Heyy, ja ik denk ook altijd: ik wil gwn voor altijd kind blijven. En dan huil ik ook omdat ik dan altijd denk: straks gaan we allemaal dood. Ike ik voor altijd leven….

xxx

Hey! Ik heb wel een soort gevoelens van dat ik niet per sé veel groter en breder en volwassener hoef te worden. Kun je natuurlijk niks aan doen maar baardgroei lijkt me maar lastig en niet mooi en sowieso al dat haar overal gaat er bij mij mooi af, zeker op mijn benen. Behalve op mijn hoofd xd. Ik ben blij dat ik een "vrouwelijk"  jongens lichaam heb ( mensen verwarren me vaak als meisje) en liefst blijft dat zo. En ook zo'n zwaardere stem vind ik niet meteen geweldig. Maar het komt natuurlijk toch en dan ben ik vast ook wel happy maar voor mij zou het niet echt hoeven..

Liefs Tover xxx

Hey,

Ik snap helemaal wat je bedoelt! Gewoon het gevoel van iemand zorgt voor je, niemand die zegt zoek het maar uit, alleen maar spelen en geen zorgen... Ik denk dat het gewoon normaal is maar ja…

Liefsss ❤️

Ik merk dit erg vaak kijkend naar spelende kinderen op de speeltuin ofzo en daar is dan toch dat gedeelte van niet kunnen loslaten dat het verleden klaar is

Hoi @candentis,

het lijkt me ook wel leuk om even weer 4 of 5 te zijn en tussen de boodschappen in een winkelkarretje in de supermarkt te zitten en je nergens druk om te hoeven maken. Of een jaar of 8-10 te zijn en lekker buiten spelen en je alleen druk te maken over die hond die alleen maar blaft en ook nog achter een hek zit.

Ik zou niet nog een keertje 12, 13 of 14 willen zijn, want toen is er teveel gebeurd, Gelukkig niet alleen vervelende dingen, maar wel dingen die hun sporen nog nalaten. Ik ben toen misbruikt door andere jongens. Het ene moment leek er nog niks aan de hand en was het experimenteren en even later was het misbruik.

Nu ben ik 16 en ben ik wel weer happy en heb ik een leuk leven en eigenlijk zou ik niet echt veel ouder willen worden, Oeps dat klinkt alsof ik er mee wil stoppen, maar dat is niet wat ik bedoel, Ik wil jong blijven, iets van 18 ofzo lijkt me wel leuk, want dan mag je wel van alles, maar heb je nog niet zo veel verantwoordelijkheden, zoals een huis of een heel gezin.

Doei,

@SpiegeleierenOpMijnZeemanBoxer 

Ik snap wat je bedoelt, geen verantwoordelijkheden. Zou ik ook willen…

Groetjes mij @Anoniemxv 

Heyy,

Ja, ik herken dit zó hard. Soms zie ik kinderen of baby’s en dan krijg ik echt zo’n steek in m’n hart van: “Dat was ik ooit. Toen alles nog makkelijk was.” Geen gepieker, geen zorgen over hoe je eruitziet, geen druk over school of wat mensen van je vinden… Gewoon blij zijn omdat je een ijsje krijgt of omdat je op een trampoline mag springen.

Wat jij zei over dat je vader dat babygebaar maakte… dat komt echt binnen. Soms kan zo’n klein iets ineens een hele herinneringstrigger zijn. Alsof je brein zegt: “Kijk, dit ben je kwijt.” En dan bam — instant tranen. Heb ik ook weleens, dan voel ik me even helemaal verloren in m’n eigen hoofd.

En het stomme is: je weet dat je het los moet laten en moet genieten van nu, maar het voelt soms alsof het nu gewoon moeilijker is om blij te zijn. Of alsof die vrolijkheid van vroeger ergens diep verstopt zit. Misschien komt die wel terug… of misschien moeten we ‘m een beetje heruitvinden.

Je bent echt niet de enige hoor ❤️

Liefs,
ikee

Ik snap je heel goed meid .

Gewoon geen zorgen geen stres om je huiswerk of werk gewoon als klein zien en zijn er was niks fijner 

Zou dat zelf ook wel weer willen 

Wat zal dat fijn zijn geen zorgen aan je hoofd 

Geen school .

Helemaal niks wat moet gewoon weer kunnen slapen als je moe bent 

Hey ​@candentis! Ja, dat gevoel herken ik wel. Het is heel menselijk om soms terug te willen naar een tijd waarin alles eenvoudiger en zorgelozer leek, zoals toen je klein was. Die onbezorgde momenten zonder stress, twijfel of onzekerheid voelen als een veilige haven, en het kan best pijnlijk zijn als je merkt dat het nu anders is. Het is niet vreemd dat zo’n klein gebaar van je vader zulke sterke emoties oproept; soms triggeren zulke herinneringen iets wat je diep vanbinnen voelt, zonder dat je het helemaal kunt verklaren.

Het kan helpen om die gevoelens te erkennen en jezelf toe te staan ze te voelen, in plaats van ze weg te duwen. Soms is het ook fijn om te praten met iemand die je vertrouwt, of om dingen te doen die je dat stukje van die onbezorgdheid weer even laten voelen, zoals lachen, spelen, creatief bezig zijn, of gewoon even niets moeten. Het is oké om die nostalgie te hebben, maar probeer ook te zoeken naar momenten in het heden die jou blij maken, hoe klein ook. Zo bouw je langzaam weer meer van die fijne gevoelens op, ook nu. 

xx liefs Wolf 🐺