Skip to main content
Vraag

snijden en zm gedachtes

  • June 23, 2025
  • 2 reacties
  • 53 Bekeken

Forum|alt.badge.img

hoii

Ik ben de afgelopen 2 jaar eig gwn ongelukkig. ik snijd mezelf, idk waarom maar t voelt zo goed als mn hoofd teveel is. ik begon ermee toen ik 12 was, in de 2de klas.( ik heb een klas overgeslagen dus t was einde brugklas, ik werd in de brugklas 12, is niet heel relevant mrja.)

 Toen had k eig nergens motivatie meer voor. Er was 1 meisje op school die de enige reden was dat ik nog naar school kwam.
2 of 3 weken voor de meivakantie kregen we ruzie door een ander meisje en toen was ik haar kwijt. Ik had nog mijn beste vriendin die op een uur reiden en anderhalf uur met het ov woonde. ik vertelde haar echt prc alles. Toen was t snijden nog niet heel serieus., wel serieus enzo mr mn pijngrens was heel laag dus echt bij niks voelde k al wat. daardoor kon k in de zomer wel zwemmen enzo. toen k naar de derde ging, die nu dus bijna over is, voelde k t al erger worden, mr vanwege verhuizing (wat mn mh ook niet echt vooruit hielp) was k mn mes kwijt. die vond k in de herfstvakantie en toen begon ik weer.
 

Omdat die vriendin die ver weg woonde veel later kwam dan eerst afgesproken. mr ze kwam inplaatsvan om 12 uur smiddags om 10 uur savonds aan. voor haar maakte t niet heel veel uit mr ik begon daardoor weer met snijden. omdat ik al de hele vakantie niks aant doen was en zij heel veel met de vriendinnen die ze daar meerdere keren per week ziet. ze was heel druk dus gaf ze tijd met mij op voor huiswerk. mr waarom gaf ze niet tijd met haar vriendinnen daar op daarvoor? Lijkt me logischer mr ze deed alsof t niks was., dat deed wel echt pijn.
Daarna ging t van herfstvak tot kerstvak best oke. niet geweldig, maar niet alsof ik echt hele nare gedachtes had. Drie dagen voor mn verjaardag zag ik snedes op de arm van mn vriendin van dansen. en die avond heb ik mezelf echt verneukt. beide armen helemaal onder, en mn buik. dit keer was t erger dan t jaar ervoor. ik wist dat het littekens achter zou laten mr zoveel boeide t me niet. de dagen daarna ging t door en op mn verjaardag was ik zo ongelukkig. Het eerste ding dat ik deed toen k 14 was was mezelf snijden.
Nu k t zo zeg bedenk k dat dat best wel heel triest is mrja things happen.  Ik zat toen ook midden in me toetsweek dus een paar onvoldoendes derbij waren helemaal top. Ik dacht dus van ja ik stop wel voor ik weer gym heb na die tw want k had gym op vrijdag dus dan zou t wel weg zijn. mr ik stopte niet. M’n armen beide waren compleet rood enz bij gym, mr die docenten hadden niks door, waren te druk bezig met zichzelf en anderen.
Totdat iets moesten doen voor n cijfer. een dansje maken enz. ik was prc de enige die kon dansen dus k had mezelf de makkelijkste rol in die dans gegeven zodat k iedereen een beetje kon helpen en roepen enz want ze deden t niet geweldig. niet onaardig, ze zijn allemaal echt hele leuke mensen mrja ze kunnen gwn niet dansen. Op een gegeven moment zei een van mn vriendinnen zovan jo zullen we anders deze pas doen, en k zei gwn van ja prima want boeie. mr t was echt iets van 10s lang waarbij de docent volledig mn armen zou kunnen zien. mr ik zei mr ja want ik wilde niet zon controlfreak lijken die die hele dans zelf zou maken enz. dat deed k ook neit mr ben gwn fk onzeker sinds k 7 was dus dan gebeurt dit wel.
Nou, ik die pas doen en een week later moest k blijven omdat mn mentor wilde praten. Ze zei letterlijk van ja nou we zien dat het niet zo goed gaat met je. ik zei nee t gaat best oke, t ging minder mr nu weer wel. en toen zei ze: ‘ja maar een van de docenten zag wat op je arm’, toen was ik wel dood. Ze bleef maar doorgaan over hoe ze het mn ouders moest vertellen enzo en ze boeide het ook niks dat ik voor 3 kwartier lang naast haar echt compleet een paniekaanval had. Het was echt een van de ergste die ik ooit had ik was oprecht fk erg aant trillen en mn hele lichaam was tegelijk verlamd ofz en k kon niks zeggen. toen ze zei van ja ik ga nu wel even weg ben ik gelijk weggesprint en de hele weg terug gwn gehuild. k moet 10 min fietsen ofz mr heb er sws het dubbele over gedaan want moest meerdere keren stoppen omdat mn ogen zo waterig waren dat k niks kon zien. Ik was nogsteeds fk erg aant trillen. Toen ik thuiskwam heb k gelijk die verre vriendin gebeld en wat er vooral uitkwam was ja dan weten je ouders het tenminste en gaan je ze vast helpen. Dat was prc niet wat k toen nodig had. 

Ze werd ook steeds meer distant naar mij en veel closer met haar andere vriendinnen enz. en wat ze met mij in 3 jaar had opgebouwd had ze met hen in 5 of 6 maanden. Dat zegt wel wat over hoe close ik nu uiteindelijk was met haar vs die andere meiden, en ze waren heel aardig,

Ik heb ook met ze gepraat. en mn vriendin zat ook met zichzelf in de knoop en ik deed mn best der te helpen mr ik kon het gwn niet. Ik kon niet douchen niet tandenpoetsen, k wilde niet eten, k kwam niet uit mn bed en op school deed k niks. Ik had geen ruimte voor andermans pijn en problemen meer. en op school was ik zo dood aan het gaan, man , ik ben altijd de grappige meid geweest voor mn vriendinnen en dat kan k niet laten stoppen. Ik maak ze aant lachen en dat is voor hun leuk en voor mij eig wel mr niet. Ze nemen me gwn niet meer serieus en denken dat k mentaal echt nog een kind ben, geen grapje, terwijl k ook gwn srs doe,, ook gwn normaal doe en soms gwn een grapje maak. Dat is echt ontiegelijk vermoeiend. maar kortom ik had gwn geen ruimte voor de problemen van mn verre vriendin hoe graag ik t ook wilde.
 

ik luisterde en probeerde der te helpen mr ik kon me ook gwn niet meer focussen en gezijk, en ik wilde ook zo graag dat ze gwn blij was. met mij. Maar opegevement kon ik het niet meer hebben hoe ze steeds blijer werd en ik steeds depressiever en hoe ze steeds meer vriendinnen maakte mr ze de enige was die voor mij overbleef na school. want die vriendinnen van school waren niet heel close. mr ze had daar anderen. en ik moest het accepteren. dus ik heb opegevemoment een berichtje gestuurd met dat ze me pijn heeft gedaan en dat k me een beetje op mezelf moest focussen en toen stopte al het contact met mij.
Normaal zou je dan denken dan zie je elkaar gwn nooit meer. mr we zijn nichtjes.  en we zijn nogsteeds gwn normaal tegen elkaar mr ik kan niet naar haar kijken zonder me gwn weer kut te voelen. en we snappen elkaar enz gwn want ik haat haar niet, mr ze zet letterlijk dingen op haar prive verhaal waar ik dus blijkbaar inzit nadat we geen contact meer hadden. en die dingen gaan over hoe n goede vriendinnnen zij en haar beste vriendin waren (die al haar beste vriendin was voordat ik weg was), dat doet gwn zoveel pijn en vgm doet ze t vooral om mij jaloers te maken. 

Door die hele periode (maart) bleef k mr snijden, vooral mn buik. vgm heb k daar niet hele erge littekens van. Maar een  paar dagen geleden werd alles weer heel kut. want t ging beter na april (nu is ong bijna eind juni) want k ging nr billie eilish concert. hoevaak ik tegen mezelf heb gezegd t oke je hebt your power the greatest wildflower when the partys over en happier than ever live gehoord is niet normaal lol. Ik ben obsessed met haar t loopt uit de hand mr is neit erg das juist positief. 

Een paar dagen geleden werd alles dus zo erg, mn ouders waren gebeld door mn mentor na dat gesprek, met dat ik mezelf snij.
Mijn ouders weten dat dus al 4 maanden. Ik dacht ze gaan tegen me praten of me ergens heen sturen maar niks, geen opmerking, nergens over. Iets minder dan n week geleden gooide mn moeder t gwn ergens tussendoor alsof t normaal was. Niet  met mn broers erbij mr alleen met mij. ze zei iets over dat k echt moest beginnen met leren voor de toetsweek en dat k anders weer onvoldoendes ga halen en ga snijden enzovoort. alsof t normaal was dat k mezelf sneed. snij.
Ik was alweer 2 weken drmee bezig na een maand clean te zijn,  mr k deed t goed. k deed t op mn schouders zodat k tshirts kon dragen. Op die dag erna was k mn vestje vergeten bij dansen. en iedereen die ballet kent weet dat je pakje meestal geen mouwtjes heeft, mr spaghettibandjes of dikkere bandjes die niet je schouders coveren. Ik zat de hele les met mn hand op mn schouder want niem hoefde dat te zien natuurlijk.  toen liet die docent iets zien dus stond ze voor ons en ik vergat mn hand op mn schouder te leggen dus deed k dat prc toen ze voor me stond. k denk dat k niet alles heb gecovered. k weet niet precies meer wat ze vroeg mr vgm was het: heb je pijn? wat is dat?, zoiets. Ik schrok zo erg niet normaal. k zei niks en toen kwam ze iets dichterbij om te kijken en k draaide helemaal weg en zei nee niks omdat t niet iets is wat anderen nou echt hoeven te zien yk. mr nu wist ze dat er wat zat en terwijl we die hele dans gingen doen kon k natuurlijk niet mn hand op mn schouder hebben dus kon ze inprincipe nr mn schouder kijken. idk of ze t deed mr k denk t wel.

Die avond was het meest verschrikkelijk. Ik zat in mn kamer en probeerde te leren. mr t lukte niet en ik kon het echt niet, dus ik ging snijden. Toen  k t aant schoonmaken was omdat t bloedde,  kwam mn moeder binnen. Ik riep nog nee toen ze klopte mr t boeit der allemaal echt niks., ze klopt en doet gelijk open dus als k naakt had gestaan was t ook wel kut geweest mr ze boeit mijn privacy echt niks.

Ze zag al mn snedes op mn been. k had t echt best diep gedaan dus ja. ik rende helemaal nr dr toe en duwde dr weg mr ze had nogsteeds niet door dat ze gwn weg moest gaan, nadat k naar dr schreeuwde en dr weg moest duwen. Ze pakte me vast enz en ik schreeuwde van ga weg mr ze zei echt te rustig van ja k twijfel wel hoor. Ik kon me losmaken uit dr greep en sloot mezelf op in de badkamer.
3 min later was mn moeder zeker weten uit mn kamer en ging k terug. compleet ingestort.
Nu gaat mn moeder door met leven alsof er niks is gebeurt, niks! en k maak me heel erg zorgen dat als we op vak gaan dat je die snedes nogsteeds ziet, over iets minder dan n maand . Die snedes zijn een halve week oud en ze zijn nogsteeds helemaal rood. en normaal zit er nu wel een korstje op of zijn ze niet meer heel rood mr vooral eromheen, het gaat gwn niet weg. We gaan met familie op vakantie en die weten niks en k hoef geen vragen. Moet wss met mn nichtje van dezelfde leeftijd in n kamer slapen en haar zusje (beide echt heel aardig) en k wil geen vragen. Er is ook een zwembad dus dat gaat nog leuk worden. ik ga ook zeilen en daar draag je sws wel een korte broek en word je een beetje raar aangekeken als je die niet draagt dus dat word een topvakantie.

 
1 ding over dit hele levensbeschrijvingsding dat k zojuist heb geschreven, dr is nog een ander meisje, ze vindt me leuk (k ben ook n meisje) en dr is niks mis met haar mr ik ben gwn straight en dat kan ze echt niet accepteren. ik doe gwn aardig en grappig tegen dr en raak dr vriendschappelijk aan enz mr ze maakt t altijd awkward ofz of ze maakt dr een situatie van wat het niet zou hoeven zijn enz heeeeellll vervelend. Vgmdenkt ze dat als ik aardig ben, die aardig dan hetzelfde is als haar leuk vinden. Ze blijft mr zeggen van ja je bent niet duidelijk,  mr ik was wel duidelijk. Ik had meerdere keren nee gezegd. en ze zegt ook van ja mr we appen heel lang en dat vond jij toch ook leuk en k vond t ook leuk mr opegevement werd ze gwn kut. Ze ging vapen en zeggen dat ik haar kut vond. Toen ging ze me echt compleet uitschelden zonder een reden. ze vond dat ik haar depressief had gemaakt. Ze zei t gwn ook zomaar. alsof ied t kan zeggen. kijk ik snap dat je je kut voelt mr waarom zeg je dat zomaar. ze neemt mn paniekaanvallen niet heel srs ofzo en zegt altijd van ja hier word k depri van. iIdk wrm mr dat heb k van dr overgenomen en daar voel k me heel slecht over.

Ik heb toen k net 13 was de diagnose depressie gekregen en t deed heel veel pijn als mensen daar zomaar een soort grapje van maakte. miss stel k me aan mr mijn gevoelens enz he. Ze zei dat alles over mij ging omdat k egoistisch en n bitch ben, terwijl als t over mij ging ik altijd heb gevraagd ben je der oke mee en altijd ja en altijd heb k t ook echt 10x gevraagd omdat k in groep 4 al verteld werd dat mensen me niet mochten en dat k teveel was terwijl k prc 1x per week iets zei. Ik vroeg t heel vaak en ze was dr altijd oke mee. en k luisterde ook nr haar mr ze zei niet heel veel ofz. en toen kwam dus ineens van ja jij heb me depri gemaakt en je bent egoistisch en n kutkind. Nu wil ze ineens gaan uitleggen of uitpraten en ik heb gezegd van jo nee je hebt me compleet uitgescholden en nu wil je uitleggen waarom? tff. en je kan miss denken van ja ze wil toch uitleggen laat der dan, mr alle schuld van dat zei zogenaamd depri is gaat ze dan op mij schuiven en me alleen mr weer uitschelden of blijven zeggen dat k zon erg kutkind ben.

Daar heb k geen zin in en heb k geen energie voor. ik zit echt met genoeg. k heb afgelopen 2 weken gym geskipt, en de 2 weken daarvoor viel t uit. dus k heb 4 weken geen gym gehad. afgelopen keer moest k nr de huisarts en de x daarvoor moesten we 5km rennen in 32 graden en dat vond mn moeder onverantwoordelijk van die hele school dus meldde ze me ziek.
Deze  meid, die me leuk vond, nu niet meer trwns zegt ze (ik hoop dat t waar is want t was fk vermoeiend), maar deze meid zei dat k niet naar de huisarts moest: “je hoefde niet naar de huisarts he gister, je wil gwn niet je benen laten zien. kom op doe s normaal”. Ik wil niet mr met der praten want dan  word alles ineens weer magisch mijn schuld. en je denkt miss dat k dan egoistisch ben mr k zweer als er nog iets kleins bijkomt ben k dood.

ik heb mezelf al 4x proberen te vermoorden en ik zit onder de littekens en k ben heel bang voor wat k mezelf kan aandoen. Ze wil gwn niet begrijpen dat k problemen heb en dat k me nogsteeds op mezelf moet focussen., ze wil ook niet accepteren dat ze niet meer in mn leven mag zijn. Ze probeerde zich nog iets van erin te bemoeien door over die huisarts en mn benen te beginnen mr ze heeft dat recht gwn prc verloren met mij uitschelden. Ze wist ook dat k paniekaanvallen heb en dat k gwn overall niet oke ben mr ja t boeide haar niet heel veel. dan boeit ze mij nu ook niet meer. Ze denkt ook dat k dr heel veel over na heb gedacht en dat k heel veel om der geef mr eerlijk k heb er niet over nagedacht. ze wil gwn niet accepteren dat k niet meer boei omdat ze mij heeft uitgescholden.

mrja als je hier bent gekomen dat s nu mn leven en miss heb k binnenkort geen leven meer. zou k oprecht niet erg vinden mr k ga niet nog meer doorzeuren. joejoe allemaal

 

 

Tekst aangepast omwille van de leesbaarheid.

Tekst ook aangepast op grond van forumregel 6: plaats op (et forum geen triggerende content.

2 reacties

Lotte_
Forum|alt.badge.img+2
  • De Kindertelefoon
  • June 23, 2025

Hey ​@Anoniem739739,

 

Wat super knap dat je hier je verhaal bent komen delen. Je zit in een nogal lastige situatie zien we. Onthoud dat je er niet alleen voor staat! Je kunt met De Kindertelefoon elke dag van 11:00 tot 21.00 uur bellen (0800-0432) of met ons chatten als je anoniem je verhaal wil delen of samen met de Kindertelefoon wil kijken hoe je je situatie kunt verbeteren. Ook kan je voor hulp of ondersteuning contact opnemen met 113 Zelfmoordpreventie via www.113.nl.  Zij zijn 24 uur per dag bereikbaar via telefoon en chat.

In Vlaanderen is er ook een hulplijn, waar je kunt bellen, chatten en e-mailen. Hun website vind je via https://www.vlaanderen.be/organisaties/zelfmoordlijn. Ook zij zijn dag en nacht bereikbaar.


Echt heel goed van je dat je dit durft te vertellen!

Veel sterkte!

 

Lotte (De Kindertelefoon) 


Wolf
Forum|alt.badge.img+19
  • Ster
  • August 2, 2025

Het spijt me heel erg dat je je zo voelt. Je hebt zoveel meegemaakt en het klinkt alsof je je ontzettend alleen en overweldigd voelt. Wat je hebt gedeeld is heel veel, en het is duidelijk dat je pijn hebt, zowel fysiek als mentaal. Je verdient hulp, steun en begrip – en je hoeft dit niet alleen te dragen.

Als je het gevoel hebt dat je in gevaar bent of dat je jezelf iets aan wilt doen, wil ik je aanraden om direct hulp te zoeken. In Nederland kun je 24/7 anoniem en gratis bellen met 113 Zelfmoordpreventie via 0800-0113 of chatten via 113.nl. Ze zijn er om naar je te luisteren en je te helpen.

Je hebt zoveel doorstaan en het is begrijpelijk dat je je uitgeput en hopeloos voelt. Maar zelfs als het nu niet zo voelt, is er altijd ruimte voor verandering en herstel. Je hebt moed om je verhaal te delen en dat is een belangrijke stap. Misschien is het nu moeilijk om te geloven, maar er zijn mensen die om je geven en die willen helpen of dat nu je ouders zijn, vrienden, een mentor of een vertrouwenspersoon op school.

Als je het moeilijk vindt om met je ouders te praten, kun je misschien eerst met iemand anders praten, zoals een mentor, een vertrouwenspersoon op school of een andere volwassene die je vertrouwt. Zij kunnen je helpen om het gesprek met je ouders aan te gaan of je doorverwijzen naar professionele hulp.

Je bent niet alleen, ook al voelt het misschien zo. Er is hulp beschikbaar en er zijn mensen die om je geven. Je hoeft dit niet alleen te dragen.

xx liefs Wolf 🐺