Meer hulp Meldknop.nl Bel gratis en anoniem 0800 - 0432 of chat
13-18

Non-binair?

  • 19 augustus 2019
  • 65 reacties
  • 1136 Bekeken


Toon eerste bericht

65 reacties

Reputatie 6

hey! 

 

ik lees altijd stiekem mee 😜

 

fijn dat de afspraak goed was..

was het ook gezellig? 

je hoeft niet veel gemeen te hebben om het leuk te hebben. 

 

groetjes blue 

Reputatie 1
Badge +1

Hey,

 

‘ik lees altijd stiekem mee 😜’

Haha ik ken het. 

Ja het was gezellig. Ik kon best makkelijk met hem praten, wat ik niet zo vaak heb. Dus dat was fijn. 

 

Ik denk dat ik het echt binnenkort ga zeggen tegen mijn familie van mijn gender. Ik vind het echt vervelend worden om het  voor mezelf te houden. Laatst lukte het bijna om te vertellen maar toch net niet. Maar op de een of andere manier heb ik nu meer het gevoel dat het gaat lukken bij een volgend goed moment. Uh vaag. 😂 Ik heb mezelf voorgenomen om vóór mijn verjaardag uit de kast te komen (en dus ook voordat ik dit forum moet verlaten).

 

Weet iemand hier trouwens of je ook met iemand die kennis heeft van (trans)gender kan praten als je geen medische ingrepen wil? Is dat in Amsterdam alleen voor als je lichamelijk in transitie wil gaan? Ik wil namelijk wel hulp met uitvogelen van mijn gendergevoelens en hoe ik hier mee om moet gaan, maar ik weet niet precies waar ik dat kan krijgen. Of zou ik dat gewoon aan de huisarts moeten vragen?

 

Groetjes, Trippel

Reputatie 6

Hey,

Hopelijk lukt het de volgende keer wel om het te vertellen op een goed moment :)

Je kan zeker met iemand praten over je gender als je geen medische ingrepen wil. Amsterdam is dan niet de juiste organisatie, omdat zij vooral gericht zijn op diagnose en medische behandeling. Daarbij is de wachtlijst daarvoor veel te lang als je toch alleen maar met iemand wil praten.

Je zou contact op kunnen nemen met Transvisie Zorg. Zij zijn praktisch de meest gespecialiseerde hulpaanbieder voor hulp bij transgender dingen. Dus hulp om uit te vogelen wat er precies speelt of hoe je met dingen om kan gaan. Hun wachtlijst is aanzienlijk korter dan die van de VU, maar wel lang. Daarbij zitten ze niet op veel plekken (uit m'n hoofd dacht ik Zaandam en Gorinchem), dus daar moet je ook maar net in de buurt wonen.

Ik zou je eigenlijk willen aanraden om zelf te googelen naar zelfstandige psychologen/therapeuten of organisaties die een specialist hebben in jouw omgeving. Meestal kun je wel iets vinden als je goed zoekt. Je zou eventueel ook contact kunnen opnemen met je huisarts, die je kan helpen met zoeken. Je moet toch naar je huisarts voor een verwijzing, dus dat is sowieso goed. De kans bestaat alleen dat je huisarts niks weet en dan kan het helpen om zelf ook al iets gevonden te hebben.

Je zou eventueel ook nog contact op kunnen nemen met de patiëntenorganisatie Transvisie, niet te verwarren met Transvisie Zorg. Transvisie is ook een bekend informatiepunt. Zij weten misschien ook wel iets in de buurt. 

Veder denk ik dat het het makkelijkste zou zijn als je iemand kan vinden in je omgeving die zelfstandig is. Zeker als je nu 18 bent en binnenkort 19 wordt, val je bij veel organisaties net wel/niet onder de jeugdafdeling en wordt het lastiger om iemand aan je toe te wijzen. Het is niet onmogelijk, maar soms iets meer gedoe. 

Hopelijk heb je hier iets aan,

Gr. Pin

 

Reputatie 6

hey

 

fijn dat het gezellig was. 

 

goed dat je je voorneemt om de eerst komende keer het je familie te vertellen! 

 

ehm met die hulp heeft pin al heel veel opgeschreven... 

maar 1 ding kan ik er wel bij toevoegen. 

je hebt ook gender polies. zij helpen je om het uit te zoeken... ze zijn op een aantal plekken in nl. je hebt voor zo ver ik het kan vinden: eindhoven, rotterdam, groningen, amsterdam, utrecht, neimegen en Amersfoort. ik weet dat Amsterdam een gender poli aan raden aan de gene die geen medische behandeling willen.. 

uit ervaring van andere mensen die ik ken. zij vinden het heel erg prettig om naar de gender poli te gaan want dat worden ze begrepen. zeiden ze...

 

groetjes blue 

Reputatie 1
Badge +1

Hey,

 

Heel erg bedankt voor jullie reactie, ik heb er zeker wat aan! Ik ga uitzoeken wat ik het beste kan doen. 
 

Groetjes, Trippel

Reputatie 1
Badge +1

Hey,

 

Ik ben nu echt zo erg aan het twijfelen. Soms dan voel ik niet echt een gender en nu zit ik kritisch na te denken van of ik niet gewoon anders dan de rest wil zijn of een hekel heb aan genderrollen (dit is puur een gedachte over mezelf, niet over non-binair- of transzijn in het algemeen ofzo).  Hoe weet je nou het verschil? Ik wil dus echt heel graag met een specialist praten maar ik weet niet hoe ik dat tegen mijn ouders moet zeggen (niet dat ik toestemming van hen nodig heb maar het is wel handig om te vertellen). Maar ik geloof mezelf op dit moment niet helemaal als ik zou beginnen met dat ik me non-binair voel, hoewel ik dat wel graag wil(??). Ik wil eerst mijn twijfels bespreken met die specialist voordat ik zeg ‘ik ben dit’. Dus ja... hoe zeg ik dat tegen mijn ouders? Ik weet geen goed script. :/

 

Groetjes Trippel

Je zou bij een gender specialist gerust je twijfels eerst op tafel kunnen leggen, voordat je overgaat tot ‘ik ben ...’ Een gender-specialist begrijpt dat vast. Bij je ouders kan hetzelfde; eerst de twijfels op tafel, en dan eventueel, moet niet, zeggen als wat je (op dat moment) identificeert. Je zou ook kunnen zeggen wat je niet bent, zodat je zeg maar dingen uitsluit in plaats van een label op jezelf te kleven. 

 

Een gesprek met je ouders kan, maar een brief schrijven is even prima. 

 

‘Soms dan voel ik niet echt een gender en nu zit ik kritisch na te denken van of ik niet gewoon anders dan de rest wil zijn of een hekel heb aan genderrollen’

Dit lijkt me een van die dingen die nuttig zijn om met een gender specialist te bespreken.

 

Gr. Kenshin

Reputatie 6

Hey,

Een vriend van me die trans is, wist het ook eerst niet zeker. Hij heeft aan z'n ouders gevraagd of hij een specialist mocht zien om er samen achter te komen wat er aan de hand was.

Je zou uit kunnen komen door te zeggen dat je twijfels hebt en dat je er met iemand over wil praten.

Gr. Pin

Reputatie 1
Badge +1

Hey,

 

Ik heb het aan mijn moeder verteld. Ik weet alleen niet precies in hoeverre ze het serieus neemt. Ze praatte er zo luchtig over. Ik wil het gesprek van wat ik me nog herinner uitschrijven maar ben altijd zo bang dat iemand dit vindt… Nou ja.

 

Het was een beetje een vaag gesprek. Ze reageerde droog ‘dan ben je transgender’, zo van nou ja. En zei dat ze vroeger ook niet goed wist wie ze was, maar ze had het meer over geaardheid, en dat ze gewoon zichzelf is ofzo. En ze vroeg waarom ik me geen meisje voel. Ik antwoordde dat ik het kut vind om vrouw genoemd te worden. Ik weet eigenlijk niet meer zo goed wat we daarna zeiden. Het komt erop neer dat ze eraan twijfelde volgens mij en nu twijfel ik ook weer. Ik zei iets over zo’n genderspecialist maar ik weet niet of ze begreep wat ik bedoel en het gesprek eindigde een beetje ofzo. Daarna gingen we boodschappen doen lol.

 

Toen ik het vertelde voelde ik me een beetje weg van de werkelijkheid, alsof ik een ander universum binnenstapte waarin ik wel over mijn gender praat. Het voelde zo raar. Ik kan niet geloven dat ik het heb gezegd. 

 

Ughh ik voel me nu niet zo lekker... Ik wil me voor dit alles verstoppen...

 

Groetjes, Trippel

Hey Trippel

 

Wat dapper dat je je moeder verteld hebt over je gender :slight_smile:  Heel goed van je. Vanop jouw kant heb je een positieve stap gezet. 

 

Je moeders reactie leek vrij “gemengd”. Ze was rustig, maar misschien iets té? Dat lijkt me inderdaad vrij verwarrend en niet eenvoudig. Denk je dat je er met haar later nog eens over zou durven praten? Dat hoeft niet meteen; kan ook over een tijdje. 

 

Vermoedelijk kon je zelf nauwelijks geloven dat je na een periode van twijfel bij je moeder uit de kast kwam. Daar zou dat gevoel van in een ander universum te zijn vandaan kunnen komen. Wel mag je trots op jezelf zijn dat je deze stap hebt gezet. 

 

Gr. Kenshin

Reputatie 1
Badge +1

Hey,

 

Ik ben toch wel blij dat ik het heb verteld, dan gaat het vanaf nu hopelijk wat makkelijker om erover te praten. Ik ga dat inderdaad later nog eens doen, maar eerst laat ik het nog even bezinken en doe ik nog een beetje research.

 

Groetjes Trippel

Reputatie 6

Hey,

Wat knap dat je het je moeder hebt verteld!

Het kan best zo zijn dat het voor je moeder een beetje uit het niets kwam en dat ze daarom niet zo goed wist wat ze moest zeggen enzo. Laat het idd nog maar eens bezinken en kijk of je het er later nog eens over kan hebben.

Gr. Pin

Reputatie 1
Badge +1

Hey,
 

Het ene moment ben ik blij met wie ik ben (als non-binary) en heb ik weinig last van dysforie, het andere moment raak ik ervan in paniek. :/ Vandaag is weer zo’n leuke dag (not). Nu begin ik ook moeite te hebben met de rest van mijn t-shirts die niet oversized zijn en ben ik me steeds bewust van mijn ‘bovenkant’, terwijl het misschien wel meevalt. Ik zat vandaag voorin de auto en daar zit de riem iets anders ofzo, of in ieder geval gespiegeld, en die voelde ik opeens heel erg tegen me aan (het zat niet strak) alsof het daar gevoeliger was ofzo... Ik probeerde het gevoel te negeren maar het bleef.

 

Het lijkt of mijn dysphoria steeds erger wordt. Ik vind het sowieso eng dat het voor mijn gevoel uit het niets en pas op mijn 17e of 18e is ontstaan en nu heb ik de angst (die wel nergens op zal slaan) dat het alleen maar erger, erger, etc. zal worden wat ik ook doe. Ik heb wel twee shirts waar ik me comfortabel in voel maar ben ergens bang dat ik daar ook problemen mee ga krijgen idk. Het kan ook liggen aan mijn (gegeneraliseerde) angststoornis die paniek zaait. Ik neem hier (en voor depressie) wel medicatie voor, maar ik heb geen idee of dat heeft geholpen of dat mijn problemen vanzelf minder zijn geworden. Ik voel me namelijk veel beter dan een jaar geleden, maar soms komt er toch een random angst terug. Ik ben nu de medicatie aan het afbouwen trouwens.

 

Misschien kan ik naar mijn psychiater mailen over mijn genderdysforie. Maar dan moet ik het wel even zeggen tegen mijn ouders ofzo, want we kunnen elkaars mail bekijken en anders is het awkward. Ben dan bang dat ze verdrietig worden, omdat ik al struggle met mijn mentale gezondheid (tis wel verbeterd maar alsnog). Ik wil ook weer af en toe naar een psycholoog, maar ik denk dat dat nu telefonisch moet en dat lijkt me niet echt fijn...

 

Ik baal zo erg dat ik bijna al mijn leuke shirts niet fijn meer vind zitten. Ik ga maar kijken naar duurzame kledingwinkels online of tweedehands als dat op dit moment kan. 🤔 Ik hoop half dat ik na een tijdje de shirts weer gemakkelijk aankan maar ik zie het niet echt voor me.

 

Waarom voel ik me zo raar/misselijkachtig als ik hier met mensen over praat. Het voelt allemaal niet echt. Waarom moet m’n brein hier nu toch opeens mee komen?! Alsof alles nog niet ingewikkeld genoeg was.

 

Pfoe dat was weer een lang bericht. 🙃 Ik hoop dat ik niet te negatief ben. Er gaan ook gewoon veel dingen goed, maar soms voel ik me gewoon zo bang. Nu ga ik maar afleiding zoeken.

 

Groetjes, Trippel

Het is mogelijk je de ene dag goed bij een bepaald label te voelen, en de andere dag dan weer niet. Zo herschik ik regelmatig mijn kleerkast, gebaseerd op welke kleding ik op dat moment bij me vind passen. Doe dat gerust; kleding die je (tijdelijk) niet meer fijn vindt, even ergens anders opbergen. 

 

‘Ik vind het sowieso eng dat het voor mijn gevoel uit het niets en pas op mijn 17e of 18e is ontstaan en nu heb ik de angst (die wel nergens op zal slaan) dat het alleen maar erger, erger, etc. zal worden wat ik ook doe.’

Ah, same. Extra verwarrend vind ik hoe het uit het niets kan komen, en je dan toch zo’n naar gevoel kan bezorgen. 

 

Een angststoornis helpt inderdaad niet mee. Waar eindigt het een, en begint het ander? Het kan prima dat deze in elkaar overlopen. 

 

Gesprekken met de psycholoog kunnen, afhankelijk waar je psycholoog mee werkt, ook via een chat- of belgesprek. Persoonlijk vond ik chatten handig om over dingen te vertellen waar ik het in gesprekken moeilijk mee heb. 

 

Gr. Kenshin

(P.S. Ik hoop dat het niet stom klinkt hoe ik regelmatig naar mijn eigen ervaringen verwijs. Het is nu eenmaal zo dat ik vaak kan relaten, en het dan ergens wel nuttig vind om dat mee te delen. Misschien voelt dat wel fijn?)

Reputatie 6

Hi,

Heb je wel eens gedacht aan het aanschaffen van een binder? Dat zou kunnen helpen met het verminderen van je dysphoria, waardoor je je shirts nog aan zou kunnen. Ik heb ook kleding waarin ik me alleen maar comfortabel voel met een binder aan.

Het is een algemeen ding dat dysphoria erger wordt als je eenmaal door hebt dat e dysphoria hebt. Er gaat meer aandacht naartoe, dus je wordt je bewuster van alles wat je niet prettig vindt.

Het is goed mogelijk dat je je beter bent gaan voelen door je medicatie. Ik heb geen idee of de angstige gevoelens met je angststoornis te maken kunnen hebben. Ik zou dit zeker bespreken met je behandelaar.

Het is misschien wel mogelijk om te beeldbellen met je behandelaar. De meeste organisaties hebben daar inmiddels middelen voor ontvangen en werken daar nu mee. Wellicht dat beeldbellen een goede tussenoplossing is.

Gr. Pin

Reageer