Hoi papa en mama,

Jullie hadden mij nooit moeten krijgen.
Althans, niet als dit jullie idee was van ouderschap.
En niet als jullie dit met mij van plan waren.

Want ik ben basically geboren om stukgemaakt te worden.
En dat is gelukt, hoor.

Ik ben kapot.
Niet een beetje.
Niet “ik heb het moeilijk”.
Nee.
Kapot in m’n kern. In alles wat ik ben.

Papa, wat bén jij?
Wat is er met jou?

Ik snap het gewoon niet.
Je vertelde mij zelf dat ik vijf dagen oud was de eerste keer dat je het deed.
Alsof het iets is om trots op te zijn.
Alsof het dan maar oké is, omdat het al sinds m’n geboorte zo gaat.

Maar hoe kun je zoiets doen met een baby?
En overigens ook met een peuter, kleuter, kind…???!!!

Ik snapte niks.
Ik wist niet wat misbruik was.
Ik wist niet wat grenzen waren.
Ik dacht dat het hoorde.
Want ja, ik wist ook niet beter.

Dus ik groeide op in angst, zonder te weten waarom.
Elke nacht was ik bang om dood te gaan.
Ik was bang voor de trap in de nacht.
Bang voor je stem, en voor je handen.
Ik was bang om dingen fout te doen.
Want ik dacht dat ik een slecht kind was.
En dat ik het zelf veroorzaakte.

Ik heb niks gezegd. Tegen niemand.
Want dat mocht niet van jou.
Totdat ik tien was ofzo.
Er kwam een klein besef dat het niet zo hoorde.
Dat andere kinderen dit niet meemaken.
Dat andere vaders niet zo zijn.

Ik heb lang nagedacht en besloot het tegen mama te zeggen.
Ik dacht: als ik het aan mama vertel, dan redt ze me.
Dan stopt het.
Dan komt het goed.
En dan kunnen we ‘gewoon’ verdergaan, met z’n drieën.

Ik weet nog precies hoe het voelde.
Ik kon wel kotsen, gewoon.
En nog steeds, als ik eraan denk.

Ik vertelde het…
Je keek me aan alsof ik gek was.
Alsof ik loog.
Je zei:
“Doe nou gewoon rustig.”
“Laat papa maar gewoon.”

En ik denk dat dát het moment was waarop alles echt instortte.
Want ik wist toen dat ik niemand meer had.
Helemaal niemand.

Toen wist ik het zeker: het is mijn schuld.

Ik vraag me af:
Heb je het al die tijd al geweten?
Wist je het gewoon?
Boeide het je niks?
Vond je papa belangrijker dan mij?

Je negeerde het gewoon.
MAAR JE WIST HET.

Waarom?
Voor het plaatje?
Voor de rust?
Voor de mooie vakanties?
Voor jullie werk?
Voor jullie imago?
Voor jullie huwelijk?

Maar waar was ik in al die ideeën?

Pas anderhalf jaar later kwam het uit. In de eerste klas.
Niet omdat ik durfde.
Of omdat ik ineens sterk was.

Een docent merkte iets.
Ik weet niet wat.
Een opmerking?
Een blauwe plek?
Mijn afwezige blik?
Ik weet het niet.

En toen kwam Veilig Thuis.
Ze kwamen me halen.
Zomaar.
Zonder waarschuwing.
Uit de klas.
Alsof ík iets had gedaan.

Ik werd meegenomen naar een kamer waar twee vreemde vrouwen zaten.
De zorgcoördinator van school en mijn mentor.
Ik begreep er helemaal niks van.

Toen begonnen ze met praten.
Na de eerste zin heb ik niks meer gehoord.
Ik was compleet uitgeschakeld
en vanbinnen volledig in paniek.

Ik was zó in de war.
Ik dacht dat ík iets fout had gedaan.

Ze namen me mee in een politieauto.
Ik moest heel hard huilen en was doodsbang.
Ik schaamde me kapot.

Wat zou iedereen van me denken, als ze me huilend in een politieauto zien?

Ik ging nog één keer langs huis.  Al wist ik niet dat dat de laatste keer zou zijn.
Ik moest spullen pakken en in vuilniszakken doen.
Een mevrouw hielp mij en de politie stond beneden.
Ik hoorde jullie.

Toen ik naar beneden ging, zag ik jullie nog.
Ik huilde en schreeuwde en wilde naar jullie toe.

Jullie stonden daar en zeiden niks.
Pijnlijk.

Ik werd meegenomen naar weet ik veel waar.
Ik kwam op een groep.
Een plek waar het beter zou zijn.
Alsof dat veiligheid zou zijn.

Ik kende niemand.
Het was kil en lelijk daar.
Niemand wist wat ik had meegemaakt.
Ik moest daar slapen.
Ik was bang.
Ik sprak niet.
Ik at niet.
Ik deed niks.
Compleet in de war.

En toen, een dag later: het onderzoek.
Ik moest naakt in een kamer staan.
Er stonden vier mensen om mij heen.
Ze zeiden dat het “procedure” was.
Dat het “moest voor de aangifte”.

Maar voor mij voelde het als opnieuw misbruikt worden.
Vreemde ogen.
Camera’s.
Handen.
Vragen.

Ze zeiden dat ze me wilden helpen,
maar het voelde als straf.
Alsof ik schuldig was.

En toen moest ik het allemaal vertellen.
Aan mensen met formulieren.
Vragen.
Vragen.
Vragen.
Details.

Maar ik wist het zelf allemaal nog niet eens.
Ik begreep het niet.

En toen kwam de rechtszaak.
Jij, papa, moest de gevangenis in.
Ik vond het zielig voor je.
En ik dacht dat het mijn schuld was dat je daar in moest.

Maar mama…
Jij hoefde niet.
(Gelukkig?)

Maar waarom eigenlijk niet?
Waarom mocht jij gewoon verder?
Waarom mocht jij doen alsof jij ook slachtoffer was?

Je was erbij.
Je hebt me laten zitten.
En je deed niks.
Je hebt gezegd dat je het niet wist.

Dat is niet waar.

En nu ben ik vijftien.
En zit ik ondertussen al een tijd in de jeugdzorg.

Eigenlijk ook net een soort gevangenis.
Ze noemen het een “woongroep”.
Klinkt best decent.
Is het niet.

Niks is vast.
Groepsleiding komt en gaat.
Iedereen doet alsof ze “er voor je zijn”,
maar niemand blijft.

Ze zeggen dat “het niet mijn schuld is”.
Maar waarom zit ik dan hier
en zijn jullie ondertussen waarschijnlijk gewoon weer verder gegaan met jullie leven?
Zonder mij...

Ik ben vijftien.
En ik voel me duizend.
Ik heb dingen meegemaakt waar geen taal voor is.

Maar ik schrijf het toch.

Ze zeggen dat ik “complexe PTSS” heb.
Geen grap.
Alsof ik gewoon een stoornis bén.

Ik heb herbelevingen en paniekaanvallen.
Ik slaap slecht.
Altijd nachtmerries.

Altijd jouw handen, papa.
Altijd jouw blik en woorden, mama.
Altijd dat gevoel van schaamte dat ik niet van me af krijg.

Ik haat aanraking.
Maar ik wil knuffels.
Ik wil liefde,
maar ik durf niemand te vertrouwen.

Ik heb moeite met eten.
Soms wil ik verdwijnen.
Of dood.
Soms wil ik m’n lichaam straffen.

Want ik voel me vies.
Altijd vies.
Maar niet de vies die je eraf kunt wassen in de douche.

Mijn groepsleiders zeggen:
“Je bent veilig nu.”

Wat betekent dat?
Veilig is iets voor kinderen die dat ooit gekend hebben.
Voor kinderen die in slaap vielen zonder stress en angst.
Voor kinderen die niet geleerd hebben dat stilte gevaar betekent.

Jullie hebben een kind gekregen.
En jullie hebben dat kind vermoord.
Zonder wapens,
maar met stilte,
en seksueel geweld.
Ook met woorden,
en met niks doen.

Soms mis ik jullie.
Niet echt.

Maar het idee van ouders.
Van thuiskomen.
Van iemand die vraagt hoe m’n dag was.
Die zegt dat ik belangrijk ben.
Die me een knuffel geeft en zegt dat ik veilig ben.

Maar nu ben ik een jongen zonder thuis.
Zonder gezin.
Zonder vertrouwen.

Ik haat jullie.
Ik haat dat ik aan jullie denk.
En ik haat mezelf dat ik soms nog hoop heb.

Ik begrijp jullie niet.
Ik snap mezelf niet meer.

En ik weet niet of ik het ooit ga snappen. Of of het überhaupt zin heeft om te snappen.

Jullie hebben een kind gekregen.
En hem kapotgemaakt.

Gefeliciteerd.

Groetjes,

Lev, jullie zoon, of wat daar van over is

brief voor mijn ouders

hoi mama hoi papa ik hou zooo veel van jullie maar ik word echt deprie weer

elke keer krijg ik de schuld voor dingen die ik niet heb gedaan jullie weten dit niet maar ik was zo deprie toen papa in de gevangenis moest school ging slecht ik ging mijn vrienden weg stoten ik kreeg elke dag ruzie met mama en u ging me uitschelden terwijl ik met me eigen problemen zat

ik ben sexueel misbruikt door een familielid en jullie weten dat niet en zelfs ook door me eigen fck zus ik heb zelfs brieven gemaakt voor vrienden en familie voor als ik mezelf dood maak ik ben zo kapot van het leven ik wil zo graag dood gaan en vrij leven zonder ruzie

ik ben ook onzeker over mijn lichaam mijn dijen zijn te groot vind ik mijn cijfers moeten elke keer goed zijn ik mag naar een hogere niveau maar ik wil naar mavo -havo en niet naar havo maar het moet van papa

hij is wel gelukkig uit de gevangenis maar nogsteeds ik ben bang dat het weer gaat gebeuren jullie weten niet eens dat ik mezelf ging snijden ben nu wel 156 dagen schoon dus ben super trots op mezelf ik praat tot mezelf alsof ik een hele andere leven heb andere familie , andere levensverhaal etc  en jullie behandelen me anders omdat ik de middelste ben elke keer moet ik dingen doen of is het mijn schuld maar ja ik wou dat even zeggen doeii 

Liefs N 

kusjes N 

Loveeee youuuuu

Hoi ​@anoniem0201,

Wat een lastige situatie voor je. Heel goed dat je hier je verhaal deelt en steun zoekt. Onthoud dat je er niet alleen voor staat. Je kunt met De Kindertelefoon elke dag van 11:00 tot 21.00 uur bellen (0800-0432) of met ons chatten als je anoniem je verhaal wil delen of samen met de Kindertelefoon wil kijken hoe je je situatie kunt verbeteren. Ook kan je voor hulp of ondersteuning contact opnemen met 113 Zelfmoordpreventie via www.113.nl.  Zij zijn 24 uur per dag bereikbaar via telefoon en chat.

In Vlaanderen is er ook een hulplijn, waar je kunt bellen, chatten en e-mailen. Hun website vind je via https://www.vlaanderen.be/organisaties/zelfmoordlijn. Ook zij zijn dag en nacht bereikbaar.

Heel goed van je dat je dit durft te vertellen!

Veel sterkte,

Mariska (De Kindertelefoon)

,

Brief voor mijn opa.

Lieve opa ik hou van je. je was altijd een lieve en wijze man.  Maar je dementie heeft je over genomen en nu ben je je zelfbeheerzing kwijt. 

En ik weet dat je het niet bent als je schreeuwt en boos bent. Ik weet dat je het niet bent als je zo nors doet. Ik weet dat je het niet bent. Maar het doet zoon zeer.

En soms zie ik je heel even door dat duistere gordijn van dementie heen. En ik wil blijven komen omdat ik je wil zien. wanhopig blijf ik opzoek maar je zit te goed verstopt. En ik weet dat je dit niet gewilt had en iedereen zelfs jij zelf zegt dat het beter zou zij als je dood was. Omdat jij dit niet bent maar ik wil dat niet omdat er ergens in mij de hoop zit dat je beter woord . En mijn gezonden verstand weet dat dat niet meer kan maar ik blijf hoop houden. Ik hou zo veel van je aar waarschijnlijk ben je dat zo al weer vergeten. 

Groetjes je kleindochter  (onthoud alsjeblieft alsjeblieft wie dat is)

Hey,

Gewoon een brief aan mezelf, ik mis hoe je vroeger was. Onbezorgd, jij nam de wereld hoe die was. Je werd gepest, was gestressed en had het zwaar. Maar jij zocht het mooiste en leefde voor je dromen. Je dromen om later bij de politie te kunnen, om een hond te kopen en gelukkig te worden. Jij vocht voor je dromen… Je maakt een hoop mee en had een hoop lef. Je was bijdehand en haalde streken uit. Je kon er mooi over vertellen in het topic over bloopers. Je vertelde het in kleuren en geuren. Je was vrolijk, ookal was je leven zwaar. Ookal werd je vaak niet gezien, werd je niet begrepen, werd je gepest en had je geen vrienden. Ookal was het thuis niet altijd fijn. Jij zag de mooie dingen, de mooie mensen. Ik mis je en ik wil je terug, want ondaks dat het leven voor je zwaar was, ging je door en kon je nog genieten.  Jij was een ongeleid projectiel, zoals ​@MickeyMouse je noemde. Dat was jij en dat mis ik. Niemand begreep jou, je was raar en snapte sommige basisdingen niet. Je vond school saai en hoefde nooit te leren. Je wilde aandacht, maar vroeg het nooit. Want mensen waren al zo druk. Het spijt me dat ik je daar doorheen heb laten gaan. Ik had je moeten sparen, want jij was de sterke versie, nu is alleen nog maar een ‘ik leef voor andere, anders was ik allang dood’ versie over.  Ik mis je. Ik mis je als ik oude reactie van me andere account lees. Ik mis je als ik oude gedichten lees. Jij hield van pa, hoe gemeen hij ook kon zijn. Ik ben boos op pa, ookal hou ik nog steeds van hem. 

De ik van nu is te kapot, te gebroken, te moe om nog te vechten. Waarom dromen voor een baan bij de politie, ik ben toch niet goed genoeg. De ik van nu mist de liefde voor het schrijven van verhalen, de ik van nu is achteruit gegaan met het schrijven. De ik van nu kan niet meer. De ik van nu wilt niet meer. De ik van nu haat eten en ziet een ijsje niet meer als lekker, maar als 150 calorieën. De ik van nu mist je, ik wil je terug.  Jij was mooi en lief, gaf om anderen. De ik van nu is te lief en geeft te veel om anderen. Jij had trauma’s en pijn, maar je kon eromheen leven, de ik van nu kan dit niet meer. Ik mis je en ik zou je haast smeken om terug te komen, maar ik weet dat dat jou zou breken. Dus ik tover maar een lach op me gezicht en denk terug aan jou en je mooie momenten en je domme streken. 

Ik mis je, en ik zou er alles voor over hebben om je terug te krijgen. Jij had een zwaar leven, maar je kon er mee leven, ik kan dat niet. Dat is het verschil tussen ons. Lieve kleine meid, ik mis je, meer dan wat dan ook.

…, ik mis je zó veel, op de laatste jaren van mijn nieuwe basisschool werd ik op school met rust gelaten, ik had zelfs vriendinnen! Ik was zo blij dat ik niet kon zien wat ze met mij deden, mij gebruiken en gewoon persoonlijke dingen doorvertellen, daarom was de eerste echt een hel, niet dat het nu beter is of zo. Ik ben zo alleen, ik kan het niet meer. Niemand die ooit vraagt hoe het gaat of überhaupt interesse toont in mijn leven. Ik probeer mensen echt minder te vergeven maar het is zo lastig, ik hoor ze gewoon shit over mij praten en nog meer dingen, ik wil zo graag vriendinnen, of nou ja… ik wil erbij horen! Ik lijk er soms wel door geobsedeerd, dit klinkt misschien wat raar. Ik probeer zo aardig en sociaal mogelijk te doen en als ze een keer vragen of ik mee wil fietsen naar LO, een schoolopdracht met ze wil doen of andere dingen is het enige wat ze proberen roddels uit me te krijgen, over mij natuurlijk en hoppa, de hele school weet het weer en raad maar wie er weer gepest word. Ik ben zo dom dat ik dat niet zie op het moment zelf. Ik vergeef ze gelijk, wie wil er nou bevriend zijn met mij als ik verdrietig ben? Buiten school is het nog steeds niet rustig. Sommige jongens en meiden uit mijn klas pesten mij ook gewoon buiten school.Ik ben nu dus ik heel anders, je kende me misschien als het vrolijke meisje, maar jeetje, dat was ik dan wel 3 jaar geleden, misschien zelfs 4. Na jou dood ben ik mezelf niet meer geweest, zonder jou voelt het alsof er iets mist in mij. Als ik wist dat het de laatste keer zou zijn dat ik je zag had ik het zo anders gedaan, ik zou je zo graag alles willen vertellen, school, hockey, papa en mama die gescheiden zijn, mijn nieuwe nichtje en mijn gezondheid die achteruit gaat, maar dan word dit een té lang bericht. Rust zacht lieve overgrootmoeder, ik hoop dat je daarboven gelukkig bent met je dochters en je man, ik zou mijn oma (jou dochter) zo graag gekend willen hebben, ze was vast net zo als jij! Je was m’n favoriete persoon❤️kusjes van je kleindochter, ik mis je zo erg! Ik zou er ALLES voor over hebben om nog een keer met jou te kunnen praten. Ik hoop dat je dit op de een of andere manier ziet, ik heb je harder nodig dan ooit!