Heyhey,

Ik heb een probleempje. Ik heb namelijk ruzie met mijn beste vriendin. Het begon zo:

De vriendin (laten we haar X noemen) kwam aan het begin van dit schooljaar in onze klas, nadat ze niet over was gegaan. We hadden elkaar wel eens gezien en wel eens gepraat, maar we kenden elkaar niet echt goed. Ik heb zelf moeite met vrienden maken en ik wist uit ervaring hoe lastig het kan zijn om in een nieuwe klas terecht te komen, dus ik probeerde een beetje extra vriendelijk te zijn. Na een tijdje groeiden we wat dichter naar elkaar toe en deden we ook projecten op school samen. Na ongeveer 3 maanden voelde het echt als vriendschap. Een van haar andere vriendinnen had me aan het begin wel al gewaarschuwd dat ze soms snel agressief wordt. Ik merkte daar eerst niet zo veel van, maar uiteindelijk merkte ik het wel. Als iets niet precies ging zoals zij het wou/eerlijk vond werd ze boos en die frustraties uitte ze op mij. Ze bleef urenlang ranten (weet niet of ik het goed schrijf) over haar ouders, docenten, andere leerlingen en nog meer. Ik was het 75% van de tijd wel met haar eens, maar niet altijd. Als ik het niet met haar eens was werd ze een beetje geïrriteerd en liep ze weg. Ik accepteerde het altijd wel tot op het punt dat docenten zeiden: “Je hoeft haar niet altijd te steunen en alles te accepteren”. Alleen omdat het mijn enige vriendin was werd ik een beetje “blind”. Ik accepteerde alles gwn. Ik wist dat ze met professionele hulp aan agressie werkte, dus ik bleef haar ook maar nieuwe kansen geven. Een paar dagen geleden fietsten we samen en ze was weer boos over iets wat haar vader had gezegd. Ik zei zachtjes dat ik het eigenlijk wel met haar vader eens was, en ze werd heel boos. Ze zei: “Ik zit gwn te ranten ok!". Op dit moment werd ik eindelijk boos. Ik riep terug: “dus ik ben alleen maar goed voor jouw frustraties en als ik het niet met je eens ben dan word je boos?”. Ze fietste boos weg naar school en ik stond daar maar. Ik begon uit verdriet en boosheid te huilen en ik ben toen alleen naar school gefietst. Op school probeerde ik mezelf onder controle te houden maar het lukte niet. Ik kon er niet aan denken dat ik zo naast haar moest zitten in de les. Ik werd misselijk en ik heb me toen maar ziek gemeld. Toen ik thuis kwam heb ik veel gehuild en gedacht: “ik heb nu weer 0 vrienden”. De volgende dag ging ik met een rotgevoel naar school en ze was er niet, en sindsdien hebben we niet gepraat.

Ik weet echt niet wat ik moet doen: Ben ik te hard geweest of moest ik na bijna ¾ jaar een keer voor mezelf opkomen? Ik wil het graag goedpraten want ik wil onze vriendschap terug! 
Ik ben alleen niet heel goed in sociale situaties en ik wil er niks onaardigs uitflappen ofzo.

Heeft iemand hier tips? BTW sorry dat het zo lang is maar kon niet korter

Alvast bedankt! ❤️