Hey allemaal! Ik weet even niet hoe ik verder moet met mijn situatie thuis dus ik dacht ik deel het hier (sorry het is best lang) 

Ik ben net 15 jaar oud, en ik heb nou al bijna de helft van mijn leven problemen met mijn ouders. Ik zal zo zeggen wat er is maar ik heb het nu al heel lang in me gehouden omdat ik dacht, ja, ze zijn niet gewelddadig of zo en ze geven me wel onderdak en eten en zorgen best goed voor me, dus ik zal wel overdrijven. Alleen de laatste paar maanden wordt het steeds erger en het begint dus een probleem te worden voor mij mentaal gezien. 
 

Het zit dus zo, laten we starten met mijn vader. Hij is geen emotioneel gericht mens, dat is altijd zo geweest, maar soms heb ik het gevoel dat hij daarom onze (ik en mijn zusje van 10) gevoelens niet serieus neemt. Ik ben van jongs af aan een best sensitief persoon, en huil dus snel een veel zelfs als ik dat niet wil. Maar hoe vaak ik dat ook aan hem uitleg, doet hij altijd alsof ik zwaar overdrijf. Ik ben het met hem eens dat ik soms te snel huil, maar ook al leg ik meerdere keren uit hoe dat komt, begrip komt er niet. 
En dat is maar 1 voorbeeld, als ik hem wil aanspreken dat ik het niet eens ben met hem over iets, of als ik wil laten weten dat bepaalde dingen die hij doet/zegt mij pijn doen, wuift hij het snel weg en begint hij over iets anders terwijl hij hopelijk nu wel weet dat confrontatie lastig is voor mij.

Mijn problemen met mijn vader duren al langer maar voordat ik naar mijn moeder ga zal ik wat context geven, 3 jaar geleden zat ik in de eerste, net uit een klas van groep 8 waar niemand mij mocht en ik mijn 2 beste vriendinnen had verloren aan het meisje wat ons alle drie pestte, dus ik was al down, maar nieuwe school nieuwe kansen! Nee dus, ik was zo desperate voor vrienden dat ik me vastklemde aan het enige meisje wat mij zou accepteren, omdat zij ook geen vrienden had. Grootse fout van mijn leven. Zij had mentale problemen wat op zich geen red flag zou moeten zijn maar haar problemen en het feit dat ze me soort van had opgesloten met haar dmv gaslighten zorgde ervoor dat mijn mentale gezondheid sterk achteruitging, het kwam tot een punt dat ik er niet meer wou zijn, gelukkig had 113 mij toen geholpen, maar alsnog ging het niet goed met mij in die tijd.

nou oké, mijn ouders wisten niks van mijn mentale problemen, ze hadden het kunnen weten door mijn gedrag maar noemde me “een typische puber”.. dat neem ik hun niet kwalijk, ik kan begrijpen dat voor hun de term mentale gezondheid best een vreemd concept is in die tijd. Maar we gaan nu even naar het heden, veel meer media coverage over mentale gezondheid onder tieners btw. De afgelopen jaren had ik periodes waar het goed met mij ging, en heel slecht.. de afgelopen 3 maanden was zo’n slechte periode, ik heb inmiddels een hele goede vriendengroep dus dat is het probleem niet, maar ik heb gewoon geen zin om ook maar iets te doen en er is maar een enkel ding wat mij iets van blijheid brengt. Samengevat: ik voel me alsof ik in survival stand sta in plaats van echt leef. Mijn moeder moet er iets van gemerkt hebben.. want elke dag moet ze het hele huis eraan herinneren dat ik in haar ogen “zeer chagrijnig ben”  Meestal vind ik dat zwaar overdreven, maar ik zal je nu een paar voorbeelden geven van situaties:

1. Ik stond in de keuken eten te maken met mijn koptelefoon in. Ze begon met mij te praten, ik zette mijn koptelefoon af en zei dat ik naar een podcast aan het luisteren was en haar niet zou kunnen horen/ met haar zou kunnen praten. Ze zei oké sorry. 10 seconden later begint ze vanaf de andere kamer tegen mij te praten over iets wat ik niet kon verstaan, dus ik zei gewoon oké en stak mijn duim op. Nou toen was de hel open volgens haar, want “(naam verwijderd door de Kindertelefoon) was weer eens chagrijnig”
2. op een hele slechte dag voor mij lag ik gewoon in mijn bed, ze kwam naar mij toe en vroeg, wil je met ons mee naar de winkels, ik durfde gewoon nee te zeggen, schrokkerend he? Maar blijkbaar was het feit dat ik nee zei op haar vraag genoeg bewijs om te kunnen declareren dat “(naam verwijderd door de Kindertelefoon) weer s chagrijnig is” met de grootste zucht en dat haar hele dag nu al verpest is door “mijn humeur” 

ik heb nog veel meer situaties, dit zijn nog niet eens de ergste, maar ik weet niet hoe ik die in woorden kan omzetten. Ik ben er gewoon compleet klaar mee. Als ik het tegen hun probeer te communiceren dan eindigt het altijd met mij in tranen en hun boos en in denial. 
enige tips met hoe ik hiermee kan omgaan?