Hooi ​@Anya 

Geen ruzie maken 😉

Nee grapje, waar gaan de ruzies dan over ? 

Groetjes badeend 

Tja, het is zegmaar dat in groep 7 (ja ik zit in groep 8 en ben eigenlijk 12) speelde ze altijd met z’n tween en niet met mij en als ik vroeg of ik mocht meedoen zeiden ze dat dat niet mocht en de leraren deden er ook niets mee. Nu hebben we dat er altijd 1 iemand niet bij is, maar ik vind het vervelend als ik zeg wat er gebeurt is in groep 7 gaan ze zeggen dat dat helemaal niets boeit en echt niet erg was, maar als we pauze hebben nu en naar buiten gaan en we gaan niet met z’n allen naar beneden bv 1 is nog ff bezig en dan gaan de anderen naar buiten worden ze gelijk al heel boos van ja dat vind ik niet leuk en dat is niet aardig..

Hoi Anya 💛

Wat rot dat je dit meemaakt, en super dapper dat je er iets over durft te schrijven! Vriendschappen kunnen echt lastig zijn, zeker als er dingen uit het verleden blijven meespelen. Je gevoel hierover is helemaal begrijpelijk — het is niet fijn om je buitengesloten te voelen, zeker niet door mensen die je je beste vriendinnen noemt.

Je beschrijft eigenlijk twee dingen:

1. Wat er vroeger gebeurde (groep 7): jij voelde je buitengesloten, en dat heeft pijn gedaan.

2. Wat er nu gebeurt (groep 8): er is vaak gedoe of ruzie, en ze lijken niet te begrijpen dat jij ook gevoelens hebt.

Dat je hen vertelt wat jou pijn heeft gedaan en ze dan reageren met “dat boeit niet” — dat is niet eerlijk van hen. Want jouw gevoel boeit wél. Wat je hebt meegemaakt in groep 7 doet nog steeds iets met je, en dat is logisch. En nu lijkt het patroon zich weer een beetje te herhalen.

Wat kun je doen?

🔹 Probeer rustig met één van de twee te praten – Als alle drie samen praten lastig is (vaak is dat zo), kun je één van hen apart aanspreken, bijvoorbeeld degene met wie je het best kan opschieten. Zeg dan iets als:

“Ik voel me soms weer net zoals in groep 7… Toen voelde ik me vaak buitengesloten, en nu komt dat gevoel soms weer terug. Dat maakt me verdrietig. Ik wil gewoon dat we alle drie fijn met elkaar omgaan.”

🔹 Wees duidelijk maar rustig – Je mag eerlijk zeggen dat het je pijn doet als ze boos worden omdat jij niet tegelijk met hen naar buiten loopt, terwijl zij jou vroeger uitsloten. Je hoeft dat niet verwijtend te zeggen, maar gewoon als een gevoel: “Ik vind het jammer dat er nu snel ruzie is, want ik wil gewoon vriendinnen zijn.”

🔹 Kijk hoe zij reageren – Soms merk je dan vanzelf of iemand bereid is te luisteren, of juist niet. Als ze blijven zeggen dat jouw gevoel niet telt, dan is dat niet oké. Goede vriendinnen luisteren ook naar wat jij voelt.

🔹 Praat met een juf of meester die je vertrouwt – Je zegt dat leraren er vroeger niks mee deden, maar misschien kun je nu iemand vinden die je wel serieus neemt. Zeg dat je het moeilijk vindt in de groep en niet weet wat je moet doen.

💬 En het allerbelangrijkste: Jij verdient vriendinnen die je accepteren zoals je bent. Je hoeft niet altijd “mee te mogen doen” of bang te zijn dat je weer alleen komt te staan. Het is helemaal oké dat jij behoefte hebt aan vriendschap waarin iedereen zich fijn voelt.

Je bent niet moeilijk of raar — je voelt dingen omdat je geeft om de mensen om je heen. Dat is juist iets moois. 💖

Als je ooit verder wil praten, of je zit ergens mee, ik ben er voor je!

Liefs,
Ben 💙