Ik kan mijn vrienden en familie niet vertellen dat ik na 3 jaar nog steeds suicidaal ben, niet nog een keer.

Hoi, dit is mijn verhaal.

Toen ik jong was en in groep 1 zat viel ik al buiten de groep. Ik maakte niet snel contact behalve met mijn juf en ik heb nooit vrienden gehad. Dit ging door tot groep 3, toen het pesten begon.  Ik heb een aandoening waardoor mijn botten en spieren 3 keer zo zwak zijn als die van een gemiddeld persoon van mijn leeftijd (nu 15.) Ik werd hierdoor in groep 3 al buitengesloten in de klas omdat ik slomer was dan anderen, nooit ergens goed in was en ik had gewoon geen vrienden.

ik verhuisde naar een andere plek in Nederland toen ik 8 was en ik ging toen naar groep 5. In het begin leek het prima te gaan, iedereen deed aardig tegen mij maar ik bleek toch weer anders te zijn en ik bleef weer alleen achter. In groep 7 begon de hel.

Mijn klasgenoten begonnen langzaam puber te worden, een eigen stijl te krijgen en anderen te judgen om er zelf beter van te worden. Ik ben bijvoorbeeld nooit uitgenodigd op feestjes van anderen, zelfs toen er een feest was waar de hele klas mocht komen, behalve ik. Niemand vond mij het waard. Ik begon erg aan mezelf te twijfelen. En het werd alleen maar erger.

Ik bleef een jaartje zitten in groep 7 om hopelijk sociaal beter te worden. Deze klas was alleen maar erger dan de vorige. Ik werd meteen gezien als dat kind dat niks kon, ze lachten me uit toen ik voor het eerst de klas in kwam. Ik ging naast iemand zitten en zij en haar vrienden begonnen meteen te roddelen. Ze deden daarna alsof ik vrienden had gemaakt. En ik was superblij. was. Want uiteindelijk kwam ik erachter dat er een klassen app was gemaakt waarin allemaal foto’s van mij werden gestuurd, mensen kwamen me uitschelden bij me huis en ik werd drie keer in elkaar geslagen toen ik buiten ging spelen.

Ik begon zo hard aan mezelf te twijfelen, en uiteindelijk wist ik gewoon dat het mijn schuld was. Ik begon mezelf te snijden. Op groep 8 kamp was het nog erger, een kind had me samen met een andere in een zwembad onder water gehouden in de hoop dat ik verdronk. Achteraf had ik dat zelfs misschien gewild, ik weet het niet.

Ik dacht dat het niet erger kon worden maar in de brugklas wel. Ik kreeg vrienden die weer hetzelfde deden: mij gebruiken.  Uiteindelijk begon ik ook aan me identiteit te twijfelen of ik misschien trans was, want ik ging met jongens om die wel chill leken. Niks van waar natuurlijk, want die 4 hebben me weer in elkaar getrapt, prullenbakken over me hoofd gezet, daar foto’s van gemaakt, stoelen naar me gegooid en dat ging lekker zo door.  Iedereen leek me te haten en uit te kotsen. Mijn ouders wilden niet dat ik trans was en hebben daarvoor naar me geschreeuwd. Ik ben suicidaal geworden daardoor. Mijn broertje zei dat hij me nooit meer wilde zien op een gegeven moment, toen de zussen van zijn vrienden hem uitlachen omdat hij mijn broertje was. 

7 november 2024. De dag dat ik probeerde van de wereld te ontsnappen. Mijn ouders kwamen erachter toen ze me mezelf zagen knijpen in me nek. Ze hebben me naar een mentaal ziekenhuis of hoe je dat ook noemt gestuurd.  ben er 20 weken geweest, echt beter werd het niet. Gelukkig hoefde ik er niet te slapen, omdat de artsen me de voordeel van de twijfel zagen. Ze hebben me er wel gehouden door de littekens op mijn armen en benen.

In de zomer van 2025 ben ik nog een vriendengroep kwijt geraakt omdat ik uit kwam als non binair. Me ouders accepteren me nog steeds niet maar ik ben het wel gewoon. Ik weet steeds meer wie ik ben, ookal heb ik mezelf nog steeds liever niet hier.

Deze voorjaarsvakantie, 2026, ben ik aangerand door iemand die ik ooit online had ontmoet en ik van dacht dat ze veilig was. Ze heeft me daar beneden aangeraakt, me gezoend terwijl ik het niet wilde. Diezelfde dag 147 doodsbedreigingen van haar (online) vrienden gekregen omdat ik niks met haar wilde, terwijl ze dacht dat ik op haar was. (ben pansexual)

Ik probeer inmiddels hierover te praten met mijn natuurkunde docent, hij weet alles van mij maar ik vind het nog steeds heel moeilijk. Elke keer als er iets een beetje beter gaat is het snel over. Ik weet dat het leven een cadeau is, maar ondanks dat wil ik er eigenlijk nog steeds van af. Ik weet niet meer wat ik moet doen en ook niet hoe lang ik het nog volhou om iedereen blij te houden… want ik heb liever mezelf gebroken dan onschuldige mensen. MIjn grootste angst is dan ook om mensen pijn te doen.

Hulp is echt welkom, daarom ben ik hier. Vragen ook. Je kan ze stellen onder dit topic en ik zal ze zo snel mogelijk beantwoorden als je denkt me daarmee te helpen.

Ik hoop dat ik kan blijven, ik wil niemand teleurstellen, maar ik heb het gevoel dat ik dat doe met mijn aanwezigheid hier.