Hey, ik ben een jongen van 16. Ik heb al een zeer lange tijd problemen gehad met mijn mentale gezondheid. Ik heb hobbies die ik veel doe, ik heb zeer goede vrienden en over het algemeen niet zo veel problemen. Ik zeg er nooit iets van dat ik me continu zo voel, maar het is echt al heel lang zo. Ik begreep niet echt waarom dit zo lag toen ik wat jonger was, maar ik ben gekomen tot de realisatie dat het mogelijk zo is geworden omdat mijn ouders me gewoon slecht hebben opgevoed. Vandaar zoek ik naar een “unbiased” perspectief van jullie.

Mijn ouders zijn al een lange tijd gescheiden, sinds ik rond de 7 jaar oud was maar dat weet ik ook niet meer precies. Ik weet nog wel dat ik er best blij mee was, mijn pa was immers continu mijn moeder aan het uitschelden met dat ze lelijk was of een luiwammes, dingen in die richting. Mijn pa was nooit echt aanwezig in die tijd voor dat ik 7 was, hij was er wel, maar eigenlijk mocht ik hem niet echt want het enige wat hij ooit deed was mijn moeder uitschelden, of op zijn laptop zitten. We deden best veel uitstapjes, vaak was mijn moeder de enige die echt met me mee ging. Ook werd ik vaak best verwend met cadeaus, maar volgens mijn moeder “Je kan verwend zijn, zolang je dat maar realiseert.”, ik kreeg er alsnog vaak een erg schuldgevoel door. Ik herinner me nog dat ik nooit echt serieus werd genomen, ik had veel verhalen als kind maar mijn moeder zei altijd dat ze niet hoeft te antwoorden en het haar niet zo veel boeit, ook had ik (en heb ik nog steeds) ademhalingsproblemen, en die werden continu genegeerd ondanks dat ik er continu huilbuien van had als kind. (Als ik een huilbui had werd ik op de mat gezet en moest ik daar maar wachten.) Mijn moeder heeft me ook vaak duidelijk gemaakt dat ze veel liever een dochter had willen hebben. Ik weet dat ze me gewoon een IPad gaven om me te vermaken, want ze hadden zelf geen tijd om aan me te besteden.

Het werd best wat erger toen ze gescheiden waren. Ik had ergens rond die tijd een keer mijn been gebroken bij een of ander verjaardagsfeestje van een vriendin van mijn moeder, mijn moeder noemde me altijd een aansteller als ik pijn had, maar ik geloofde nooit dat ze dat echt dacht. Ze negeerde me voor de gehele dacht en zei dat ik mijn been heen en weer moest bewegen om het te genezen. Hiermee stopte ik snel nadat ik melde dat dat teveel pijn deed, maar ze zei me gewoon dat het dan maar niet geneest. Ze besloot eindelijk om me naar een doctor te brengen na dat ik de hele dag daar had gelegen (het gebeurde al aan het begin van de ochtend toen dat feestje begon.) met een gebroken been en ik niet zelfstandig de auto in kon.

Rond deze tijd begon ik ook meer met mijn pa om te gaan, dat moest immers wel. Ik kon niet zo goed met hem praten want hij herhaalt continu dezelfde zinnen en doet alleen maar een beetje knikken of wat politieke bullshit zeggen. Alle gesprekken die ik met hem heb gaan over zijn interesses qua politiek. (Hij zegt echt heel gestoorde dingen, zo zou hij het bijvoorbeeld heel leuk vinden als ik naar een oorlog wordt gestuurd zodat ik een beetje discipline leer.) Ook iets wat ik al snel leerde wat ik niet eerder wist is dat hij echt volkomen gek is,  hij heeft nul zelfbeheersing. Je kan heel lastig zijn status lezen totdat hij willekeurig ontploft. Soms doet hij dit privé door op Twitter te gaan en allemaal haatberichten te sturen, of dan gaat hij allemaal willekeurige kleine monotone dingen die ik genoemd heb omtoveren naar dat ik het heel slecht heb en dan een hele haatbrief daarvan naar mijn moeder sturen, die vervolgens hellemaal verontwaardigd naar mij toekomt. Dit doet hij nu nog steeds ondanks het feit dat hij een vriendin heeft. Als hij niet een van deze twee dingen doet, word hij inneens willekeurig boos op mij. (voor echt heel kleine dingen.) Ik heb hier veel voorbeelden van maar ik noem er maar een paar: Ik was een keer plotseling misselijk en ik kotste ergens in de keuken op de grond. Dit maakte hem echt woedend. Hij was continu aan het schreeuwen voor echt heel lang in het Engels over “10.000 euros!!!” ik was hem alleen maar aan het smeken om wat meer relaxed te doen, want ik was nog steeds kotsmisselijk en tegelijkertijd me kapot aan het huilen, maar hij hield niet op en sloeg me uiteindelijk heel erg hard waarna ik nog een keer kotste en hij weer hellemaal pissig werd.

Een andere keer wou hij me helpen om te leren voor Wiskunde in de brugklas, ik snapte een vraag niet waarna hij in woede uitbarstte en me gewoon eindeloos een sukkel en idioot noemde en me forceerde om nog een paar vragen te maken terwijl ik heel erg aan het huilen was. Heb nog een paar andere voorbeelden van dit soort gedrag maar de laatste tijd doet hij dit alleen nog maar bij zijn vriendin, wat ik eerlijk gezegd nog erger vind. Ik vroeg aan mijn pa een tijd geleden om nog sorry te zeggen voor al deze situaties toen ik er een paar opnoemde, maar hij zei dat het nooit gebeurt was terwijl hij heel schuldig naar beneden keek. Ik heb me een lange tijd afgevraagd waarom zijn vriendin niet gewoon weggaat maar ik had laatst ontdekt dat ze als kind veel geslagen en naar geschreeuwd werd, dus ik denk dat dit comfortabel voor haar is, niet dat het goed is natuurlijk. Mijn pa heeft een sterke gedachte dat zijn hele tijdbesteding “business tasks” moeten zijn. (Hij gaat echt fucking inefficient met zijn tijd om trouwens, hij spendeert 60% van zijn tijd aan werk 30% aan Twitter en de andere 10% zit hij in zijn agenda. Niet eens tijd voor slapen.) Hij heeft dus nooit tijd voor huishouden, koken of iets anders. Soms gaat we op een uitje ergens naartoe, maar vaak is hij hier alleen maar gestresst en geïrriteerd. Hij zei ook altijd dat ik een blinde sukkel ben als ik hem voor hulp ergens om vroeg (om iets te vinden in dit geval) en andere soortgelijke dingen, hij wou dat ik nooit zijn tijd verspilde, want zijn tijd was goud volgens hem, toch zegt hij wel dat hij van me houd, voelt als een grote leugen.

Mijn ademhalingsproblemen zijn nog steeds niets mee gedaan, elke keer als ik hem erom vraag zegt hij iets van “Val daar je moeder maar mee lastig.”, ik vraag het dan aan mijn moeder die knikt dat ze het gaat regelen en vervolgens niets doet. Nu had mijn pa me laatst gezegd toen ik 16 werd dat ik nu maar zelf alle doctor afspraken (en andere) moet regelen. (Hij doet het zelf nooit maar het gaat af van zijn kostbare werkuren om erover na te denken vast.) Toevallig is 16 de legale leeftijd waarbij dit mag, hij heeft jaren gewacht puur om me te vertellen dat ik het zelf maar moet doen. Dit kwam niet aan als een heel grote shock, ik had eigenlijk al in gedachte dat ik dat maar zelf moest oplossen maar alsnog kwam het gemeen aan. 

Op de basisschool werd ik gepest, en had ik eigenlijk geen vrienden, maar op de middelbare heb ik heel goede vrienden gemaakt en daar ben ik erg dankbaar voor. Ook geven me ouders best veel zakgeld en wilt mijn pa helpen met mijn financiën. (Hij wilt wel dat ik de studie uitkies die hij wilt maar dat ga ik niet doen.)

Sinds mijn ouders gescheiden zijn is mijn moeder enorm depressief continu, ze zit alleen maar op de bank Netflix te kijken, soms maakt ze iets te eten, soms bestelt ze gewoon wat shit (mijn pa deed alleen maar shit bestellen totdat hij een vriendin kreeg, ik ben erg dankbaar voor dat ze kookt voor ons, ik weet nog steeds niet wat ik daarmee moet.) en ze had me ook gewoon een keer 3 dagen verhongerd toen ik 12 was (al het eten in huis was bedorven), totdat ik mijn eigen maaltijd had gekookt, de dag daarna had ze weer iets besteld. Het huis is echt een shitzooi en ze is bijna nooit thuis, ik heb ook een allergie voor stof en het is bijna onmogelijk om een beetje normaal te ademen in mijn kamer en de lamp is echt shit dus ik heb nauwelijks licht. Soms komt ze binnen en dan is ze hellemaal in een bui en begint ze te schreeuwen over dat ze haar leven gefaald heeft en dat ze straks dood gaat aan een hartaanval en dan mij hier zo heeft achtergelaten.

Voor de rest is ze alleen geïnteresseerd in mij zodat ze kan opscheppen naar haar vriendinnen. Soms is ze aardig, maar vaak wilt ze gewoon dat ik haar troost en anders wordt ze verontwaardigd. Ik heb nooit ruzies met mijn ouders, iets dat ik vaak hoor van vrienden. Ik vind het een stuk fijner bij mijn pa thuis, omdat de vriendin van mijn pa die ik nog niet zo heel lang ken oprecht aardig naar me is en het daar geen rotzooi is. Ik denk dat zij de reden is dat ik realiseerde dat er iets mis is met mijn ouders. Ze leert me dingen waar ik iets aan heb en luistert naar mijn onzin verhalen alsof het haar oprecht iets boeit, ze zei me dat ik “the easy life” heb, vast gebaseerd op haar ervaringen uit het verleden, dus ik ben ook dankbaar dat het niet zo heftig is. Ik denk dat en mijn vrienden van school zijn een beetje de enige lichtpuntjes zijn waar ik me een beetje ok bij voel, ook al weten ze niet hoe naar ik me voel. Ik ben een beetje hopeloos voor de toekomst, ik zie oprecht de reden er niet meer in, uiteindelijk komt er echt niets van al dit doorzetten en aan mijn hobbies werken als ik me er toch zo naar bij voel.

Het is wel bijzonder dat ik dit nog niet zo had opgemerkt tot kort geleden. Uiteindelijk boeit het niet zoveel, want ik zit er toch mee opgeschept en moet er verantwoordelijkheid voor nemen, maar tsja. 

Wat denken jullie? Overdrijf ik gewoon? Ik ben er echt een beetje klaar mee