Hallo,

1. Je kan zeggen dat haar oom heus niet vindt dat ze te veel eet, dat gerbuikt hij gewoon als excuus om geld te stelen. En als ze nu dat soort dingen gaat doen (anorexia) dan krijgt ze alleen maar ergere gezondheidsproblemen en daar wordt niemand gelukkig van. Bovendien hoef je heus niet graatmager te zijn om aantrekkelijk te zijn, ook al lijkt dat altijd zo in films/boeken/strips/tijdschriften/et cetera. 

2. Als ze er de hele tijd over beginnen, kan het lijken alsof ze zich inderdaad aanstellen, maar dat hoeft niet. Als de gebeurtenissen een hele grote impact op hen hebben gehad, dan is het logisch dat ze er telkens over praten omdat het hun hele leven daardoor wordt beïnvloed. Ik snap wel dat je dan denkt dat ze zich aanstellen, maar voor hen voelt dat waarschijnlijk niet zo. Je kunt er denk ik dus niet zo veel aan doen, ik zou gewoon zo veel mogelijk proberen hen te helpen met hun emotionele last.

Veel sterkte!

Lieve ​@L.T ,

Dankjewel dat je zo eerlijk bent over wat er speelt bij jullie groep en hoe jij je erbij voelt. je voelt je opgejaagd, bezorgd én alsof je verantwoordelijk bent voor problemen die je zelf niet hebt gemaakt. Dat is zwaar. Maar jouw zorgen zijn legitiem en het feit dat je hulp zoekt, maakt jou juist sterk.

N heeft een serius probleem. dit is geen keuze of iets dat vanzelf zal stoppen, omdat eetstoornissen zoals boulimia diepe emoties dienen die je lijf op een plek stopt die moeilijk te bereiken is.

Wellicht kun je haar helpen door rustig het gesprek aan te gaan. zoek hiervoor een moment dat jullie alleen zijn en begin met wat jij hebt gezien. Bied ook aan om samen hulp te zoeken, bijvoorbeeld een afspraak maken bij de huisarts of bij een GZ-psychiater of diëtist die ervaring heeft met eetstoornissen. 

je vrienden hebbe allemaal flinke dingen meegemaakt: huiselijke chaos, depressie, ziekte, verwaarlozing of gezondheidsdruk. Dit klinkt misschien op zakelijk, maar deze ervaringen zijn niet zomaar standaard tienerstress. veel van wat zij ervaren valt onder ernstigere vormen van mentale belasting zoals verlatingsangst, traumatische schema’s of psychiatrische diagnoses.

Het is wél normaal om je soms af te vragen: waarom duurt hun verdriet zo lang of lijkt het overdreven? Dat zegt vaak niet over jou, maar over hoe verdreit, traumtaische gedachten of coping-mechanismen langdurig kunnen blijven hangen, zeker bij autisme of depressie. Je hoeft ook niet de grootste zingever te zijn of hun pijn te fixen. Soms is liefde gewoon aanwezig zijn genoeg

💖 Dat je dit vraagt, is een teken van goede vriendschap. Je voelt je soms vermoeid, bang dat het aan jou ligt, maar tegelijkertijd sta je al. Je bent er. realiseer je dat je hen beschermt ookal betekent dat soms loslaten én doorverwijzen. vergeet ook niet vriendschap breekt niet alleen door crises; hij groeit ook doordat iedrs eigen hulp krijgt en wordt.

Je hoeft het niet in je eentje te fixen. Je bent een goede vriendin ❤️

xx liefs Wolf 🐺