Pesten, aanranding, school, suïcidaal, SH: Mijn leven

Hey, ik ben een meid van 16 en het gaat al een tijd niet helemaal goed met mij. Het probleem is alleen dat ik geen hulp kan vinden en/of dat de hulp die ik krijg niet helpt.

Ik zal jullie een kijkje laten nemen in mijn leven...

Vanaf groep 3 tot halverwege de 4e klas op het middelbaar (examen jaar, 2026) ben ik gepest geweest. Het begon bij mijn juf die geen begrip toonde en mij telkens op de gang neer had gezet, hierdoor heb ik een zware leerachterstand opgelopen. Vanaf groep 4 tot groep 6 ben ik gepest door 3 jongens verspreid over 3 klassen, de oudste zat in het eerste jaar al in groep 7-8 en de jongste zat bij mij in de klas (gr.4). Ik werd in elkaar geslagen, uitgescholden, bedreigt. Noem het maar op. De school deed er niks aan behalve gesprekken voeren die niks oploste.

Door dit alles heb ik heel erg last gekregen van faalangst, paniekaanvallen, woedeaanvallen/agressieproblemen, moeite met school en dan voornamelijk lezen.

Toen ik eindelijk van die jongens af was kreeg ik gezeik in mijn nieuwe klas (gr8). Ik werd buitengesloten en als ik vrienden maakte was het niet lang voordat ze tegen mij keerde of ervoor zorgde dat andere tegen mij keerde. Ik heb ook veel fouten gemaakt, dat weet ik, maar ik verdiende het niet om zo behandeld te worden. Ik was namelijk helemaal nieuw in die klas en kende oprecht maar 2 mensen. Ik ben ook met maar 1 vriend van de basisschool afgegaan toen.

In deze periode was er thuis ook heel veel gezeik, het was ook in de Corona tijd. Er waren veel ruzies in huis. Ik was toen 11 en begon ook ouder te worden en mezelf te leren kennen, maar mijn ouders konden daar lastig mee omgaan. Al helemaal door de dingen die ik heb meegenomen van de basisschool. In gr8 begon ik ook aan SH te doen door alles wat er steeds gebeurde.

Op de middelbare was het 10x zo erg. Ik kreeg alleen maar problemen met docenten en klasgenoten. Het is niet gek, iedereen komt op een nieuwe school, wilt een rol krijgen en zichzelf laten zien aan de rest. Dan bots je nou eenmaal soms. Maar het heeft wel een verkeerde knop ingedrukt in mij... Ik heb in mijn 1e jaar 15 rode kaarten gekregen omdat het mij na een half jaar niks meer kon schelen. Ik maakte ruzie met docenten, vocht met klasgenoten, gaf een grote mond voor geen reden, ik kreeg zelfs ruzie met de baliemedewerkers als ik te laat was. De eerste heeft er echt voor gezorgt dat ik een slechte naam kreeg bij mensen. Ik was bekend in de school, maar niet voor de goede redenen.

Mijn tweede jaar was een beetje hetzelfde alleen dan meer problemen met docenten.

De eerste en tweede hebben mij helemaal kapot gemaakt van binnen. Ik voelde me leeg. En als ik mij niet leeg voelde dan wel boos. Eind eerste/begin tweede begon ik weer met SH. En deze keer was het niet gewoon voor het uittesten, dit was legit. Ik was verslaafd geraakt.

Thuis werd het alleen nog maar erger. De ruzies met mijn ouders, voornamelijk mijn moeder, liepen uit de hand tot het punt waar ik maar beter naar buiten kon vluchten voor een paar uur. Mijn ouders begonnen al op te merken dat het niet helemaal goed ging met mij. Ik was niet meer hetzelfde. Ik at niet, sliep alleen maar overdag, was snachts wakker, kwam telkens te laat voor school, ik sprak niet, als ik wel sprak dan kwam er meteen ruzie of dan was mijn gezicht gewoon leeg. Ik heb in deze tijd ook heel vaak overwogen om een einde eraan te maken, maar had uiteindelijk geen gedoelde poging gedaan.

Aan het eind van de tweede werd bekend gemaakt dat ik mijn derde jaar in een "probleem klas" moest doen omdat ik een tweede kans had gekregen maar mijn gedrag niet goed genoeg was. Ik dacht er niet veel van, ik was alleen maar blij dat ik over was naar jaar 3.

Jaar 3 was wel de druppel. Ik kwam in een klas met 9 jongens en 1 ander meisje. De eerste week was het al chaos, 5 van de 9 jongens begonnen seksuele opmerkingen te maken, ons als meiden ongepast aan te raken, ons te beledigen om wat dan ook en, naar mij, racistische opmerkingen te maken. Binnen 2-3 maanden waren 2 van de 9 jongens naar een andere klas gegaan omdat de school vond dat ze helemaal niet in een "problemen klas" hoorden.

Er waren nog 7 jongens en 2 meiden over. Diezelfde 5 jongens bleven maar doorgaan. Ik werd nogsteeds aangeraakt op seksuele manieren en agressief aangeraakt, zoals mij mijn keel gepakt worden en tegen de muur gedrukt worden zodat ik geen lucht kreeg.

De school deed hier niks aan, het maakte niet uit wat we zeiden.

Ik werd geschorst omdat ik een racistische opmerkingen naar mijn hoofd kreeg en daarop heb gehandeld met geweld. De school had beloofd ervoor te zorgen dat het niet nog een keer gebeurde, maar daar was alles aan gelogen.

Ik was helemaal op. Ik begon te spijbelen, ik versliep mij minstens 2x per week, ik kwam bijna dagelijks huilend thuis, ik melde mezelf ziek na 2 lessen en ik smeekte mijn ouders vaak om thuis te blijven van school.

Het ging al slecht met me na die eerste 2 jaar en dit had het alleen maar erger gemaakt. De SH werd erger en de suïcidale gedachten ook. Het begin van mijn geweldadige visuele gedachten is hier ook tot stand gekomen. Ik stelde mij telkens voor hoe ik mensen pijn kon doen (vooral op school) tot in de laatste detail. Ook visuele gedachten van hoe ik mijn eigen leven eindig begonnen hier heel duidelijk in mijn hoofd te spelen met daarbij ook de reacties van mijn ouders. Ik begon mij zelfs voor te stellen hoe ik was bij mijn ouders kon doen. Dit kwam omdat mijn agressieproblemen/emotieregulatieproblemen steeds erger begonnen te worden.

1 van de jongens liet mij tijdens de les pornografische afbeeldingen zien en vroeg of wij dat samen na konden doen. Ik had daar direct een melding van gemaakt waardoor hij geschorst werd en 1 van de 5 was uitgeschakeld.

Helaas hadden die andere jongens de hint niet begrepen. Dagelijks kreeg ik tientallen beledigende, racistische of seksuele opmerkingen naar mij toe. Werd ik aangeraakt zonder toestemming en voelde ik mij gewoon niet meer veilig op school. Ik verloor mijn interesse in alles behalve slapen. Ik ging niet eens meer naar buiten toe met vrienden.

Thuis was het op een punt gekomen waarbij het zo erg uit de hand was gelopen dat de politie erbij was betrokken en ik niet thuis kon slapen door hoe fysiek het was geworden.

De volgende dag op school was ook hell. De opmerkingen bleven maar komen. Thuis was mijn moeder erachter gekomen dat ik suïcidale gedachtens had. Ik moest met GGZ in gesprek daardoor alleen hulp heb ik niet gekregen.

Gelukkig had ik op school 2 docenten die mij super erg steunde. Ik mis hun super erg nu ik van school af ben🥹

School greep eindelijk in toen ik in een gevecht terecht kwam met 3 van de 5 jongens. Ik was zomaar geduwd en geslagen waarna ze met eerst 2 mij begonnen uit te schelden en te slaan, 1 had zelfs op mij gespuugd. Die andere was aan het bemoeien en ik zat zo hoog in mijn emoties dat ik hem ook een paar tikken had gegeven, helaas eigenlijk.

Gelukkig vond de school het nu ook genoeg en hebben ze de klas verspreid over andere klassen, en een 3 van de jongens van school gestuurd.

Het was moeilijk. Nog maar 4-3 maanden school over en nu nog in een andere klas komen... Gelukkig was het een leuke klas! Op 1 iemand na...

Een meisje was jaloers op de band van dat meisje uit de oude klas en ik. Ze probeerde ons uit elkaar te halen, maar dat lukte niet. Nadat we haar waarschuwingen hebben gegeven en de school erin hebben betrokken zijn er mensen op ons afgestuurd om ons te bedreigen. Helaas is het uitgelopen tot, alweer, een gevecht. 4 dagen schorsing, aangifte tegen gekregen, naar Halt gestuurd en verplicht in therapie... Die therapie hielp totaal niet trouwens ik werd er alleen maar ziek van. Het 3e jaar mocht ik leuk afsluiten door seksueel misbruik te ervaren van een oude schoolvriend... Het 3e jaar was mijn breekpunt.

Het 4e jaar (examen jaar) liep gelukkig best rustig. Hier en daar wat ruzies en gesprekken maar het was niet heel erg. Het enige wat erg bleef was mijn mentale gezondheid. Ik kon mezelf niet meer tegenhouden om geen SH te doen. Na 5-6 maanden had ik een relapse...

Vanaf december 2025 was ik echt in het diepste punt gekomen. Thuis ging alles slecht en ik was oprecht klaar om te gaan en er een einde aan te maken. Naast het suïcidale stukje begon ik ook impulsief gedrag te vertonen. Ik begon uit het niets boos te worden en dingen te schreeuwen die niks met de situatie te maken hadden, ik liep telkens het huis uit of ik maakte dingen kapot. Zodra ik weer 'normaal' was wist ik niet eens meer wat de reden van mijn gedrag was. Soms herinnerde ik niet eens meer wat ik had gedaan of wat er allemaal was gezegd.

2026. Het SH liep uit de hand en het begon op te vallen. De truien, vesten en de manier waarop ik bewoog. Mensen begonnen het te zien, behalve mijn familie. Die waren te druk met focussen op mijn gedrag, niet de reden ervan. Op school ging het niet goed, thuis ging het niet goed zelfs op sport ging het niet goed. Ik werd buitengesloten door mijn team en behandeld als minderwaardige door zowel de trainers als teamgenoten en hun ouders.

Ik begin super onzeker te worden over mezelf. Ik probeerde mijn moeder ervan te overtuigen dat er iets mis was met mij (ben ik nogsteeds van overtuigd heel eerlijk gezegt) en ik was bang voor mezelf omdat ik zovaak situaties had gehad waarna ik geen herinneringen meer had ervan. In deze tijd begon ik verslaafd te raken aan wiet roken...

Na een goed gesprek met een vriend had ik mijn moeder eindelijk verteld over mijn suïcidale gedachtens en heb ik haar uitgelegd dat ik oprecht wil verdwijnen. Dat dit serieus is, dat mijn hoofd dagelijks schreeuwde en dat ik mij leeg voelde. Toen mocht ik weer in therapie! (oh wat leukkk) Daarbij is ook officeel uitgekomen dat ik ADHD heb, wat we al wisten eigenlijk, en dat ik waarschijnlijk depressief ben, ook niks nieuws.

Examens waren eindelijk begonnen. Ik was blij om zo dichtbij het einde van de hell te zijn en een nieuwe start te gaan maken op het MBO. Maar toen...

Tijdens het wachten op de examenuitslagen overleed er een vriend van school. Ik ben er bijna 2 weken ziek van geweest. Ik was elke dag bij zijn herdenkplek.

Ik kon de emoties en het zieke gevoel niet goed verwerken dus mijn verslaving werd steeds meer.

Na een mooi afscheid doormiddel van een crematie konden we het allemaal afsluiten. Ik denk nogsteeds vaak aan hem en aan de dag dat ik het appje kreeg, maar ik heb het een plekje gegeven.

Alleen het blowen...dat liet ik niet zo makkelijk los. Ik heb veel mensen pijn gedaan door het impulsieve gedrag. Ik weet zelf niet eens meer de redenen. Ik ga gewoon zo snel van 0 naar 100, het is oprecht eng.

In mei stroomde de emmer over. Na een heftige ruzie met mijn ouders ben ik laat in de avond naar buiten gegaan. Ik was aan het roken en aan het blowen en even later had ik mezelf flink pijn gedaan.

Mijn moeder en tante zijn mij komen halen in de nacht. Mijn moeder was woedend en ik mocht niet meer naar huis. Ik heb 3 weken bij mijn tante gewoont toen en mocht een tijdje niet zomaar alleen zijn.

De SH was ontdekt, mijn suïcidale gedachtens waren ontdekt, de problemen die ik meedroeg waren ontdekt. Ik had geen manier meer om het te verstoppen. Ik was bang, heel bang, om uit huis gezet te worden. Gelukkig is dat niet gebeurd.

Na het laatste incident ging het best goed, helaas dat het nu weer winter word en ik weer naar mijn dieptepunt ga. Ik mag echt geen SH meer doen maar ik kan het soms niet laten. En de suïcidale gedachtens komen ook weer terug. Hoewel ik weet dat ik niet weer een poging ga doen ben in wel een beetje bang voor mezelf...

Er gebeurd zo ontzettend veel. In mijn thuissituatie kan ik niet teveel details vertellen, vandaar dat ik steeds hetzelfde zei zo'n beetje.

Een hele lap tekst weer maar ik wou het gewoon heel graag delen. Ik heb dit nog nooit zo uitgebreid ergens zien staan dus het was heel fijn om dit uit te typen en te delen met jullie allemaal!