dag iedereen

dus als de titel al zei heeft mijn oma longkanker.

Midden december hebben we ontdekt dat ze longkanker had.

Ze had al lang last van hoesten pijn aan haar heup en haar stem die bijna helemaal weg was.

De dokter zei dat het niets erg was (Haar huisdokter) maar toen ze naar een andere dokter ging waren we al een paar maanden later dus bijna december en had zij haar doorgestuurd naar de specialist.

En na de scan midden december hebben we dus gehoren gekregen dat ze longkanker had.

Ik hoorde dit nieuws na ik zelf mijn oma belde voor te vragen hoe het was, ik had hoop dat het niets ernstig was tot dat telefoontje dat zei dat het longkanker was.

Dat moment recht voor de examens viel mijn wereld in mijn oma was zowat mijn tweede moeder elke vrijdag ging ik naar mijn oma en opa elke verjaardag elke pasen en bijna elke feestdag.

Mijn oma zorgde altijd voor mijn opa die wanneer ik een paar jaar oud was 3 keer kanker had gekregen en overleefd en dan nog een trombose in het ziekenhuis had opgelopen en overleefd maar was van kop tot teen verlamd.

Na een jaar in het ziekenhuis revalidatie te hebben gehad was zijn rechterhelft nog steeds helemaal verlamd die kan zal het zelfde blijven van zijn voet en been .

Hij kan niet meer praten erdoor en heeft een canule.

Door de kanker heeft hij ook een stoma beide canule en stoma werden verzorgd door mijn oma.

Na het nieuws dat mijn oma kanker heeft was ze in een diepe put gevallen door de shock.

Ze at niet meer of amper.

Daarom hebben we haar gebracht naar het ziekenhuis voor verplichte opvang zodat ze kon aansterken dus ze kreeg revalidatie en sondevoeding die ze nu nog steeds heeft.

In totaal zat ze daar van midden december 2025 tot eind februari 2026.

toen mijn opa alleen thuis was werd er direct gekeken voor thuiszorg voor opa en ik kom dan elke dag smiddags en savonds langs voor hem te helpen met bijvoorbeeeld eten opwarmen de afwas doen naar de winkel kijken voor de kat enzovoort.

Men pa want het is opa en oma van papa zijn kant hielp waar hij kon en nam 2 maanden direct verlof om te kunnen helpen en de papieren te regelen.

Verder keken we ook voor familiehulp voor te kuisen en de kleren te wassen en drogen of een keer anar de winkelt e gaan als dat nodig was.

Elke avond ging ik met mijn fiets naar men opa dan naar oma in het ziekenhuis school is om 16u40 gedaan en om 19:00 ben ik thuis en ik wordt wakker om 7 u het waren lange dagen en piekerde veel waardoor ik soms pas om 00:00 uur sliep.

Maar als ze weer thuis was liep het weer beter.

Tot het moment 2 weken geleden toen ik in de vakantie wakker werd gebeld door mijn oma met het nieuws dat ze bloed hoeste ik en mijn papa gingen direct naar oma en gingen direct met haar naar spoed.

Ondertussen kreeg ze ook al een paar keer imuunotherapie voor de kanker die in haar heup zat lever en longen.

We wisten dat het niet meer te genezen was dat was de 2de klap voor ons allemaal.

Maar het werd pas erg dat we woensdag toen ze in het ziekenhuis lag te horen kregen dat de immuntherapie niet werkt en sinds december dus in 5 maanden 30% groter was geworden.

Chemo was een optie maar je wordt daar heel ziek van en moe en ligt meestal in je bed doodziek.

En de kans dat het de periode dat ze nog had langer ging maken was 30%.

Toen ik en mijn papa in het ziekenhuis was en oma die toen een weekje moest blijven ter observatie viel de wereld voor mijn papa mijn broer mezelf, men opa men moeder en mijn oma zelf de wereld pas echt in elkaar.

Me oma had dan besloten palliatief te gaan volgens de dokter leeft ze nog weken tot maanden.

Echte datum kan ze niet op plakken.

Dit was de derde klap.

Toen ze een kleine week weer thuis is gebeurt wat we allemaal konden missen als de pest.

Mijn opa die al slecht te been is valt.

Mijn oma belt mij en ik ga met de fiets naar huis mijn papa werkt ver van huis en kon niet komen.

Ik belde men broer en hij een een vriend kwamen en konden hem terug in zijn zetel zetten.
Toen ik terug kwam en mijn broer al weg was kwam ik terug met broodjes voor hun voor eten maar opa kon niet meer rechtstaan en had veel pijn en was bleek en misselijk.
Op het moment is het 15u.

Mijn papa kwom om 16u50 na werk en moest eerst met mijn oma naar de huisdokter voor de papieren voor palliatief en terminaal in te vullen.

Toen ze terug waren was het al reeds bijna 19u.

Toen de verpleegster kwam hebben we beslist de ambulance te bellen.

 5 minuten later was de ambulance er samen met de MUG.

Na verdoving voor de pijn hebben ze da brandweer verwittigd voor een ladderwagen voor het in de ambulance te plaatsen want dit bevidnt zich in een appartement op het eerste verdiep.

Het was allemaal heel druk en was veel voor te verwerken sirenes lichten, brandweer binnen buiten ambulance personeel binnen en buiten.

Ondertussen stonden veel mensen buiten te kijken en was de straat afgesloten voor de ambulance MUG en brandweer.

Toen werd mijn opa over de railing met de brandweer naar beneden gebracht en in de ambulance geplaatst.

Mijn oma triestig en al heel deprissief door heet nieuws dat ze niet meer lang had.

Oma bleef die nacht alleen ik kon het zelf niet aan daar te blijven want ik was ook heel moe.

Ik en mijn papa volgde naar spoed waar mijn opa lag te wachten uiteindelijk gingen we naar huis.

De volgende dag (vandaag dus) ga ik naar oma en help in de avond hetzelfde en naar mijn opa in het ziekenhuis en daar kregen te horen dat het gebroken is en dat er een operatie is ingepland voor een prothese en dat hij weken zal moeten blijven om te revalideren.

Maar ondertussen zien mijn opa en oma elkaar niet of amper en ze heeft al niet lang.

Ondertussen blijf ik 2 weken lang thuis om hun beide te helpen en vooral oma.

En omdat ik het zelf bijzonder moeilijk heb en autisme heb net zoals mijn  broer.

We slapen allemaal slecht moeilijk in slaap geraken moeilijk blijven slapen veel wakker worden en elke dag heel moe door gaan met elkaar helpen.

Gelukkig kan ik praten met mijn beste vriend erover maar meoilijke momenten zijn het meest s’ avonds als ik in mijn bed lig beseffen dat ik zoveel had kunnen meer doen haar zal zien aftakelen doet mij bijzonder veel pijn meer dan ik gedacht dit zijn de momenten dat ik voor de 1ste keer in mijn leven mijn papa, mama, oma, opa en mijn broer zag huilen.

Een heel raar moment je staat daar en kan niks doen je kan niet zeggen dat het goedkomt want dat komt het ook niet.

Samen met mijn beste vriend probeer ik mijn zinnen te verzetten.

Maar meestal blijf ik helpen met oma en opa en als het school is elke dag in de middag 35 minuten en s’ avonds 2-3 uur.

Of blijf ik soms slapen.

Het moment met alle ambulance en brandweer is in mijn geheugen gegrift net zoals het moment dat ik te weten kwam dat oma weken tot maanden heeft.

Ik doe wat ik kan doen maar voel ook dat het veel aan het worden is maar ik moet helpen want anders hebben ze problemen enzo dus ja.

Ik weet niet wat te doen tips en tricks zijn welkom je verhaal delen zeker ook.

En ik weet van mezelf dat ik me schuldig voel als ik niet help als ik kan want ik kan zolang voor me zelf zorgen later maar later kan ik nooit meer voor haar zorgen ik ben het soort persoon die mezelf ziek zou helpen omdat ik perse wil helpen.

Groet L