthoud dat je er niet alleen voor staat. Je kunt met De Kindertelefoon elke dag van 11:00 tot 21.00 uur bellen (0800-0432) of met ons chatten als je anoniem je verhaal wil delen of samen met de Kindertelefoon wil kijken hoe je je situatie kunt verbeteren. Ook kan je voor hulp of ondersteuning contact opnemen met 113 Zelfmoordpreventie via www.113.nl.  Zij zijn 24 uur per dag bereikbaar via telefoon en chat.

In Vlaanderen is er ook een hulplijn, waar je kunt bellen, chatten en e-mailen. Hun website vind je via https://www.vlaanderen.be/organisaties/zelfmoordlijn. Ook zij zijn dag en nacht bereikbaar.

Heel goed van je dat je dit durft te vertellen!

Veel sterkte!

Mariska

Hey ​@anoniemdus 

Pff wat rot zeg!

Ik ben al een tijdje niet meer op dit forum geweest maar ik kan je wel wat vertellen over mijn ervaring.

Toen ik in groep 8 was realiseerde ik me dingen waarvan ik nooit gedacht had dat die niet normaal waren. Thuis ging het heel slecht omdat ik me tegen de beslissingen van mijn ouders ging verzetten en op school werd ik gepest. Er zijn dingen gebeurd waarvan ik zware trauma's heb opgelopen zoals een bijna dood ervaring. Het werd zelfs zo erg dat ik in de zomervakantie een nacht op straat heb geslapen en gezworven.

Ik gaf aan dat ik weg wilde omdat het niet meer ging. Ik wilde weg en nooit meer terug komen.

Halverwege de brugklas ontdekte ik dat ik autisme had en 1 week en 2 dagen later was ik opgenomen bij de Octopus (nepnaam) dat was een open groep voor jongeren van 10 tot en met 15, er pasten max 8 kinderen op de groep. Het was een heel groot terrein met allemaal verschillende groepen en een middelbare en basisschool. Je zou er ongeveer 6 tot 9 maanden blijven tot je behandeling voorbij was. Ik praatte elke week met een persoon en op weg naar je terug keer naar huis waren er evaluaties. Ook waren er veel verschillende vormen van therapie, met de groep en apart.

Er was altijd een strak en duidelijk programma, de socio's (die voor je zorgen maar ook je dingen aanleren op een therapeutische manier) hadden diensten en er stond altijd duidelijk wie er wnr was. Ik kreeg ook een mentor en een schaduwmentor toegewezen (schaduw voor als de officiële mentor afwezig is)

Ik heb daar pmt gevolgd (Psycho Motorische Therapie, gym met een verhaaltje) de groep dingen gedaan, ik heb daar geleerd hoe ik een ander af en toe de spotlight moet geven, ik heb daar geleerd grenzen aan te geven maar zelf ook grenzen te accepteren, ik heb daar geleerd dat tips je alleen maar kunnen helpen verbeteren en dat ik me niet hoef te schamen als ik er een ontvang. Ik heb daar geleerd uit te situatie te stappen als het te hoog opliep. Ik heb daar geleerd hoe ik ermee om moet gaan als een groepsgenoot heel veel aandacht nodig heeft. Ik heb daar geleerd om spanning aan te voelen en vervelende situaties te voorkomen. Ik heb daar geleerd dat ik niet elke ruzie persoonlijk hoef op te vatten en dat het oké is om mensen het zelf uit te laten vechten. Ik heb daar geleerd om positief op dingen terug te kijken. Ik heb daar EMDR gehad (trauma behandeling) en Brainblocks om mijn autisme te begrijpen.

Maar de allerbelangrijkste dingen die ik heb geleerd zijn toch wel deze dingen:

Ik heb geleerd hoe het is om een grote familie te zijn. Ik heb geleerd om te genieten van de kleine momenten zoals een knuffel na een slechte dag of voor het slapen gaan. Ik heb daar geleerd mensen te troosten en ze me laten troosten. Ik heb daar geleerd dat als je je ergens veilig voelt dat dat heel belangrijk is en dat je soms mag doen alsof je een kind bent zonder zorgen. Ik heb er geleerd te lachen en te huilen. Ik heb daar geleerd nieuwe mensen te verwelkomen en ik heb daar geleerd om gedag te zeggen.

En iets wat ik achteraf pas geleerd heb is hoe het is om heimwee te hebben, want dat was mijn thuis.

Toen ging ik naar huis en ging alles bergafwaarts na een paar weken, ik stopte met school, ik schoof mijn bed weer voor de deur, ik at niet, ik zorgde niet voor mezelf, ik had geen slaapritme meer en ik zat alleen maar op m'n telefoon.

4 jaar had ik gevochten en nu was ik moe. Ik had geen levenslust meer en dat maakte me bang, want ik wist dondersgoed dat ik aan het weg kwijnen was. Ik was dood aan het gaan, zo voelde het. En ik had heimwee. Heimwee naar de Octopus want ik hoefde daar niet altijd sterk te zijn,  omdat ik wist dat er mensen waren waar ik op kon leunen.

En nu woon ik sinds december in mijn pleeggezin, met hele lieve mensen om me heen, 3 pleegbroers waarvan er nog maar 1 thuis woon en ik heb weer energie, en geen donkere wallen onder mijn ogen. En een kat, een hele lieve kat. En ik ben blij en trots op wie ik ben en hoe ik hier gekomen ben.

De Octopus was de beste tijd van mijn leven en ik ben pas 15.

Wat je ook doet, zorg ervoor dat je het zelf wíl, écht wil, want dan weet ik zeker dat je je erdoorheen kan slaan, ook al wil je soms opgeven.

-OnlyMe

​@OnlyMe Bedankt!

Ik ben erg onder de indruk van je verhaal.

Bedankt voor de tips!

Groetjes