Ik weet dat het gaat klinken als dramatisch pubergedrag, maar ik schrijf gewoon even alles op wat me dwars zit qua thuissituatie.

Ik ben een meisje die bij haar moeder woont doordeweeks. Mijn ouders zijn gescheiden. Mijn vader woont op 25 minuten met de auto van mijn moeder. (langer met het ov ofzo) Ik kom elk weekend wel langs bij mijn vader mocht er niet zoiets als een verjaardag ertussen zitten.

Met mijn cijfers op school gaat het wel goed. Ik sta een 8,4 gemiddeld. Dit jaar niet eens één onvoldoende gekregen. Ik lieg mijn moeder wel dagelijks voor hoeveel ik huiswerk maak, want anders komt er weer zo een verrekte ruzie. Mijn moeder komt regelmatig wel mijn kamer binnengestormd en vraagt aan me waarom ik een 7,6 voor wiskunde heb gekregen laatst.  (ik sta 8,6 gemiddeld voor wiskunde???)  We krijgen weer een verrekt lange discussie. Ik voel me helemaal rot hierna. Ze zegt dingen zoals dat ik niet genoeg mijn best doe, dat ik betere cijfers moet halen. Na discussies zoals deze zit ik gewoon ergens op me bed te huilen ofzo want het voelt altijd dat het weer mijn schuld is. 
ik vraag me af of ze weet hoeveel ik mijn best doe.

Ik meld me ook echt vaak ziek op school, sport, etc omdat ik echt mijn gedachten haat en in plaats van zoals een normaal mens te socializeren gewoon in mijn kamer zit te rotten. Ik vertel mezelf dat het goed is dat ik met mijn gevoelens rekening houdt, maar ik weet dat ik mezelf voorlieg.

Ik krijg ook vaak commentaar wat nergens op slaat. ‘Waarom heb je weer zo een wijde broek gekocht?’ of ‘Je hebt te veel eyeliner op.’  of ‘Je eet te veel suiker.’  ik probeer me hier niets van aan te trekken, maar ik  vindt het nogal moeilijk en ik twijfel nog MEER aan mezelf dan ik al doe. 

Ook naast school heeft mijn moeder ook nog een idioot probleem met mijn schermtijd. Ik heb 45 minuten per dag op mijn telefoon, en 15 minuten op mijn laptop. Wie denkt ze wel dat ze is… dat ik me serieus aan die regels ga houden?  En dat terwijl ze 8 uur per dag op haar telefoon zelf zit? (ik heb het  gecheckt) Gelukkig heb ik ook een chromebook van school waar ik wel normaal op kan zitten, want mijn moeder is ervan overtuigd dat het elke site op de wereld blokkeert? ja leuk maar ik heb gewoon een apart account op mijn chromebook waar ik gewoon alles kan doen wat ik wil.

Met sport is ze ook aan het pushen dat ik ‘toch wel naar die hockeytraining moet’ terwijl ik praktisch gezien daar buitengesloten wordt. Ik voel me gewoon niet fijn daar, maar ja hoe vertel ik dat nou aan mijn lieve moeder?

En mijn vader doet hier niks aan btw (hij is wel een normaal mens dus ik ben blij dat ik tenminste voor een weekend bij m kan blijven)

Ik ben hier echt verdomme klaar mee. ik wil dingen gewoon in mijn eigen tempo doen, niet de hele tijd gecommandeerd worden. Ik weet ook niet zo zeker of mijn moeders opvoeding zo wonderlijk werkt, want ik heb kapot veel faalangst en heb ook zelfmoordgedachtes. Ik heb ook een keer geprobeerd om een einde aan mijn leven te komen.

uhh ja dat was het wel, het was zeker niet alles maar ja :3